life

You Are Here: Home / Archives / Category / life

ജീവിതം, പിൻകർട്ടനും പിന്നിൽ
സുഭാഷ് ചന്ദ്രൻ

Categories:

നാലു തൂണുകളിൽ നാട്ടിനിർത്തപ്പെട്ട അരങ്ങുകളിൽ അരങ്ങേറിയ കുറെ നാടകങ്ങളെയും അതിൽ പ്രധാന വേഷം കെട്ടിയ നാല് അഭിനേത്രികളെയും കുറിച്ചുള്ള ചുരുക്കിയെഴുത്തല്ല ഈ പുസ്തകം

ഇരുനൂറു രൂപ പ്രതിഫലം ശ്രദ്ധയോടെ വാങ്ങിയിട്ട് അമ്മയോടൊപ്പം ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ കയറുന്നതിനുമുമ്പ്, നിലാവത്ത് റോഡരികിൽ കിടന്നിരുന്ന രണ്ടു മാമ്പഴങ്ങൾ അവർ പെറുക്കിയെടുത്തത് എനിക്ക് ഇന്നും ഓർമയുണ്ട്: ‘നാളെ ഇതിട്ട് ഒരു മാമ്പഴക്കറി വെക്കാം. ഞങ്ങടെ അച്ഛന് അത് വല്ലിഷ്ടാ!’ ഓ, ജലജ! പിന്നെ ഒരിക്കലും നമ്മൾ തമ്മിൽ കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും ആ രാത്രി ഓർത്ത് ഇന്നും എന്റെ ചങ്കു വേദനിക്കുന്നു!

പെണ്ണായി ജനിച്ചുപോയത് ഒരു തെറ്റാണെന്ന തോന്നൽ സമൃദ്ധമായി നമ്മുടെ പെങ്ങന്മാരിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന ഒരു കാലത്താണ് സാവിത്രിയും സരസയും ഉഷയും എൽസിയുമൊക്കെ തങ്ങളുടെ കൗമാര യൗവനങ്ങൾ പിന്നിട്ടത്

ഒന്ന്

ഭാനുപ്രകാശിന്റെ പുതിയ പുസ്തകത്തിനു അവതാരിക എഴുതാനായി മുഴുവൻ പുറങ്ങളും വായിച്ചതിനുശേഷം കണ്ണടച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, വളരെക്കാലംകൂടി ഞാൻ ജലജയെ ഓർമിച്ചു. വേണു നാഗവള്ളിക്കാലത്ത് വെള്ളിത്തിരയിൽ വിഷാദമന്ദഹാസത്തോടെ തെളിഞ്ഞുകണ്ട സിനിമാനടി ജലജയെ അല്ല; വടക്കൻപറവൂരെ പ്രഭൂസ് തിയേറ്ററിനു പിന്നിലൂടെ ഇഴയുന്ന ഇടവഴി താണ്ടിച്ചെന്നാൽ, ഇരുവശവും വിഷാദത്തോടെ നിൽക്കുന്ന ചെത്തിത്തേയ്ക്കാത്ത വീടുകളിലൊന്നിൽ താമസിച്ചിരുന്ന നാടകനടി ജലജയെ. എന്റെ ആദ്യത്തെ നാടകമെഴുത്ത് അരങ്ങിലെത്തിയപ്പോൾ അതിൽ നായികയായി അഭിനയിച്ചത് ജലജയായിരുന്നു. ‘ജനയിത്രി തിയേറ്റേഴ്‌സ്’ എന്ന പേരിൽ ഞാനും എന്റെ അമ്മാവന്റെ മകൻ രാജീവ് തെക്കനും ചേർന്നു രൂപം കൊടുത്ത നാടകസമിതിയുടെ ആദ്യത്തെതും അവസാനത്തെതുമായ നാടകത്തിലേക്ക്-‘അമാവാസിയുടെ ഹൃദയം’ എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്-നായികയെ അന്വേഷിച്ചുചെന്നതായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. ബി.എയ്ക്കു പഠിക്കുന്ന നാടകകൃത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ നാടകനടികളെപ്പറ്റിയുള്ള സങ്കൽപ്പങ്ങൾക്ക് അപക്വതയുടെ ചൂടും എരിവും ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം: ഒരു കലാകാരിയെ കാണാൻ എന്നതിനെക്കാൾ ഒരു സുന്ദരിയെ കാണാൻ എന്നതായിരുന്നു ആ യാത്രയുടെ ഒറ്റവരിസംഗ്രഹം. കാരണം, അക്കാലത്തെ എല്ലാ അമ്പലപ്പറമ്പു നാടകങ്ങളിലുമെന്നപോലെ ഞാനെഴുതിയ നാടകത്തിലും നായിക തറവാടിയും അഭിജാതയുമായ ഒരുവളായിരുന്നു. കുറഞ്ഞ പ്രതിഫലത്തുക പറ്റി അഭിനയിക്കാൻ തയാറുള്ള സുന്ദരിയെത്തപ്പി അങ്ങനെയാണ് ഞങ്ങളൊടുവിൽ വടക്കൻപറവൂരിലെ ശീമക്കൊന്നത്തഴപ്പുകൾ വകഞ്ഞ് ജലജയുടെ വീട്ടിലെത്തിച്ചേരുന്നത്.

