Thiranottam

You Are Here: Home / Archives / Category / Thiranottam

നാട്യങ്ങളില്ലാത്ത നടനും മനുഷ്യനും
മോഹൻലാൽ

Categories:

കുഞ്ഞാണ്ടിയെന്ന പേരു കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരുമിച്ചഭിനയിച്ചതിന്റെ ഓർമകളേക്കാൾ എന്റെ മനസിലേക്ക് അഗ്നിയായി പടരുന്നത് ഈഡിപ്പസ് രാജാവിന്റെ വേഷം

‘അഹിംസ’ യിൽ തുടങ്ങിയ ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദം പിന്നീടു പല ചിത്രങ്ങളുടെയും ലൊക്കേഷനിലൂടെ വളർന്നു. ‘ദൂരെ ദൂരെ ഒരു കൂടുകൂട്ടാം’, ‘അനുബന്ധം’, ‘വാർത്ത’, ‘അദ്വൈതം’, ‘അർഹത’, ‘വെള്ളാനകളുടെ നാട്’, ‘ഏയ് ഓട്ടോ’ … അങ്ങനെ നിരവധി ചിത്രങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു

കോഴിക്കോട്ടുകാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കുഞ്ഞാണ്ടിയെന്നത് ഒരു നാടക ചലച്ചിത്ര നടന്റെ പേരുമാത്രമല്ല. സാമൂഹിക സേവനത്തിലൂടെ, മനുഷ്യസ്‌നേഹത്തിലൂടെ, അഭിനയചാതുരിയിലൂടെ അദ്ദേഹം നാട്ടുകാരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ആണ്ടിയേട്ടനായിരുന്നു

ഈഡിപ്പസ്, സോഫോക്ലീസിന്റെ വിശ്വവിഖ്യാതമായ നാടകമാണ്. ആ ഗ്രീക്ക് ട്രാജഡിയിലെ ഈഡിപ്പസ് രാജാവായി അരങ്ങിലെത്താൻ മോഹിച്ച ഒട്ടേറെ പ്രഗത്ഭ നടന്മാർ നമ്മുടെ നാടകവേദിയിലുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. സ്വന്തം പിതാവിനെ വധിച്ച് അമ്മയെ വേൾക്കേണ്ടിവന്ന ഈഡിപ്പസിന്റെ ജീവിത വിഹ്വലതകൾ അരങ്ങിൽ ആവിഷ്‌കരിച്ച അഭിനയപ്രതിഭകൾക്കും പ്രേക്ഷകർക്കും ആ രംഗാനുഭവം എന്നും എപ്പോഴും അരങ്ങൊഴിയാത്ത അനുഭൂതിയാണ്. ഇത്രയും പറഞ്ഞത് കുഞ്ഞാണ്ടിയെന്ന പ്രഗത്ഭനായ നടനെ ഓർത്തുകൊണ്ടാണ്. ഈഡിപ്പസ് നാടകം ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. പക്ഷേ, കുഞ്ഞാണ്ടിയേട്ടനെ ഓർക്കുമ്പോഴെല്ലാം മനസിലേക്കു കടന്നുവരുന്നത് ഈഡിപ്പസ് രാജാവിന്റെ വേഷമാണ്. എത്രയോ സിനിമകളിൽ ഞങ്ങളൊന്നിച്ചഭിനയിച്ചിട്ടും എന്തേ, ഒരു നാടക കഥാപാത്രം ഇത്രമാത്രം തീവ്രതയോടെ മനസിലേക്കു് കടന്നുവരുന്നത്?

വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പാണ് ഉണ്ണിയേട്ടനും (ഒടുവിൽ) ഗോപിച്ചേട്ടനും (ഭരത് ഗോപി) വേണുച്ചേട്ടനു (നെടുമുടി) മൊപ്പം ഞാൻ ആണ്ടിയേട്ടന്റെ കുതിരവട്ടത്തുള്ള വീട്ടിലേക്കു കടന്നുചെന്നത്. കോഴിക്കോട്ട് സത്യൻ അന്തിക്കാടിന്റെ ‘അപ്പുണ്ണി’യുടെ ഷൂട്ടിങ് നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോൾ. ആണ്ടിയേട്ടന്റെ സ്‌നേഹപൂർവമായ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ചാണ് ആ സന്ധ്യയിൽ ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടിലെത്തിയത്. കുതിരവട്ടം പപ്പുവേട്ടന്റെ വീടിനു തൊട്ടടുത്താണ് ആണ്ടിയേട്ടന്റെയും വീട്. ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദ സംഭാഷണം ഏറെയും നാടകത്തെ കുറിച്ചായിരുന്നു. സ്‌കൂൾ-കോളേജ് നാടകങ്ങളിൽ അഭിനയിച്ച അനുഭവമൊഴിച്ചാൽ അരങ്ങിന്റെ അനുഭവം ഏറെയൊന്നും എനിക്കവകാശപ്പെടാനില്ല. പക്ഷേ, ആണ്ടിയേട്ടനുൾപ്പെടെ എല്ലാവർക്കും നാടകത്തിന്റെ വലിയൊരു പശ്ചാത്തലമുണ്ട്. ഇടക്കെപ്പോഴോ ആണ്ടിയേട്ടൻ കറുപ്പും വെളുപ്പും കലർന്ന ഒരു ചിത്രം ഞങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചുതന്നു. ഈഡിപ്പസ് രാജാവായി ആണ്ടിയേട്ടൻ നിറഞ്ഞാടിയ നാടകത്തിലെ ഒരു ചിത്രമായിരുന്നു അത്. അറുപതുകളുടെ തുടക്കത്തിൽ കേരളത്തിലെ നാടകാസ്വാദകരുടെ മനസിൽ ഇടിമിന്നലിന്റെ ശക്തിയോടെ കുഞ്ഞാണ്ടിയെന്ന അതുല്യനായ നടൻ പടർന്നുകയറിയ കഥാപാത്രം. ഒരുപക്ഷേ, അത്രത്തോളം ശക്തമായൊരു കഥാപാത്രത്തെ ആണ്ടിയേട്ടൻ നാടകത്തിലോ സിനിമയിലോ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല. നാടകത്തിൽ ക്രയോണിന്റെ വേഷമിട്ട ബാലൻ കെ. നായരും ആ ഫോട്ടോയിലുണ്ടായിരുന്നു. മങ്ങിയ ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു.

subscribe

സിനിമയിലെ ആദ്യ അച്ഛൻ
മോഹൻലാൽ

Categories:

ഓർക്കുമ്പോൾ കൗതുകവും സന്തോഷവുമാണ് ജി.കെ. പിള്ള എന്ന വലിയ നടൻ. 36 വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ഉദയായുടെ ‘സഞ്ചാരി’ എന്ന ചിത്രത്തിൽ ഒന്നിച്ചഭിനയിച്ച അനുഭവം മാത്രമേ അദ്ദേഹവുമായി എനിക്കുള്ളൂ. എങ്കിലും ചില അനുഭവങ്ങൾ എത്രകാലം ജീവിച്ചാലും വളരെ ആഴത്തിൽ നമ്മളെ സ്പർശിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. അങ്ങനെയൊന്നാണ് ജി.കെ. പിള്ള എന്ന അനുഭവം. ‘മഞ്ഞിൽ വിരിഞ്ഞ പൂക്കൾ’ കഴിഞ്ഞ് എന്റെ രണ്ടാമത്തെ ചിത്രമായ സഞ്ചാരിയുടെ ലൊക്കേഷനിൽ എത്തുമ്പോൾ അനുഭവങ്ങളുടെ മഹാപ്രപഞ്ചമാണ് എന്നെ സ്വീകരിച്ചത്. അവിടെ ഒരു പുതുമുഖ നടനെന്ന നിലയിലല്ല ആരും എന്നോടു പെരുമാറിയത്. നാടകത്തിന്റെയും സിനിമയുടെയും അഭിനയചക്രവാളത്തിലൂടെ മുന്നേറിയ മഹാരഥന്മാർക്കു മുമ്പിൽ ഞാൻ വെറുമൊരു ശിശുവായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവരെല്ലാം എനിക്കു നൽകിയ സ്‌നേഹം ഒരു മകനോടോ, കൊച്ചനുജനോടോ കാണിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. അക്കാലത്തെ ടോപ്പ് ഹീറോ ആയ ജയന്റെയും പ്രേംനസീറിന്റെയും വില്ലനായിട്ടാണ് സഞ്ചാരിയിൽ ഞാൻ വേഷമിട്ടത്. ഡോ. ശേഖർ എന്ന കഥാപാത്രം. എന്റെ അച്ഛനായി ജി.കെ. പിള്ളസാറും അമ്മയായി സുകുമാരിച്ചേച്ചിയുമാണ് വേഷമിട്ടത്. ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും വില്ലൻ കഥാപാത്രങ്ങൾതന്നെ. വില്ലനും വില്ലത്തിയുമായ അച്ഛനമ്മമാരുടെ ക്രൂരനായ മകൻ.

നേരിൽ കാണും മുമ്പേ ജി.കെ. പിള്ളസാറിനെകുറിച്ച് ഒരുപാട് അറിഞ്ഞിരുന്നു. വലിയ ജീവിതാനുഭവമുള്ള മനുഷ്യൻ. പട്ടാളത്തിലും സിനിമയിലും പിന്നീട് നാടകത്തിലുമൊക്കെ നിറഞ്ഞ ജീവിതയാത്ര. ആലപ്പുഴയിലെ ഉദയാ സ്റ്റുഡിയോയിൽ, ദൂരെ മാറി ഇരിക്കുകയായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുക്കൽ ഞാൻ ചെന്നു. ”സാർ, ഞാൻ മോഹൻലാൽ.” ”അറിയാം.” – മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി ഉടൻ വന്നു. കസേരയിലേക്കു വിരൽ ചൂണ്ടി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:”ഇരിക്കൂ.”
സംസാരിച്ചതത്രയും സഞ്ചാരിയിലെ കഥാപാത്രത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. അച്ഛനും മകനുമായി വേഷമിടുന്ന രണ്ടു നടന്മാർ തമ്മിലുള്ള ഒരു ചർച്ച. ആദ്യ ഷോട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അഭിനന്ദിച്ചുകൊണ്ടദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ”മോഹൻ… നന്നായിട്ടുണ്ട്. നന്നായി വരും.” പിള്ളസാർ എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നത് മോഹൻ എന്നായിരുന്നു. ബ്രേയ്ക്ക് ആയപ്പോൾ വീണ്ടും ഞങ്ങൾ ആ കസേരകളിൽതന്നെ വന്നിരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും സുകുമാരിച്ചേച്ചിയും എത്തി. പിന്നീട് അച്ഛനും അമ്മയും മകനും തമ്മിലുള്ള കോംപിനേഷൻ സീനുകളെക്കുറിച്ചായി ചർച്ച. ഏഴോ എട്ടോ ദിവസം സഞ്ചാരിയുടെ ഷൂട്ടിങ് ഉണ്ടായിട്ടും വ്യക്തിപരമായ ഒരു കാര്യത്തെക്കുറിച്ചും ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചില്ല. സിനിമയെക്കുറിച്ചും കഥാപാത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചുമായിരുന്നു സംസാരിച്ചതത്രയും.

ഇതിനിടയിൽ ജയനും ഞാനും തമ്മിലുള്ള രണ്ടു ഫൈറ്റ് സീനുകളും ചിത്രീകരിച്ചിരുന്നു. ഡ്യൂപ്പില്ലാതെയുള്ള സംഘട്ടനത്തിൽ ജി.കെ. പിള്ളസാർ പലപ്പോഴും ഒരച്ഛന്റെ സ്‌നേഹവാത്സല്യങ്ങളോടെ പറഞ്ഞു: ”സൂക്ഷിക്കണം, ശ്രദ്ധിച്ച് ചെയ്യണം.” ഉദയായുടെയും നവോദയായുടെയും വടക്കൻപാട്ട് ചിത്രങ്ങളിലെ നിറസാന്നിധ്യമായിരുന്നു പിള്ളസാർ. വാൾപ്പയറ്റിലും ഉശിരൻ സംഘട്ടനങ്ങളിലുമൊക്കെ പലപ്പോഴും പരിക്കുകൾ പറ്റിയ അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

subscribe

അക്ഷരങ്ങളുടെ തീക്കനൽ
-മോഹൻലാൽ

Categories:

‘മഞ്ഞിൽ വിരിഞ്ഞ പൂക്കളി’ലെ വില്ലനായി സിനിമയിലെത്തിയ എനിക്ക് ആദ്യമായി ഒരു മൾട്ടിസ്റ്റാർ ചിത്രത്തിൽ അഭിനയിക്കാനവസരം ലഭിക്കുന്നത് അഹിംസയിലാണ്. ശശിയേട്ടനും ദാമോദരൻ മാഷും നൽകിയ ആ സിനിമയിലെ വില്ലൻവേഷം ഇന്നും എനിക്കു മറക്കാനാവാത്ത ഒരു അനുഭവമാണ്. ഐ.വി. ശശി-ടി. ദാമോദരൻ കൂട്ടുകെട്ടിൽ പിറക്കുന്ന ഒരു സിനിമയിൽ അഭിനയിക്കുക എന്നത് ഏതൊരു നടനും ആഗ്രഹിച്ചുപോകുന്നതാണ്, പുതുമുഖമായ ഒരാളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അങ്ങനെയൊരവസരം ലഭിക്കുന്നത് മഹാഭാഗ്യം തന്നെ. അത്തരമൊരു ഭാഗ്യമാണ് അഹിംസ എനിക്കു മുന്നിൽ തുറന്നത്. അത് വലിയൊരനുഭവം കൂടിയായിരുന്നു. ടി. ദാമോദരൻ എന്ന പകരക്കാരനില്ലാത്ത എഴുത്തുകാരനെ ആദ്യമായി അറിഞ്ഞ അനുഭവം. ദാമോദരൻ മാഷെ ഓർക്കുമ്പോഴൊക്കെ കൗതുകവും സന്തോഷവും സങ്കടവുമെല്ലാം എന്റെ ഉള്ളിൽ നിറയുന്നുണ്ട്. മദ്രാസിലെ ശശിയേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക് അന്നാദ്യമായി ഞാൻ കടന്നുചെന്നത് ഒരു അവസരത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തെ ഒന്നു പരിചയപ്പെടുക- അത് മാത്രമായിരുന്നു ആഗ്രഹം. അവിടെവെച്ച് ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ടത് രണ്ടു പേരെയായിരുന്നു. ശശിയേട്ടനെയും ദാമോദരൻ മാഷെയും. ചില സൗഹൃദങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്. ഒരാളെ പരിചയപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ള ഒരുപാടുപേർ നമുക്കുമേൽ സൗഹൃദത്തിന്റെ സ്‌നേഹം വർഷിക്കും. ദാമോദരൻ മാഷ് ചുറ്റുമുള്ള ഒരാളായിരുന്നില്ല. ശശിയേട്ടന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാഗംതന്നെയായിരുന്നു. ആദ്യചിത്രത്തിലൂടെതന്നെ ആ വലിയ മനുഷ്യൻ എന്റെ മനസിന്റെയും ഭാഗമായതു യാദൃച്ഛികമല്ല.

ദാമോദരൻമാഷിന്റെ രചനയിൽ എത്ര ചിത്രങ്ങളിൽ ഞാൻ അഭിനയിച്ചു എന്നതു കൃത്യമായി ഞാൻ കുറിച്ചുവച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ, എല്ലാം എന്റെ ഓർമയിലുണ്ട്. ഒരു ചിത്രം പോലെ മറ്റൊന്നില്ല. എല്ലാം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ആ വ്യത്യസ്തതകളിലൂടെ എന്നിലെ നടനും സഞ്ചരിച്ചു. അത് മോഹൻലാൽ എന്ന നടനെ ഉഴുതുമറിക്കുന്ന അനുഭവം തന്നെയായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരക്കഥകൾ മലയാള സിനിമയുടെ ചരിത്രം തന്നെ മാറ്റിയെഴുതി. ആ ചരിത്രത്തിനൊപ്പം നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ എനിക്ക് ഏറെ അഭിമാനവുമുണ്ട്.

പരിചയപ്പെട്ട കാലം മുതൽ വല്ലാത്തൊരു സ്‌നേഹം, മാഷ് എനിക്കുമേൽ ചൊരിഞ്ഞിരുന്നു. ഏറ്റവുമടുത്ത സുഹൃത്തിനെപ്പോലെ, മൂത്ത ജ്യേഷ്ഠനെപ്പോലെ, ഒരു ഗുരുനാഥനെപ്പോലെ… അങ്ങനെ പലരീതിയിലും ആ സ്‌നേഹം എന്നെ തേടിയെത്തി. തീക്കനൽപോലുള്ള തിരക്കഥകൾകൊണ്ട് വെള്ളിത്തിരയിൽ വിപ്ലവങ്ങൾ വിരിയിക്കാൻ അസാധ്യമായ ഒരു കഴിവ് മാഷിനുണ്ടായിരുന്നു. അതു നടനെന്ന നിലയിൽ ഞാനടക്കമുള്ള എത്രയോപേർക്ക് മുന്നേറാനുള്ള അവസരമൊരുക്കി. അഹിംസ മുതൽ നിരവധി ചിത്രങ്ങൾ… തെരുവിലേക്കും കടലിലേക്കും അതു ഞങ്ങളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഒരുപാടു ജീവിതങ്ങൾ പറഞ്ഞു തന്നു. പഠിപ്പിച്ചു. പിന്നെ പകർന്നാടാൻ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ടി. ദാമോദരൻ എന്ന എഴുത്തുകാരനെയും മനുഷ്യനെയും ഞാൻ അടുത്തറിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

പ്രായം കൊണ്ടും അനുഭവംകൊണ്ടും എന്നേക്കാൾ എത്രയോ സീനിയറായിരുന്നു ആ മനുഷ്യൻ. മാഷിനോടൊത്തുള്ള സംഭാഷണം പലപ്പോഴും മണിക്കൂറുകളോളം നീളുമായിരുന്നു. സിനിമയുടെ കാര്യത്തിൽ തുടങ്ങുന്ന സംസാരം ലോകമഹായുദ്ധങ്ങളും കടന്ന് ബൊളീവിയൻ കാടും ചെഗുവേരയും പിന്നിട്ട് ഫുട്‌ബോളിന്റെ ആരവങ്ങളിലായിരിക്കും മിക്കപ്പോഴും അവസാനിക്കുക. പ്രശസ്തനാകണമെന്ന ചിന്തയില്ലാതെയാണ് ഓരോ പ്രവൃത്തിയും അദ്ദേഹം ചെയ്തു തീർത്തത്. ഇതു പല പ്രതിഭകളുടെയും പ്രത്യേകതകൂടിയാണ്. മാഷിന്റെ ഒരു സ്‌ക്രിപ്റ്റിനു പിറകിൽ നീണ്ട നാളത്തെ പഠനവും ഗവേഷണവും ഉണ്ടാകും. അതിനപ്പുറം സമൂഹത്തെ നിരീക്ഷിച്ചറിഞ്ഞ അനുഭവവും പരന്ന വായനയും, ഒപ്പം സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളും. ജീവിത യാഥാർഥ്യങ്ങളുടെ പരുക്കൻ പ്രതലങ്ങൾ തന്നെയായിരുന്നു പലപ്പോഴും അദ്ദേഹം സിനിമയ്ക്കായി വരച്ചിട്ടത്. അത് ഹിറ്റുകളുടെ പരമ്പരതന്നെ തീർത്തു.