മൊബൈൽ ഫോണുകളുടെ അശ്ലീലയുഗം ആരംഭിച്ചിരുന്നില്ല. അവിചാരിതമായി ചെന്നു കയറിയ അപരിചിതരെ കണ്ട് അറുപതു വയസുള്ള വീട്ടുകാരി ചെത്തിത്തേയ്ക്കാത്ത ദരിദ്രഭവനത്തിന്റെ ഉമ്മറത്തുനിന്ന് നെറ്റിചുളിച്ചു: ‘ആരാ?’
വന്ന കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ പ്ലാസ്റ്റിക് വള്ളിയിൽ മെനഞ്ഞ വൃത്താകൃതിയിലുള്ള രണ്ടു പഴയ കസേരകളിലേക്കു ചൂണ്ടി അവർ ഞങ്ങളോട് ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. കതകിനു പകരം പഴയ സാരി മുറിച്ചു ഞാത്തിയിരുന്ന പടുത വകഞ്ഞ് അടുക്കളയിലേക്ക് ജലജയുടെ അമ്മ നിഷ്‌ക്രമിച്ചു. പിഞ്ഞിപ്പോയ ആ മുഷിഞ്ഞ സാരിക്കഷണം ദുഃഖനിർഭരമായ ഒരു കലുഷനാടകത്തിനായി ഉയരാനിരിക്കുന്ന തിരശ്ശീലപോലെ തോന്നിച്ചു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് കൈയിൽ രണ്ടു സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസുകളുമായി അവർ മടങ്ങിവന്നു. മധുരമോ കടുപ്പമോ ഒട്ടുമില്ലാത്ത ആ പാവം കട്ടൻകാപ്പിയിൽ പക്ഷേ, ആതിഥേയയുടെ സ്‌നേഹത്തിന്റെ ചൂട് നിറയെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

‘ജലജേ, മോളേ, ദേ നിന്നെ ബുക്ക് ചെയ്യാൻ കടുങ്ങല്ലൂരീന്ന് രണ്ടുപേരു വന്നേക്കണു. ഒന്നു വേഗം എണീച്ചു വാ!’, ആത്മഗതം പറഞ്ഞാൽപ്പോലും അപ്പുറത്തു കേൾക്കാവുന്ന ആ കൊച്ചുവീടിന്റെ അകത്തേക്കു കഴുത്തുതിരിച്ച് ആയമ്മ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.

‘എഴുന്നേറ്റു’വരാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നതു കേട്ടപ്പോൾ ജലജ അസുഖത്താലോ മറ്റോ അകത്തെ മുറിയിൽ കിടക്കുകയാവും എന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. ചെറിയ മുറ്റത്ത് ചിക്കിച്ചികയാൻ വന്ന അയൽപക്കത്തെ പിടക്കോഴിയെ ഓടിച്ചുവിട്ടിട്ട് ജലജയുടെ അമ്മ വീണ്ടും അകത്തേക്കു നീട്ടിവിളിച്ചു: ‘ഡീ ജലജേ, ഡ്യേ!’
പിന്നെ സ്വകാര്യമെന്നോണം ശബ്ദം താഴ്ത്തി ഞങ്ങളോടു പറഞ്ഞു: ‘പാവത്തിന് തീരേ വയ്യ. ഇന്നലെ രാത്രി നാടകം കഴിഞ്ഞ് വന്നേപ്പിന്നെ ഇതെത്രാമത്തെ പ്രാവശ്യാ കക്കൂസിപ്പോണേന്നോ!’
സുന്ദരിയെ കാണാനും തന്റെ നാടകത്തിൽ നായികയാക്കാനും ചെന്ന പതിനെട്ടുകാരന്റെ ഉത്സാഹം ഒന്നു മങ്ങി. ‘എന്താ, വല്ല വയറ്റിളക്കവും പിടിച്ചതാണോ?’, ഞാൻ പതിയെ ചോദിച്ചു.
‘അല്ല മോനേ’, അവർ കുറെക്കൂടി ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു: ‘അവൾക്ക് ചോരപോക്കാൺ കൊറേക്കാലായി തൊടങ്ങീട്ട്!’
ചളുക്കമുള്ള ചായഗ്ലാസുകളെടുത്ത് അവർ അകത്തേക്കു പോയി. ഞാനും രാജീവും മുഖാമുഖം നോക്കി. ചോരപോക്കുള്ള ദരിദ്രകലാകാരിയെ ആദ്യമായി നേരിൽ കാണാൻ, നട തുറക്കുന്നതും കാത്ത് പണ്ട് കടുങ്ങല്ലൂരമ്പലത്തിന്റെ സോപാനത്തിൽ കാത്തുനിന്നതിനെക്കാൾ ആകാംക്ഷയോടെ ഞങ്ങൾ വട്ടക്കസേരകളിൽ ഇരുന്നു.