subscribe

പ്രകാശം പരത്തുന്ന വില്ലൻ
-മോഹൻലാൽ

Categories:

ജീവിതം കടങ്കഥ പോലെയാണെന്ന് പലപ്പോഴും ജോസ്പ്രകാശ് സാർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഒരു കടങ്കഥ തന്നെയായിരുന്നു ആ ജീവിതമെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുമുണ്ട്. ഒരുപാടൊരുപാട് പരുക്കൻ പ്രതലങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയ ഒന്നായിരുന്നു ജോസ്പ്രകാശ് സാറിന്റ ജീവിതം. പക്ഷേ, ആ പരുക്കൻ അനുഭവങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അദ്ദേഹം ജീവിച്ചു തീർത്ത ജീവിതം വളരെ സൗമ്യമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ കാണുമ്പോഴും സാർ പറഞ്ഞു:”ലാൽ….ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് ജീവിതം. ഏറിയാൽ, എൺപതോ തൊണ്ണൂറോ വർഷങ്ങൾ അത്രയൊക്കയേ മനുഷ്യന് ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കാൻ കഴിയൂ. അതിനിടയിൽ മത്സരങ്ങൾ, വിദ്വേഷങ്ങൾ ഒന്നിനും ഒരർത്ഥവുമില്ല.” ജീവിതത്തെ ശരിക്കും പഠിച്ചിരുന്നു ജോസ്പ്രകാശ് സാർ. പ്രമേഹം മൂർച്ഛിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വലതുകാൽ മുറിച്ചു മാറ്റിയ ഘട്ടത്തിൽ ഞാൻ പലപ്പോഴും സാറിനെ വീട്ടിൽ പോയി കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അനുഭവങ്ങളുടെ വലിയൊരു സാഗരം അന്നേരങ്ങളിൽ എനിക്കു മുമ്പിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. വേദനിപ്പിക്കുന്നതും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതുമായ ഓർമകൾ സാറിനെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പോഴും ആരെക്കുറിച്ചും നല്ലതു മാത്രമേ അദ്ദേഹത്തിനു പറയാനുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അതു നല്ല മനുഷ്യരിൽ മാത്രം കാണുന്ന സവിശേഷതയാണ്.

ശരിക്കും ജോസ്പ്രകാശ് സാർ നടനെന്നതിനപ്പുറം വലിയൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. ഒരുപാട് നന്മകളുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ. പക്ഷേ, സിനിമയിൽ പ്രേക്ഷകരുടെ വെറുപ്പും വിദ്വേഷവും പിടിച്ചു പറ്റുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കാനായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിയോഗം. അപൂർവമായി ലഭിച്ച അഭിനയ സാധ്യതയുള്ള വേഷങ്ങളിൽ സാർ അഭിമാനിക്കുകയും ആഹ്ലാദിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. നന്മ നിറഞ്ഞ ആ വില്ലനെ ഞാൻ ആദ്യം നേരിൽ കാണുന്നത് ‘അഹിംസ’യുടെ കോഴിക്കോട്ടെ ലൊക്കേഷനിൽ വച്ചാണ്. ‘മഞ്ഞിൽ വിരിഞ്ഞ പൂക്കൾ’ കഴിഞ്ഞ് നാലോ അഞ്ചോ ചിത്രങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാണ് അഹിംസയിലേക്കുള്ള വാതിൽ എനിക്കുമുമ്പിൽ തുറന്നത്. മലയാളത്തിലെ മിക്ക താരങ്ങളും ഒന്നിച്ച ആ ചിത്രത്തിലും ജോസ്പ്രകാശ് സാറിന് വില്ലൻ വേഷമായിരുന്നു. എന്റെ കഥാപാത്രവും വില്ലനായിരുന്നു. പുതുമുഖ നടനായ എന്നോടു നിറഞ്ഞ സ്‌നേഹത്തോടെയായിരുന്നു സാർ പെരുമാറിയിരുന്നത്. സിനിമയിലൂടെ ഞാൻ കണ്ടു പരിചയിച്ച ജോസ്പ്രകാശ് എന്ന നടനേ അല്ലായിരുന്നു അത്. അത്രമാത്രം സ്‌നേഹം അദ്ദേഹം എനിക്കു നൽകി. ആ അനുഭവം ഒരു വലിയ സത്യം കൂടി എന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. സിനിമയിലെ മിക്ക വില്ലൻമാരും ജീവിതത്തിൽ നിഷ്‌കളങ്കരാണ്. അതിലൊരു വില്ലനായിരുന്നു പാവം ജോസ്പ്രകാശ് സാറും.

അഹിംസയ്ക്കു ശേഷം പല ചിത്രങ്ങളിലും സാറുമൊന്നിച്ച് അഭിനയിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യമുണ്ടായി. ഞാൻ സിനിമയിൽ വരുന്നകാലത്ത് മലയാളത്തിലെ വില്ലൻ കഥാപാത്രങ്ങൾ ബാലൻ കെ. നായരിലും കെ.പി. ഉമ്മറിലും ജനാർദ്ദനനിലും ജോസ്പ്രകാശ് സാറിലും ചുറ്റിക്കറങ്ങുകയായിരുന്നു. നാലുപേർക്കും അവരവരുടേതായ അഭിനയശൈലിയുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇവർക്കിടയിലേക്കാണ് പുതിയ വില്ലനായി ഞാൻ രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നത്. പിൽക്കാലത്ത് സാർ എന്നോട് പറയുമായിരുന്നു:”ലാലിന്റെ വില്ലൻ വേഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് പലപ്പോഴും ഞങ്ങൾ സെറ്റിൽ ചർച്ച ചെയ്യുമായിരുന്നു.” അങ്ങേയറ്റം സ്റ്റൈലൈസ്ഡ് ആയിട്ടുള്ള വില്ലനായിരുന്നു ജോസ്പ്രകാശ് സാർ. ഒരു കാലഘട്ടം മുഴുവൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വില്ലൻ വേഷങ്ങൾ വെള്ളിത്തിരയെ ഇളക്കിമറിച്ചിരുന്നു. കറുത്ത കോട്ടും കണ്ണടയും ധരിച്ച് ചുണ്ടിൽ പൈപ്പും തിരുകി വാക്കിങ് സ്റ്റിക്ക് കറക്കി നിൽക്കുന്ന ആ വില്ലനെ എങ്ങിനെ മറക്കാനാണ്. കാലം കടന്നപ്പോൾ മെല്ലെ മെല്ലെ ഈ വേഷം മാഞ്ഞു തുടങ്ങി. പുതിയ വില്ലൻമാർ കടന്നു വന്നു. ജോസ്പ്രകാശ് സാർ സ്വഭാവ കഥാപാത്രങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങിത്തുടങ്ങി. ശശികുമാർ സാറിന്റെ ‘സ്വന്തമെവിടെ ബന്ധമെവിടെ’ എന്ന ചിത്രത്തിൽ എന്റെ അച്ഛന്റെ വേഷമായിരുന്നു സാറിന്. ആ സിനിമയിലെ നായകൻ ശരിക്കും സാറിന്റെ കഥാപാത്രമായിരുന്നുവെന്ന് പറയാം. നായിക പൊന്നമ്മ ചേച്ചി (കവിയൂർ പൊന്നമ്മ)യും. ഞങ്ങളൊന്നിച്ച അക്കാലത്തെ ഏറെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു ചിത്രമായിരുന്നു ‘സ്വന്തമെവിടെ ബന്ധമെവിടെ.’

സിനിമയിൽ വന്ന കാലം മുതലേ ജോസ്പ്രകാശ് സാർ എനിക്കൊരു ഉപദേശം നൽകിയിരുന്നു.”വേഷം ചെറുതോ വലുതോ എന്നൊന്നും നോക്കരുത്. കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങൾ ലാൽ നന്നായി പ്രയോജനപ്പെടുത്തണം സിനിമ ഒരു ഭാഗ്യ പരീക്ഷണത്തിന്റെ വേദി കൂടിയാണ്.” സാറിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ഞാനിന്നും ഏറെ വിലമതിക്കുന്നു. എന്റെ അച്ഛനേക്കാളും പ്രായം സാറിനുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഏറ്റവും അടുത്ത ഒരു സുഹൃത്തിനോടെന്നപോലെ ജോസ്പ്രകാശ് സാറിനോട് ഇടപെടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അങ്ങിനെയൊരു സ്വാതന്ത്ര്യം എനിക്കദ്ദേഹത്തിന്റെ മേൽ ഉണ്ടായി. അതും വലിയൊരു ഭാഗ്യമായി ഞാൻ കാണുന്നു. സാർ എന്നുള്ള വിളി സ്‌നേഹത്തിന്റെ പാരമ്യതയിൽ ജോസേട്ടാ.. എന്നാകും ചിലപ്പോൾ എടാ ജോസേ എന്നായും മാറും. ആ സൗഹൃദവട്ടങ്ങളിൽ വലിപ്പച്ചെറുപ്പം നോക്കാതെ പരാതികളോ പരിഭവങ്ങളോ ഇല്ലാതെ ജോസ്പ്രകാശ് സാറും കൂടി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബവും നല്ലൊരു സൗഹൃദമാണ് എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത്.

subscribe

ശ്യാമസുന്ദര സംഗീതം
– മോഹൻലാൽ

Categories:

പൂർത്തീകരിക്കാനാകാതെ പോയ ഒരാഗ്രഹത്തിന്റെ കനലിനാൽ നീറുന്ന ഹൃദയവുമായാണ് ഈ കുറിപ്പ് ഞാനെഴുതുന്നത്. അപ്രതീക്ഷിത വേർപാടിന്റെ വേദനയിൽ വിറകൊള്ളുന്ന മനസുമായാണ് കെ. രാഘവൻ മാഷെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമകളിലേക്ക് ഞാൻ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നത്. രാഘവൻ മാഷ് എന്ന സംഗീതവിസ്മയത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതണമെന്ന് ഏറെക്കാലമായി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതാണ്. മാഷ് നൂറാം ജന്മദിനം ആഘോഷിക്കുന്ന വേളയാണ് ആ സംഗീത സപര്യയെ ഓർക്കാനുചിതം എന്നു കരുതി എഴുത്ത് നീട്ടിവച്ചു. ഇന്ന് നിറകണ്ണുകളോടെ പേന ചലിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ആ മഹാപ്രതിഭയുടെ വിയോഗവേദനയ്‌ക്കൊപ്പം ജീവിച്ചിരുന്ന നാളുകളിൽ അദ്ദേഹത്തെ അനുസ്മരിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയതിന്റെ നൊമ്പരം കൂടി എന്റെയുള്ളിൽ പടരുന്നുണ്ട്.

മാഷെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമകൾ ആ സാന്നിധ്യത്തെ രണ്ട് രൂപത്തിലാണ് എന്നിൽ അനുഭവപ്പെടുത്താറുള്ളത്. വ്യക്തിപരമായ സ്‌നേഹത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, ചിലപ്പോൾ ആ സംഗീതം അനുഭവവേദ്യമാക്കിയ ഗാനങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ. എനിക്ക് മാഷ് വലിയൊരു സ്വപ്‌നമാണ്. ഞാൻ അധികം സ്വപ്‌നം കാണുന്ന ആളല്ല. എന്നെ പക്ഷേ, ഒരുപാട് പേർ സ്വപ്‌നം കണ്ടതായി പറയാറുണ്ട്. രാഘവൻ മാഷും ഒരിക്കൽ എന്നെ സ്വപ്‌നം കണ്ടുവത്രെ. ഞാൻ കഥകളി വേഷമിട്ടു നിൽക്കുന്ന സ്വപ്‌നം. കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞ്, വാനപ്രസ്ഥത്തിന്റെ ഷൂട്ടിങ് ലൊക്കേഷനിൽ മാഷ് എന്നെ കാണാൻ വന്നു. അവിടെ ഞാൻ കഥകളിവേഷത്തിലായിരുന്നു. കുതിരമാളികയിലെ ലൊക്കേഷനിൽ വച്ചുണ്ടായ ആ സമാഗമത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ഒന്നും സംസാരിക്കാനായില്ല. പച്ചവേഷത്തിന്റെ നിറവിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ മാഷെ നമസ്‌കരിച്ചു. തിരിച്ച് മാഷും. ‘നന്നായി വരും’ എന്ന അനുഗ്രഹം നല്കിയാണ് മാഷ് കുതിരമാളികയുടെ പടിയിറങ്ങിയത്. പിന്നീട് എനിക്കദ്ദേഹത്തെ നേരിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇടയ്‌ക്കെപ്പോഴോ മാഷിന്റെ പിറന്നാൾ ദിനത്തിൽ ഫോണിലൂടെ ഞാൻ ആശംസ അറിയിച്ചിരുന്നു.
പരിചയപ്പെട്ട നാൾമുതൽ നിർവചിക്കാനാവാത്ത എന്തോ ഒരാത്മബന്ധം എനിക്ക് മാഷോടുളളതായി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. സംഗീതം പകർന്ന ഗാനങ്ങളെപ്പോലെ മധുരം നിറയുന്ന ജീവിതം. നിഷ്‌കളങ്കത നിറയുന്ന പുഞ്ചിരി. മാഷുമായി ഹൃദയബന്ധം സ്ഥാപിക്കാൻ ആർക്കും അധിക നേരം വേണ്ട. എന്നാൽ ഏറെ പരുക്കൻ പ്രതലങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയ ഒരു ജീവിതം കൂടിയാണ് മാഷിന്റേതെന്നോർക്കുമ്പോഴെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഗീതം ഒരു നേർത്ത വേദന എന്റെ സിരകളിൽ പടർത്താറുണ്ട്.

മണ്ണിന്റെ മണവും മലയാളിത്തവുമുള്ള ഒരുപിടി ഗാനങ്ങളിലൂടെ, മലയാള സിനിമയിലെ ഗാനാലാപന ശൈലിയെ മാറ്റിത്തീർത്ത ‘നീലക്കുയിലി’ലൂടെയാണ് ആ സംഗീതം കേരളക്കരയെ ഇളക്കിമറിച്ചു തുടങ്ങിയത്. മലയാള സിനിമയുടെ യശസ് ദേശീയതലത്തോളം ഉയർത്തിയ ‘നീലക്കുയി’ലിന്റെ 60-ാം വാർഷികത്തിലും ആ ഗാനങ്ങൾ സംഗീതപ്രേമികളിൽ ഹരം നിറയ്ക്കുന്നു. പങ്കെടുക്കുന്ന സ്റ്റേജ് ഷോകളെല്ലാം അക്കാര്യം എന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. മാഷ് പാടിയ ‘കായലരികത്ത് വലയെറിഞ്ഞപ്പോൾ’ എന്ന ഗാനത്തിന് തലമുറകൾ താളം പിടിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ മലയാളത്തനിമയുടെ നാടൻശീലുകൾ നമ്മുടെ ഹൃദയതാളങ്ങളിൽ എത്രമാത്രം ഇണക്കിച്ചേർക്കാൻ മാഷിന് കഴിഞ്ഞു എന്നോർത്ത് ഞാൻ അദ്ഭുതപ്പെടാറുണ്ട്. പറഞ്ഞുകേട്ട ഒരനുഭവമാണ്, സംഗീതക്കച്ചേരികൾ കഴിഞ്ഞ് മാഷ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ സംഘാടകർ ‘കായലരികത്ത്’ കൂടി പാടിയിട്ട് പോയാൽ മതിയെന്ന് നിർബന്ധിക്കുമായിരുന്നുവത്രെ! അത്രമാത്രം മാഷിന്റെ ശബ്ദവും ആ പാട്ടും നമ്മൾ നെഞ്ചേറ്റി എന്നതാണ് സത്യം.

ലാളിത്യമാണ് മാഷിന്റെ പാട്ടിന്റെ മുഖമുദ്ര. അവ നിങ്ങൾക്കും എനിക്കും ഏതൊരാൾക്കും എപ്പോഴും പാടാവുന്നതാണ്. നൂറാം വയസിന്റെ പടിവാതിലിൽ എത്തിയ മാഷെ ഓർമിച്ചുകൊണ്ട്, മാഷുടെ വിയോഗത്തിന് രണ്ടാഴ്ചയ്ക്ക് മുമ്പ് മസ്‌കറ്റിലെ ഒരു സ്റ്റേജ് ഷോയിൽ വെച്ച് ‘മഞ്ജുഭാഷിണി’ എന്ന ഗാനം ഞാൻ പാടിയപ്പോൾ കിട്ടിയ കൈയടികൾ രാഘവൻ മാഷിന്റെ ഈണങ്ങളുടെ അനശ്വരതയെയാണ് എന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തിയത്. മരണമില്ലാതെ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ജീവിക്കുന്ന പാട്ടുകൾ. പാട്ടുകളിലെ ആ ലാളിത്യം ജീവിതത്തിലും പുലർത്തിയിരുന്നു എന്നതാണ് മാഷെ വ്യത്യസ്തനാക്കുന്നത്.

subscribe

ത്യാഗരാജൻ തിയറ്ററിനെ ഇളക്കിമറിച്ച പേര്
-മോഹൻലാൽ

Categories:

മഞ്ഞിൽവിരിഞ്ഞ പൂക്കൾ’ക്കു ശേഷം എന്റെ രണ്ടാം ചിത്രമായ ‘സഞ്ചാരി’യിൽ അഭിനയിക്കാനാണ് അന്ന് ആലപ്പുഴ ഉദയാ സ്റ്റുഡിയോയിൽ എത്തിയത്. മലയാള സിനിമയിലെ പല മഹാരഥന്മാരെയും നേരിൽ കാണുന്നത് അവിടെവച്ചാണ്. തിക്കുറിശ്ശി ചേട്ടൻ, പ്രേംനസീർ, ജയൻ, കെ.പി. ഉമ്മർ, ആലുംമൂടൻ, ബഹദൂർ, എസ്.പി. പിള്ള, ഗോവിന്ദൻകുട്ടി, ജി.കെ. പിള്ള എന്നിങ്ങനെ പ്രതിഭകളുടെ ഒരു നീണ്ടനിര. ഒരു പുതുമുഖത്തിന് എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും അനുഗൃഹീതമായ ഒരിടമായി ‘സഞ്ചാരി’യുടെ ലൊക്കേഷൻ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. സൂപ്പർ ഹീറോകളായ പ്രേംനസീറിന്റെയും ജയന്റെയും പ്രതിയോഗിയായി അഭിനയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിന്റെ സന്തോഷം അതിലേറെ.