subscribe

സേവനപാതയിൽ ബാലകൃഷ്ണൻ എമ്പ്രാന്തിരി
എ.കെ. സന്തോഷ് ബാബു അരൂർ

Categories:

ബാലൻ സ്വാമിയെന്ന കുമ്പളം ബാലകൃഷ്ണൻ എമ്പ്രാന്തിരി സാമൂഹ്യസേവനത്തിൽ മാതൃകയാകുന്നു

നിരവധി മെഡിക്കൽ ക്യാംപുകളും സഹായ പദ്ധതികളും നടപ്പാക്കി. പ്രളയത്തിൽ ദുരിതമനുഭവിച്ച 600-ാളം കുടുംബങ്ങൾക്കു വീട്ടുപകരണങ്ങളടക്കമുള്ള സഹായങ്ങൾ നൽകി

‘അവനവനാത്മസുഖത്തിനാചരിക്കുന്നവ അപരന് സുഖത്തിനായ് വരേണം’ എന്ന നാരായണ ഗുരുദേവ വചനങ്ങളെ പ്രവർത്തിപഥത്തിലെത്തിക്കുകയാണ് കരുണ വറ്റാത്ത മനസിനുടമയായ ബാലൻ സ്വാമിയെന്ന കുമ്പളം ബാലകൃഷ്ണൻ എമ്പ്രാന്തിരി. അച്ഛൻ വെട്ടിത്തെളിച്ച കാരുണ്യത്തിന്റെ പാതയിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്കു നടന്നുനീങ്ങാൻ കരുത്തേകിയതു പ്രാർത്ഥനകൾ മാത്രമായിരുന്നു. നിർദ്ധനരെ തന്നാലാവുംവിധം സഹായിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം വളരെ നാളുകൾക്കു മുന്നേ മനസിലുറച്ചതാണ്. അതു പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ ഏറെ കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വന്നു, ബാലൻ സ്വാമിക്ക്. ആദൃമൊക്കെ തന്നാൽ കഴിയുന്ന രീതിയിലുള്ള സഹായങ്ങളാണ് ചെയ്തുപോന്നത്. താൻ ചെയ്യുന്നത് മറ്റാരും അറിയരുതെന്നായിരു ആഗ്രഹം. എന്നാൽ ഒരാൾ ഒറ്റയ്ക്കു ചെയ്യുന്നതിനു പരിമിതിയുണ്ടല്ലോ. കുറച്ചു പേരെ കൂടെ കൂട്ടിയാൽ നൽകുന്ന സഹായത്തിന്റെ എണ്ണം കൂട്ടാമല്ലോയെന്ന ആലോചനയ്‌ക്കൊടുവിൽ സമാന ചിന്താഗതിക്കാരായ മറ്റുചിലരെയും കൂടെച്ചേർത്ത് ഒരു സംഘടന രൂപീകരിച്ച് പ്രവർത്തനമാരംഭിച്ചു.

വളരെ നാളായി മനസിൽ കൊണ്ടുനടന്ന ഒരാഗ്രഹമായിരുന്നു, സാമ്പത്തികമായി ഏറെ പിന്നിലായ ഒരു കുടുംബത്തിലെ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ വിവാഹം നടത്തിക്കൊടുക്കണമെന്നത്. സംഘടനയിൽ ഇക്കാര്യം ചർച്ച ചെയ്തു. അംഗങ്ങളെല്ലാവരും ഒറ്റക്കെട്ടായി സ്വാമിയുടെ ആവശ്യത്തെ സ്വഗതം ചെയ്തു.
ആയിടയ്ക്ക് സംഘടനയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഒരു ഭാഗവത സപ്താഹ യജ്ഞം നടത്താനിടയായി. ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നടത്തുന്ന സപ്താഹങ്ങളെക്കാൾ ഉണ്ടായ ജനപങ്കാളിത്തം ജനശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി. അതിൽ നിന്നു ലഭിച്ച ദക്ഷിണയുടെ ഒരു ഭാഗം സേവന പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി നീക്കിവച്ചു.