തുടക്കക്കാരനായ എനിക്ക് ജയനുമൊത്തുള്ള സംഘട്ടനരംഗങ്ങൾ വലിയ വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. എന്നാൽ, അതിനെ അഭിമുഖീകരിക്കാനുള്ള കരുത്ത് എനിക്കു പകർന്നു തന്നത് ചിത്രത്തിന്റെ സ്റ്റണ്ട് മാസ്റ്ററായിരുന്നു. നെറ്റിയിലും ശരീരത്തിലും ഭസ്മം പൂശി, നിഷ്‌കളങ്ക ഭാവത്തോടെയെത്തിയ സ്റ്റണ്ട് മാസ്റ്ററെ കണ്ട് ആദ്യം ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ഒരു സ്റ്റണ്ട് മാസ്റ്ററിൽ നിന്നു നമ്മൾ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത രൂപം. എന്നാൽ അദ്ദേഹം പേരുപറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരുൾക്കിടിലം എന്നിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. ത്യാഗരാജൻ! തീ പാറുന്ന ആ അക്ഷരങ്ങൾ, ‘സംഘട്ടനം: ത്യാഗരാജൻ’ എന്ന ടൈറ്റിലിൽ എത്രയോ തവണ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മിക്ക സിനിമകളുടെയും ടൈറ്റിൽ സീനുകളിൽ ആവർത്തിക്കാറുള്ള ആ പേരു കണ്ട് ഒരു കാലത്ത് ഞാനും ആവേശത്തോടെ കൈയടിച്ചിട്ടുണ്ട്. സഞ്ചാരി യുടെ സെറ്റിൽ വച്ച് ആദ്യമായി നേരിൽ കണ്ടപ്പോഴും അടങ്ങാത്ത ഹർഷാരവം മനസിൽ അലതല്ലി.
മുംബൈയിലെ ഷെട്ടി മുതൽ ലോകപ്രശസ്തനായ ഫൈറ്റ് മാസ്റ്റർ ഗ്രിഫിത്തിനൊപ്പംവരെ പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ത്യാഗരാജൻ മാസ്റ്ററുമായുള്ള അടുപ്പം ഒരു സ്റ്റണ്ട് മാസ്റ്റർ എന്നതിലുപരിയാണ്. സഹോദരതുല്യമായ സ്‌നേഹത്തോടെയാണ് ഇക്കാലമത്രയും ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുള്ളത്. സിനിമയ്ക്കകത്തും പുറത്തും മറക്കാനാവാത്ത ഒരുപാടനുഭവങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദത്തിൽ പതിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്.

സ്റ്റണ്ടു മാസ്റ്ററായി നിർദ്ദേശങ്ങൾ തരുമ്പോൾ ഇടിവാളിന്റെ മൂർച്ചയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്. ഷൂട്ടിങ്ങിനു തിരശ്ശീല വീഴുന്ന നിമിഷം ഉറ്റ ചങ്ങാതിയോ അതിലുപരി ജ്യേഷ്ഠനോ ആയി അദ്ദേഹം മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കും. മാസ്റ്ററുമായുള്ള സൗഹൃദം കഴിഞ്ഞ 39 വർഷമായി തീവ്രതയൊട്ടും കുറയാതെ ഞാൻ മനസിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ വർഷങ്ങളുടെ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷമാകും ഞങ്ങൾ ഒന്നിക്കുന്നത്. എത്ര നീണ്ട ഇടവേളയായാലും ‘കണ്ണാ…’ എന്ന വിളിയോടെ, പുഞ്ചിരിയോടെ അരികിലേക്കെത്തുന്ന മാസ്റ്റർ എന്റെ അഭിനയജീവിതത്തിലെ പുണ്യമാണ്.

‘ജീവിക്കുന്ന ഇതിഹാസം’ എന്നെല്ലാം നമ്മൾ ആലങ്കാരികമായി പറയാറുണ്ട്. ആ അലങ്കാരം ചാർത്തിക്കൊടുക്കാൻ തീർത്തും അർഹനാണ് മാസ്റ്റർ. 60 വർഷമായി നീണ്ട ചലച്ചിത്ര സപര്യയിൽ 2000-ലേറെ ചിത്രങ്ങൾക്കാണ് അദ്ദേഹം സംഘട്ടനമൊരുക്കിയത്. മലയാളം, തമിഴ്, തെലുങ്ക്, കന്നട, ഹിന്ദി, ബംഗാളി, ഒറിയ തുടങ്ങി ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ ഭാഷാ ചിത്രങ്ങൾക്കും സ്റ്റണ്ട് രംഗങ്ങൾ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ഒരേയൊരാൾ ത്യാഗരാജൻ മാസ്റ്ററായിരിക്കും. നസീറിൽ തുടങ്ങി ഏതാണ്ട് അഞ്ചു തലമുറകൾക്കു വേണ്ടി സ്റ്റണ്ട് മാസ്റ്ററായി പ്രവർത്തിക്കുക എന്നത് നിസാരമല്ല. കഷ്ടപ്പാടിന്റെ, കഠിനാദ്ധ്വാനത്തിന്റെ ആ കഥ നമ്മൾ ഉദ്വേഗഭരിതരായി ആസ്വദിച്ച ആക്ഷൻ സിനിമകളുടെ ചരിത്രം കൂടിയാണ്.

മാസ്റ്ററുമായുള്ള അടുപ്പം ഏറിവന്ന നാളുകൾ മുതൽ ജീവിതത്തിലെ പല ഏടുകളുടെയും ചുരുൾ എനിക്കു മുന്നിൽ മാസ്റ്റർ നിവർത്തിയിട്ടുണ്ട്. അഭിനയിക്കാനായിരുന്നത്രെ ആദ്യ മോഹം. കാണാൻ പ്രേംനസീറിനെപ്പോലെയുണ്ടെന്ന് സുഹൃത്തുക്കൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അഭിനയമോഹവുമായി മദ്രാസിലെത്തി. ഒരു ചാൻസിനുവേണ്ടി ഏറെ അലഞ്ഞു. അവസരം ലഭിക്കാതായതോടെ അഭിനയമോഹത്തിന് വിരാമമിട്ടെങ്കിലും സിനിമയിൽത്തന്നെ എന്തെങ്കിലും പണിചെയ്ത് ജീവിക്കുമെന്ന് വാശിയായി. ആ വാശിയിൽ നിന്നാണ് ‘സംഘട്ടനം ത്യാഗരാജ’ന്റെ പിറവി. പുലികേശി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഫൈറ്റ് മാസ്റ്റർ പുരുഷോത്തമന്റെ സംഘത്തിൽ എക്‌സ്ട്രാ നടനും സഹായിയുമായി പ്രവർത്തിച്ചാണ് ഏറെ കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെ ഈ രംഗത്ത് ത്യാഗരാജൻ മാസ്റ്റർ ചുവടുറപ്പിക്കുന്നത്.

ഷൂട്ടിങ് എത്ര വൈകിയാലും അഞ്ചു മണിക്കു തന്നെ മാസ്റ്ററുടെ ഒരു ദിവസം ആരംഭിക്കും. കുളിച്ച് ഈശ്വരനെ ധ്യാനിച്ച് നെറ്റിയിലും ശരീരത്തിലും ഭസ്മം പൂശിയാണ് മാസ്റ്റർ ജോലിക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത്. 79 വർഷത്തെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളിൽ 60 വർഷവും മാസ്റ്റർ സഞ്ചരിച്ചത് മലയാള സിനിമയ്‌ക്കൊപ്പമാണ്. തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ജനിച്ചു വളർന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവ് കണ്ടെത്തിയതും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചതും മലയാള സിനിമയാണ്. ‘കേരളത്തിലെ സിനിമാ പ്രേക്ഷകർ തന്റെ ആത്മാവാണ്’ എന്ന് അദ്ദേഹം ഇടയ്ക്കിടെ പറയും. ആ വാക്കുകൾ മലയാള സിനിമയോടുള്ള ത്യാഗരാജൻ മാസ്റ്ററുടെ ഹൃദയവികാരത്തെയാണ് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നത്.

subscribe

അമ്മയുടെ അവിയലും ഓലനും സാമ്പാറും
-മോഹൻലാൽ

Categories:

മണ്ണിൽ നിൽക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ മലയാള മനസിലേക്കു പ്രവഹിപ്പിച്ച സ്‌നേഹം, ആർദ്രത… യഥാർഥ ജീവിതത്തിലും പുലർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന വ്യക്തിയാണ് ഞാൻ, ഒപ്പം ഒരു കലാകാരന്റെ പ്രതിബദ്ധതയും. ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ആർദ്രതയുടെ പാട്ടും കവിതയും കേൾക്കുമ്പോൾ, സ്‌നേഹത്തിന്റെ പതാക ഉയരുമ്പോൾ, നാടും നഗരവും ഓണത്തിരക്കിനാൽ നിറയുമ്പോൾ എനിക്കുമുണ്ട് മനസുതുറന്നു പറയാൻ ചില ഓണസങ്കൽപ്പങ്ങൾ.

ജീവിതം എങ്ങനെ ജീവിച്ചുതീർക്കമെന്നു ചോദിക്കുന്നവരോട് ഞാൻ പറയാറുണ്ട്, ജീവതത്തിൽ സന്തോഷിക്കുക, ജീവിതം ഒരു ആഘോഷമാക്കുക എന്ന്. ഓണവും വിഷുവും ബക്രീദും ക്രിസ്മസുമൊക്കെ കടന്നുവരുമ്പോൾ അതിനെ ആഘോഷപൂർവം വരവേൽക്കുന്ന നമുക്ക് എന്തുകൊണ്ട് ജീവിതം മുഴുവൻ ഒരാഘോഷമാക്കിത്തീർത്തുകൂടാ. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം എല്ലാ ആഘോഷങ്ങളും ഒരുപോലെയാണ്. സെലിബ്രേഷന് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഈ ‘പ്ലാനറ്റി’ൽ വന്നിരിക്കുന്നത്. വളരെ വ്യത്യസ്തമായ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന എനിക്ക് ഒന്നും മാറ്റിമറിക്കാനാകില്ല. വരാൻപോകുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും അറിയില്ല.

ഇപ്പോഴുള്ള ചലനത്തിൽ ഈ ജീവിതം രസകരമായി ജീവിച്ചുതീർക്കുക എന്നതാണ് എന്റെ ഫിലോസഫി. മാറുന്ന ഓണത്തെക്കുറിച്ചു പലരും ചോദിക്കാറുണ്ട്. നമ്മുടെ ജീവിതരീതിയൊക്കെ മാറിയില്ലേ? പന്തുകളിച്ചും ഗോട്ടികളിച്ചും ചുള്ളിയും കോലും കളിച്ചും നടന്ന എന്റെ കുട്ടിക്കാലമല്ല എന്റെ മകന്റേത്. കാലത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് നമ്മുടെ ജീവിതരീതിയിലും ഒരുപാടു മാറ്റങ്ങളുണ്ടായി. ആ മാറ്റം നമ്മുടെ ആഘോഷങ്ങളിലുമുണ്ടായി എന്നതാണ് സത്യം. പക്ഷേ, പുതിയ തലമുറ നമ്മുടെ പൈതൃകത്തെ നിരാകരിക്കുന്നവരല്ല. കുറെ മുമ്പുവരെ മരിച്ചുപോയവരെ പോലും മറക്കുന്ന രീതിയായിരുന്നു. ഇന്നത് മാറി. പിതൃക്കളെ സ്‌നേഹിക്കാനും അവർക്കു ബലിയിടാനും ലക്ഷങ്ങളാണ് എത്തുന്നത്. അപ്പോൾ എനിക്കു തോന്നുന്നത് ഇത് ‘സൈക്ലിക്ക്’ ആണെന്നാണ്. വീണ്ടും നമ്മുടെ മൂല്യങ്ങളെ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്ന ഒരു തലമുറ വരുമായിരിക്കും. അങ്ങനെ വരട്ടെ എന്നു പ്രാർത്ഥിക്കാം. ഇന്നത്തെ തലമുറ പഴയപോലെ നടക്കണമെന്നു പറയുന്നതിലൊന്നും ഒരു കാര്യവുമില്ല. പക്ഷേ, അവരെ പറഞ്ഞു ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയുമാണ്. വർഷങ്ങളായി സിനിമയുടെ ചതുരവടിവുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന എന്റെ ആഘോഷങ്ങൾ പലപ്പോഴും സെറ്റിലാകാറാണു പതിവ്. എങ്കിലും, ഓർമയിൽ ഇപ്പോഴും ഈ ഓണക്കാലമുണ്ട്. അമ്മയുണ്ടാക്കുന്ന അവിയലും ഓലനും സാമ്പാറും പപ്പടവും പായസവും ചേർന്നുള്ള ഒന്നാന്തരം സദ്യയുടെ രുചി ഇപ്പോഴും നാവിൻ തുമ്പിലുണ്ട്.

subscribe

ഡോ. രാജ്കുമാർ സ്‌നേഹത്തിന്റെ പ്രതീകം
-മോഹൻലാൽ

Categories:

ബംഗളൂരൂ യാത്രകളിൽ ഡോ. രാജ്കുമാറിന്റെ പാട്ടുകൾ കേൾക്കുക എന്നത് എനിക്കൊരു പതിവാണ്. 30- ലേറെ വർഷമായി ബംഗളൂരുവിൽ പോകുന്ന ഒരാളാണ് ഞാൻ. അപ്പോഴെല്ലാം രാജ്കുമാർ സാറിന്റെ ഗാനങ്ങൾ എന്നിലേക്ക് അറിയാതെ ഒഴുകിയെത്തും. മറ്റൊരു നഗരത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴും ഈയനുഭവം എനിക്കുണ്ടായിട്ടില്ല. എയർപോർട്ടിൽ നിന്ന് എന്നെ പതിവായി പിക്കുചെയ്യാറുള്ളത് ഡ്രൈവർ അനിലാണ്. യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ അനിൽ രാജ്കുമാർ സാറിന്റെ പാട്ടുവയ്ക്കും. ആ ശബ്ദമാധുരി എന്നെ ബാല്യകാല ഓർമകളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും. രാജ്കുമാർ എന്ന നടനെ വെള്ളിത്തിരയിൽ കണ്ട് ആവേശംകൊണ്ട ഒരു ബ്ലാക്ക് ആന്റ് വൈറ്റ് കാലത്തിലേക്ക്. നടനും ഗായകനും അതിലുപരി വ്യക്തിത്വമഹിമയുടെ മൂർത്തരൂപവുമായ രാജ്കുമാർ എന്ന വിസ്മയാനുഭവത്തിലേക്ക്.

മലയാളികൾക്ക് അത്രയേറെ സുപരിചിതനല്ലെങ്കിലും മരണശേഷവും ഏറെ ഫാൻ ഫോളോയിങ്് ഉള്ള ആക്ടർമാരിൽ ഒരാളാണ് രാജ്കുമാർ സാർ. ശിവാജി ഗണേശനും നാഗേശ്വര റാവുവിനുമൊപ്പം അഭിനയിക്കാൻ ഭാഗ്യം ലഭിച്ച എനിക്ക് രാജ്കുമാറിനൊപ്പം അതിനു കഴിയാതെപോയത് ഭീമമായ നഷ്ടം തന്നെയാണ്. ഒരുപാട് ഭാഗ്യങ്ങൾ നൽകിയ സിനിമ അങ്ങനെയൊന്ന് എന്നിൽ ചൊരിയാഞ്ഞത് എന്തുകൊണ്ടാവാം? ഒന്നിച്ചഭിനയിച്ചില്ലെങ്കിലും അടുത്ത സൗഹൃദം സൂക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതും ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൻ പുനീത് രാജ്കുമാറിനൊപ്പം ഒരു കന്നട ചിത്രത്തിൽ അഭിനയിക്കാൻ അവസരം ലഭിച്ചതും സിനിമ നല്കിയ ഭാഗ്യമായി തന്നെയാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്.

രാജ്കുമാർ സാറിന്റെ സിനിമകൾ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. പുരാണ കഥാപാത്രമായും ആക്ഷൻ ഹീറോയായും റൊമാന്റിക് ഹീറോയായും കൊമേഡിയനായുമൊക്കെയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിനയം ഇന്നും എന്നിൽ വിസ്മയം തീർക്കുന്നു. ‘ചന്ദനക്കാട്’, ‘ഗന്ധതഗുഡി’, ‘രണധീര കണ്ഠീരവ’, ‘ജീവനചൈത്ര’, ‘കസ്തൂരി നിവാസ’, ‘ഇമ്മാദിപുലികേശി’, ‘ശങ്കർ ഗുരു’, ‘ബംഗാരദ മനുഷ്യ’, ‘ആകസ്മിക’, ‘ഭക്ത പ്രഹ്ലാദ’ തുടങ്ങിയ സിനിമകൾ ഇന്നും മനസിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.

ബംഗളൂരുവിൽ പോയാൽ രാജ്കുമാർ ചിത്രങ്ങൾ കാണാതെ ഞാൻ മടങ്ങാറില്ല. സാറിന്റെ സിനിമകൾ തന്ന അനുഭവമാണ് വിഷ്ണുവർദ്ധനന്റെയും അംബരീഷിന്റെയും ചിത്രങ്ങൾ കാണാൻ എനിക്ക് പ്രേരണയായത്. നടനെന്ന നിലയിലും ഗായകനെന്ന നിലയിലും അദ്ദേഹം എന്റെ ആരാധനാ പാത്രമായിരുന്നു. എന്തുമാത്രം പാട്ടുകളാണ് അദ്ദേഹം പാടി അഭിനയിച്ചിട്ടുള്ളത്! പിന്നണി ഗായകനുള്ള ദേശീയാംഗീകാരം വരെ സാറിനു ലഭിച്ചു. കന്നട സിനിമ ഇൻഡസ്ട്രി മുഴുവൻ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള വ്യക്തിപ്രഭാവവും നേതൃശേഷിയും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. തമിഴ്മക്കൾക്കിടയിൽ എം.ജി.ആറിനുള്ള ദൈവീക പരിവേഷം പോലൊന്ന് രാജ്കുമാറിന് കന്നടയിലുണ്ടായിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയ പ്രതിഛായ കൊണ്ടു കൂടിയാണ് ആ പരിവേഷം എം.ജി.ആറിന് ലഭിച്ചതെങ്കിൽ കലയിലൂടെ മാത്രമാണ് അത് രാജ്കുമാറിനെ തേടിയെത്തിയത്.

തിരശീലയിൽ മാത്രം പരിചയമുള്ള സാറിനെ ആദ്യമായി കാണുന്നതും പരിചയപ്പെടുന്നതും ബംഗളൂരുവിലെ എന്റെ സുഹൃത്ത് മാത്യു വഴിയാണ്. ഏറെ സവിശേഷതകളുള്ള വ്യക്തിയാണ് മാത്യു. പലപ്പോഴും സാറിന്റെ വീട്ടിൽ പോകാറുണ്ട്. സാറിന്റെ മക്കൾ മാത്യുവിന്റെ സുഹൃത്തുക്കളാണ്. ‘മോഹൻലാലിന്റെ സുഹൃത്താണ്’ എന്നു പറഞ്ഞാണ് മാത്യുവിനെ മക്കൾ ആദ്യം പരിചയപ്പെടുത്തിയത്. അതു കേട്ടപ്പോൾ സാർ പറഞ്ഞത്രേ: ‘എനിക്കൊരു പാട് ഫാൻസുണ്ട്. പക്ഷേ, ഞാൻ മോഹൻലാലിന്റെ ഫാനാണ്. ലാലിന്റെ കുറേ പടങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എനിക്കദ്ദേഹത്തെ ഒന്നു കാണണം.’
ഈ വിവരം മാത്യു എന്നോട് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെയാണ് സാറിനെ കാണാൻ ഞാൻ ബംഗളൂരുവിലെ വീട്ടിൽ പോകുന്നത്. വീടിന്റെ പടികൾ കയറിവന്ന എന്നെ ‘ഞാൻ നിന്റെ പെരിയ ഫാൻ; വാ…’ എന്നുപറഞ്ഞ് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ചത്. ഏറെ വശ്യതയുള്ള ഒരാളായിരുന്നു രാജ്കുമാർ സാർ. അദ്ദേഹം നന്നായി യോഗ ചെയ്തിരുന്നു. കെട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ ഒരുനിമിഷം വല്ലാത്തൊരു എനർജി എന്റെ ശരീരത്തിൽ ഫീൽ ചെയ്തത് യോഗയുടെ ഫലമാകാം. അന്ന് സാറുമായി ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. എന്റെ സിനിമകളെക്കുറിച്ചും കഥാപാത്രങ്ങളെ കുറിച്ചുമൊക്കെ അദ്ദേഹം വാചാലനായി. അത് രാജ്കുമാർ എന്ന മഹാനടൻ മോഹൻലാൽ എന്ന നടനു നല്കിയ ആദരവു കൂടിയായിരുന്നു.

subscribe

ഗോരുവാങ്ക വാലകനെ…
-മോഹൻലാൽ

Categories:

കോപ്പൻ ഹേഗനിൽ വച്ച് വളരെ യാദൃശ്ചികമായാണ് എ.എൻ.ആർ. എന്ന ചുരുക്കപ്പേരുള്ള അക്കിനേനി നാഗേശ്വര റാവുവിനെ ഞാൻ പരിചയപ്പെടുന്നത്. പ്രിയദർശന്റെ ‘ഗാണ്ഡീവം’ എന്ന തെലുങ്ക് സിനിമയുടെ ചിത്രീകരണം നടക്കുമ്പോഴാണത്. ഒരു പക്ഷേ, കാലം എനിക്കായി നീക്കിവച്ച സൗഭാഗ്യങ്ങളിലൊന്നായിരിക്കാം കോപ്പൻഹേഗനിലേക്കുള്ള എന്റെ ആ യാത്ര. നാഗേശ്വരറാവു സാറിനൊപ്പം ബാലകൃഷ്ണയും, നാഗേഷും റോജയുമെല്ലാം ‘ഗാണ്ഡീവ’ ത്തിൽ അഭിനയിച്ചിരുന്നു.

എസ്.പി. ബാലസുബ്രഹ്മണ്യവും എം.ജി. ശ്രീകുമാറും അനുരാധാശ്രീറാമും ചേർന്നാലപിച്ച ‘ഗോരുവാങ്കവാലകനെ…’എന്നാരംഭിക്കുന്ന ഗാനരംഗത്ത് നാഗേശ്വരറാവു സാറിനൊപ്പം ഞാനും അഭിനയിക്കണമെന്ന് പ്രിയൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, സിനിമ എനിക്ക് നൽകിയ മഹാഭാഗ്യങ്ങളിലൊന്നായി ഞാനതിനെകണ്ടു. കാരണം ഇന്ത്യൻ സിനിമയിലെ അത്ഭുതപ്രതിഭാസമായ സാറിനൊപ്പം അഭിനയിക്കാൻ ഏതൊരാർട്ടിസ്റ്റും ആഗ്രഹിക്കാതിരിക്കില്ല. ശരിക്കും ഒരു ഹോളിഡെ ആഘോഷം പോലെയായിരുന്നു സാറിനൊപ്പം ചെലവഴിച്ച ദിവസങ്ങൾ. എം.എം. കീരവാണി സംഗീതം നൽകിയ ആ ഗാനരംഗത്തിന്റെ ചിത്രീകരണം പോലും വളരെ രസകരമായിരുന്നു. എഴുപതു പിന്നിട്ട സാർ ഇരുപതുകാരന്റെ ചുറുചുറുക്കോടെ ആടിപ്പാടി അഭിനയിക്കുന്നത് കണ്ട് ഞാനും വിസ്മയിച്ചു. പെരുവിരൽ മുതൽ ശിരസ് വരെ നടനം മാത്രം നിറഞ്ഞുനിന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരഭാഷ പലപ്പോഴും എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.

ഗാണ്ഡീവത്തിന്റെ ചിത്രീകരണകാലത്ത് (1994) നാഗേശ്വരറാവു സാറിനെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് തോന്നിയ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം സെറ്റിലുള്ളവരെല്ലാം അദ്ദേഹത്തോട് വളരെയധികം ആദരവു കലർന്ന ഒരകലം സൂക്ഷിച്ചിരുന്നുവെന്നതാണ്. അത് മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല, കലാരംഗത്ത് ഏറ്റവും ഉന്നതനായ ഒരു വ്യക്തിയോട് നമ്മൾ കാണിക്കുന്ന സ്‌നേഹവും ബഹുമാനവും തന്നെയാണത്. എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ ഒരുപാടൊരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും, അടുത്ത് ചെന്ന് സംസാരിക്കാൻ പലർക്കും നേരിയ ഭയമായിരുന്നു.

കോപ്പൻഹേഗനിൽ സാറ് താമസിച്ച ഹോട്ടലിൽ ആയിരുന്നു ഞാനും താമസിച്ചത്. രാവിലെ മിക്കവാറും ഞങ്ങൾ കാണുന്നത് ഡൈനിങ്ഹാളിൽ വച്ചായിരുക്കും. മറ്റെല്ലാവർക്കും ആവശ്യമുള്ള ഭക്ഷണം സപ്ലെയർമാർ തീൻമേശയിലെത്തിക്കുമ്പോൾ, സാറ് മാത്രം തനിക്കാവശ്യമുള്ള ഭക്ഷണം സ്വയം എടുത്ത് കഴിക്കുമായിരുന്നു. പഞ്ചസാരയും കാപ്പിപ്പൊടിയും, ചൂടുവെള്ളവും കൊണ്ട് വന്ന് തന്റെ ടേസ്റ്റിനനുസരിച്ച് സാറ് തന്നെ കാപ്പി ഉണ്ടാക്കും. ഇതുകണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു, ‘സാർ ഇരിക്കൂ, കാപ്പി ഞാനെടുത്തുതരാം’. തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ സാറിനുള്ള ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ് ഞാനെടുത്തു കൊടുക്കുകയായിരുന്നു. അതദ്ദേഹത്തിന് വലിയ സന്തോഷമുണ്ടാക്കി എന്നാണ് തോന്നുന്നത്. വളരെ സീനിയറായ ഒരാർട്ടിസ്റ്റിനോട് കാണിക്കേണ്ട മര്യാദ മാത്രമേ ഞാൻ കാണിച്ചിട്ടുള്ളൂ.

പിന്നീട് എന്റെ ഭാര്യയുടെ അച്ഛൻ (ബാലാജി) ചോദിച്ചു: ‘ലാലിന്റെ പി.ആർ.ഒ. ആണോ നാഗേശ്വരറാവു?’ എനിക്ക് കാര്യം മനസിലായില്ല. ‘നാഗേശ്വരറാവു പോകുന്നിടത്തൊക്കെ ലാലിനെക്കുറിച്ച് വളരെ മതിപ്പോടെയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. സീനിയറായ ആർട്ടിസ്റ്റുകളെ എങ്ങനെ ബഹുമാനിക്കണമെന്ന് ലാലിനെകണ്ട് പഠിക്കണമെന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത്’. അച്ഛൻ ഇതുപറഞ്ഞപ്പോൾ വളരെ സന്തോഷം തോന്നി.

നാഗേശ്വരറാവു സാറിന്റെ സംഭവബഹുലമായ ജീവിതത്തിനു മുന്നിൽ പലപ്പോഴും ഒരു പ്രേക്ഷകനെപ്പോലെ ഞാൻ വിസ്മയിച്ചുനിന്നിട്ടുണ്ട്. നമ്മൾക്കൊന്നും ഊഹിക്കാൻപോലും കഴിയാത്ത അനുഭവങ്ങളിലൂടെയാണ് ഇന്ത്യൻ സിനിമയിലെ അത്ഭുതങ്ങളിലൊന്നായി അദ്ദേഹം മാറിയത്. ദുരിതങ്ങളുടെയും, കണ്ണീരിന്റെയും ഒരുപാട് ഫ്രെയിമുകളുള്ള ജീവിതമാണത്. വളരെ ദരിദ്രമായ ഒരു കർഷകകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച് തെരുവുനാടകങ്ങളിൽ നിന്നു തുടങ്ങി ഇന്ത്യൻ സിനിമയിലെ പരമോന്നതബഹുമതിയായ ദാദാസാഹേബ് ഫാൽക്കേവരെയുള്ള അംഗീകാരങ്ങൾ നേടിയ ആ ജീവിതം ഫലഭാരത്താൽ നമ്രമാകുന്ന വൃക്ഷത്തെപ്പോലെയാണ്. പരിചയപ്പെട്ട കാലം മുതൽ പിന്നീടുണ്ടായ സമാഗമങ്ങളിലെല്ലാം സ്‌നേഹത്തിന്റെ വലിയൊരു കടലായാണ് അദ്ദേഹം എന്നിൽ നിറഞ്ഞത്.

‘ഗാണ്ഡീവ’ത്തിൽ ഒരുമിച്ചഭിനയിക്കുന്നതിനു മുൻപ് ദേവദാസ്, കാളിദാസ, മായാബസാർ, ഡോ. ചക്രവർത്തി, പ്രേമാഭിഷേകം, പ്രേംനഗർ, തെന്നാലി രാമകൃഷ്ണ തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ സിൽവർ സ്‌ക്രീനിൽ അഭിനയത്തിന്റെ മാജിക് വിരിയിച്ച നാഗേശ്വര റാവു എന്ന അഭിനയപ്രതിഭയെക്കുറിച്ച് മാത്രമേ എനിക്ക് അറിവുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പിന്നീടാണ് ആ മഹാനടന്റെ ജീവിതം അദ്ദേഹം ആടിയ മുന്നൂറോളം വേഷങ്ങൾക്കും ഉയരത്തിലാണെന്ന് മനസിലാവുന്നത്. സാറിന്റെ ജീവിതവഴികളിലെ കഠിനതകളെക്കുറിച്ച് പലപ്പോഴും എനിക്ക് പറഞ്ഞുതന്നത് സുചിയുടെ അച്ഛനാണ്. തെന്നിന്ത്യൻ സിനിമ മദ്രാസിനെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് തുടങ്ങിയ സൗഹൃദമാണ് അച്ഛനും സാറും തമ്മിലുള്ളത്. മരണംവരെ ആ സ്‌നേഹം അച്ഛൻ മനസിൽ സൂക്ഷിച്ചു. ബാലാജിയുടെ മരുമകൻ എന്ന നിലയിലും നാഗേശ്വരറാവു സാർ എന്നോട് പ്രത്യേക സ്‌നേഹം വച്ചുപുലർത്തിയിരുന്നു.

തെലുങ്ക് സിനിമകൾക്ക് സ്വന്തമായി ഒരടിത്തറ സൃഷ്ടിക്കാൻ പ്രയത്‌നിച്ചവരിൽ പ്രമുഖനാണ് നാഗേശ്വരറാവു സാർ. തെലുങ്ക് സിനിമയ്ക്ക് തനതായ വ്യക്തിത്വമുണ്ടാകണമെങ്കിൽ അതിന്റെ ആസ്ഥാനം ഹൈദരാബാദ് തന്നെയാകണമെന്ന വിവിധ നേതാക്കളുടെ തീരുമാനം നാഗേശ്വര റാവുവിലൂടെയാണ് സാക്ഷാത്ക്കരിക്കപ്പെട്ടതെന്നതും ഏറെ അഭിമാനിക്കാവുന്ന കാര്യം തന്നെയാണ്. അദ്ദേഹം രൂപം കൊടുത്ത ‘അന്നപൂർണ സ്റ്റുഡിയോ’യിൽ ചിത്രീകരിച്ച പല ചിത്രങ്ങളും പിൽക്കാലത്ത് ഇന്ത്യൻ സിനിമയ്ക്ക് തന്നെ അഭിമാനിക്കാവുന്ന ഒട്ടേറെ നേട്ടങ്ങളുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഞാനഭിനയിച്ച ‘കടത്തനാടൻ അമ്പാടി’ അന്നപൂർണയിലാണ് ഷൂട്ട് ചെയ്തത്. പിന്നീട് രണ്ടു മൂന്നു ചിത്രങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഞാൻ അന്നപൂർണയിൽ പോയിട്ടുണ്ട്. ഹൈദരാബാദിൽ റാമോജി ഫിലിം സിറ്റി വരും മുമ്പേ, വിവിധ ഭാഷാചിത്രങ്ങൾ ആശ്രയിച്ചിരുന്നത് സാറിന്റെ സ്റ്റുഡിയോയെയാണ്.

subscribe

സത്യൻ മാഷ് എന്ന ഇതിഹാസം
-മോഹൻലാൽ

Categories:

ചെറുകാറ്റിന്റെ വേഗതയിൽ കടന്നുപോയ ഒരു ദൃശ്യമാണ് സത്യൻ മാഷിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യ ഓർമ. 11-ാം വയസിൽ, പ്രൈമറി സ്‌കൂൾ പഠനകാലത്തായിരുന്നു അത്. വെള്ള അംബാസിഡർ കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ കറുത്ത കണ്ണട ധരിച്ചിരിക്കുന്ന സത്യൻ മാഷ്. ആ കാർ കൺമുന്നിൽ മിന്നിമറയുന്ന ദൃശ്യം ഇന്നും മനസിൽ ആനന്ദം നിറയ്ക്കുന്നു.

‘ഓടയിൽ നിന്ന്’ എന്ന അനശ്വരകൃതിയുടെ സൃഷ്ടാവ് പി. കേശവദേവ് താമസിച്ചിരുന്നത് എന്റെ വീടിനടുത്താണ്. അദ്ദേഹത്തെ കാണാനായിരിക്കണം സത്യൻ മാഷ് ആ വഴി പോയത്. ആദ്യവും അവസാനവും മാഷിനെ നേരിൽ കാണുന്നത് അന്നാണ്. എന്റെ മനസിലെ സത്യൻമാഷിന് ‘ചെമ്മീനി’ലെ പളനിയുടെ രൂപമാണ്. അഞ്ചാം വയസിൽ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ജ്യേഷ്ഠനുമൊപ്പമാണ് ചെമ്മീൻ സിനിമ കണ്ടത്. തിരുവനന്തപുരം ശ്രീകുമാർ തിയറ്ററിൽ. പളനിയുടെ ഇൻട്രൊഡക് ഷൻ ഷോട്ട് മറക്കാനാകില്ല. വള്ളത്തിന്റെ അമരത്തുനിന്ന് വലിയ വീറോടെ തുഴഞ്ഞുവരുന്ന പളനി കടൽത്തിരകളെ ഓലക്കൊട്ടകയിലെ ആരവങ്ങളിലേക്ക് പടർത്തി. ചെമ്മീൻ അന്നും ഇന്നും എന്നും ക്ലാസിക് ചിത്രം തന്നെ.

കുട്ടിക്കാലത്ത് സത്യൻ മാഷിന്റെ പടങ്ങൾ അധികം കണ്ടതായി ഓർക്കുന്നില്ല. സിനിമകൾ പതിവായി കാണുന്ന കാലം വന്നപ്പോഴേക്കും മാഷ് ഓർമയായി. എന്റെ അഭ്രക്കാഴ്ചകളിലെ ആദ്യനായകന്മാർ നസീർ സാറും മധു സാറുമായിരുന്നു. പിൽക്കാലത്താണ് സത്യൻ മാഷിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ നിരീക്ഷണകൗതുകത്തോടെ, ഒരു പഠിതാവിനെപ്പോലെ കണ്ടത്. സ്‌കൂൾ കാലത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് പോയി സിനിമ കണ്ടിട്ടില്ല. വീട്ടുകാരുമൊത്താണ് പോകാറുള്ളത്. ‘ചെമ്മീനും’ ‘അനുഭവങ്ങൾ പാളിച്ചകളു’മാണ് തിയറ്ററിൽ കണ്ട സത്യൻ മാഷിന്റെ ചിത്രങ്ങൾ. അനുഭവങ്ങൾ പാളിച്ചകൾ കണ്ടത് ശക്തി തിയറ്ററിൽ നിന്നാണ്. അതിൽ ചെല്ലപ്പൻ എന്ന കഥാപാത്രത്തെയാണ് മാഷ് അനശ്വരമാക്കിയത്. ഷാപ്പിലിരുന്ന് കള്ളു കുടിക്കുന്ന രംഗം, മകളുടെ കുഴിമാടത്തിനരികിൽ നിന്ന് തേങ്ങുന്ന രംഗം, ‘അഗ്നി പർവതം പുകഞ്ഞു…’ എന്ന ഗാനരംഗം, ചെല്ലപ്പനെ തൂക്കിക്കൊല്ലുന്ന രംഗം. മാഷിന്റെ മറക്കാനാകാത്ത അഭിനയമുഹൂർത്തങ്ങൾ ആ സിനിമ എന്നിൽ മുദ്രിതമാക്കി.

ചിലപ്പോൾ അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും സത്യൻ മാഷ് എന്നിൽ കടന്നുകൂടാറുണ്ട്. ചെല്ലപ്പനും ഗോപാലനും (പ്രേംനസീർ) ഷാപ്പിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ വഴിമുടക്കിയ പട്ടിയെ ചെല്ലപ്പൻ കാലുമടക്കി തൊഴിക്കുന്ന രംഗം ഈയിടെ എന്റെ ജീവിതത്തിലും പുനർജ്ജനിച്ചു. ഒരു സെറ്റിൽ ഞാൻ സ്‌കൂട്ടറിൽ വരുന്ന രംഗം ഷൂട്ട് ചെയ്തിരുന്നു. വഴിയിൽ ഒരു പട്ടി മുന്നിൽ പെട്ടു. ഒരു നിമിഷം, ഞാൻ സത്യൻ മാഷെ ഓർത്തു.. പട്ടിയെ കാലുമടക്കി അടിക്കട്ടെ എന്നു ചോദിച്ചു. പലർക്കും കാര്യം മനസിലായില്ല. പക്ഷേ, നടൻ സിദ്ദിഖ് അതു കേട്ട് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ നിമിഷം തന്നെ സിദ്ദിഖിന് അത് ക്ലിക് ചെയ്തു.

subscribe