സപ്താഹത്തിലെ രുഗ്മിണീ സ്വയംവര നാളിൽ വിവാഹം നടത്താനായിരുന്നു തീരുമാനം. അതിനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒരു സുഹൃത്ത് ഏഴു പവൻ സ്വർണം ഈ മംഗല്യനിധിയിലേക്കു വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. അതോടൊപ്പം മറ്റു ചിലർ കൂടി ഒപ്പം കൂടിയതോടെ ഒന്നിനു പകരം മൂന്നു കുട്ടികളുടെ വിവാഹം നടത്താമെന്നു തീരുമാനിച്ചു. ഒരു കുട്ടിക്ക് പത്ത് പവൻ സ്വർണവും വിവാഹച്ചിലവുകളുമാണ് ഒരുക്കേണ്ടിയിരുന്നത്. ഇതിനായി ഒരു വിളമ്പരം നടത്തി. അതിലൂടെ ലഭിച്ച 17 അപേക്ഷകളിൽ നിന്ന് അർഹരായ മൂന്നുപേരെ നറുക്കെടുപ്പിലൂടെ കണ്ടെത്തി. ഇവർ മൂന്നു പേരും രുഗ്മിണീസ്വയംവര ദിനത്തിൽത്തന്നെ വിവാഹിതരാവുകയും ഇന്നു സന്തോഷകരമായ കുടുംബജീവിതം നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അടുത്ത തവണ നിർദ്ധനരായ രോഗികൾക്കായി ചികിത്സാസഹായം ചെയ്തു കൊണ്ടാണ് സ്വാമി തന്റെ സേവന പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ രണ്ടാം ഘട്ടം തുടങ്ങി വച്ചത്. സംഘടനയുടെ അംഗീകാരവും ലഭ്യമായതോടെ അംഗങ്ങൾ കർമനിരതരായി. അക്കുറി പത്ത് രോഗികൾക്ക് 25,000 രൂപ വീതം സഹായ ധനം നൽകാനായിരുന്നു തീരുമാനം. ഇതിനായി 67 അപേക്ഷകൾ ലഭിച്ചു. വിവര ശേഖരണം നടത്തി അടിയന്തിര വൈദ്യസഹായം ആവശ്യമായ 45 പേരെ കണ്ടെത്തി. പത്ത് പേർക്കാണ് നൽകാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതെങ്കിലും ബാക്കിയുള്ള 35 പേരേയും ഒഴിവാക്കാനാവാത്തതു വലിയ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി സൃഷ്ടിച്ചു. രോഗതീവ്രതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തുക വിഭജിച്ചു നൽകിയാണ് അന്നു പ്രശ്‌നം പരിഹരിച്ചത്. ചികിത്സാ സഹായ പദ്ധതി സംഘടനയെ സാമ്പത്തികമായി ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടിലാക്കിയതോടെ പ്രവർത്തനം ഏറെക്കുറേ മന്ദീഭവിച്ചു.

subscribe

ഒരു ജീവിതം രണ്ടു റോളുകൾ
-രാജീവ് മണ്ണാളി / രാജ്കുമാർ ആർ

Categories:

‘ജീവനെടുക്കാൻ പരിശീലനം നേടിയ ഞാൻ, ജീവിതം തിരിച്ചുനൽകുന്ന മേഖലയിൽ എത്തിയത് അപൂർവ ഭാഗ്യമായി കരുതുന്നു. 34 കൊല്ലം പട്ടാളക്കാരനായിരുന്നു. 10 വർഷമായി ആതുരസേവനരംഗത്താണ്. എല്ലാം ഈശ്വരൻ നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ചതാണെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. വിധിയിൽ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. പട്ടാളക്കാർ പൊതുവെ അന്ധവിശ്വാസികളാണ്. ഞാൻ കുറച്ചുകൂടുതൽ അന്ധവിശ്വാസിയാണ്.’
കേണൽ രാജീവ് മണ്ണാളി സംസാരിക്കുന്നത് പട്ടാളക്കാരന്റെ ചിട്ടയും മോട്ടിവേഷണൽ സ്പീക്കറുടെ വ്യക്തതയും മനുഷ്യസ്‌നേഹിയുടെ ആർദ്രതയും നിറഞ്ഞ വാക്കുകളിലാണ്. ചിലപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരു തത്വചിന്തകനെപ്പോലെയാകും. അദ്ദേഹം പട്ടാളക്കഥകൾ പറയുമ്പോൾ അതിൽ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ മധുരവും നിറയും. ഇന്നുവരെ ഒരാളും തന്റെ കൈകൊണ്ട് കൊല്ലപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്ന് അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്ന പട്ടാളക്കാരൻ. ജീവിതത്തിൽ പല റോളുകളിൽ നിൽക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിനു സാധിക്കുന്നതിന്റെ രസതന്ത്രവും അതാവും. ജീവിതത്തെ അദ്ദേഹം സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: ഒരു ജീവിതം, രണ്ടു റോളുകൾ. സൈനിക ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ യൂണിഫോമിൽ നിന്ന് അഡ്മിനിസ്‌ട്രേറ്ററുടെ റോളിലേക്കുള്ള മാറ്റം. രണ്ടു റോളുകളും അദ്ദേഹം ഒരുപോലെ ആസ്വദിക്കുന്നു. തിരുവനന്തപുരം എസ്.യു.ടി. ആശുപത്രിയിലെ ചീഫ് അഡ്മിനിസ്‌ട്രേറ്റീവ് ഓഫിസറിന്റെ കസേരയിലിരുന്ന് കേണൽ രാജീവ് മണ്ണാളി ജീവിതം പറയുന്നു.

  • ജീവിതം യൂണിഫോമിൽ

യൂണിഫോമുമായുള്ള ബന്ധം തുടങ്ങുന്നത് 1966 ഫെബ്രുവരി മാസത്തിലാണ്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ ഫെബ്രുവരി രണ്ടിന് കഴക്കൂട്ടം സൈനിക് സ്‌കൂളിൽ കേഡറ്റായി ചേർന്നപ്പോൾ. അച്ഛൻ അഞ്ചു വർഷം ബ്രിട്ടീഷ് ആർമിയിൽ ചീഫ് കമ്മിഷൻഡ് ഓഫിസർ ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങൾ കേട്ടാണ് പട്ടാളക്കാരനാവണം എന്ന ആഗ്രഹം കുട്ടിക്കാലത്ത് മനസിൽ കയറിയത്. അഭിഭാഷകനും കമ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവും തൊഴിലാളി യൂണിയൻ നേതാവുമൊക്കെയായിരുന്നു അച്ഛൻ മണ്ണാളി വിശ്വനാഥൻ. അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ സൈനിക് സ്‌കൂളിൽ കൊണ്ടുവന്ന ദിവസം ഇന്നും എന്റെ ഓർമയിലുണ്ട്. അന്ന് കാര്യവട്ടം യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി സെന്ററിൽ നിൽക്കുമ്പോൾത്തന്നെ സൈനിക് സ്‌കൂൾ കാണാം. ദൂരെ നിന്നു കണ്ടപ്പോൾ കൊട്ടാരം പോലെയാണ് തോന്നിയത്.

അച്ഛനെയും അമ്മയെയും സഹോദരങ്ങളെയും പിരിഞ്ഞുള്ള ജീവിതവും സൈനിക് സ്‌കൂളിലെ പരിശീലനവും ആദ്യം കുറച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടായി തോന്നിയെങ്കിലും പിന്നീട് അതൊരു ഹരമായി. പെട്ടെന്നു തന്നെ സൈനിക് സ്‌കൂൾ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറി. പുതിയ കൂട്ടുകാരും ജീവിതരീതിയുമായി വളരെ വേഗം ഇഴുകിച്ചേരാനും സാധിച്ചു. ആറു വർഷം കടന്നുപോയത് അറിഞ്ഞില്ല. 1972-ൽ കോഴ്‌സ് പൂർത്തിയാക്കി സൈനിക് സ്‌കൂളിൽ നിന്ന് വിട പറയുമ്പോഴേക്കും നാഷണൽ ഡിഫൻസ് അക്കാദമിയിൽ പ്രവേശനം ലഭിച്ചിരുന്നു. 1972 ജൂലൈയിൽ മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ഖഡക് വാസ്‌ലയിലെ നാഷണൽ ഡിഫൻസ് അക്കാദമിയിൽ ചേർന്നു. നാഷണൽ ഡിഫൻസ് അക്കാദമിയിൽ മൂന്നു കൊല്ലം പരിശീലനം. വളരെ ദുഷ്‌കരമായിരുന്നു പരിശീലനം. പതിനേഴുകാരന്റെ മനസിനും ശരീരത്തിനും താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു അത്. ഇത്രയും ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ സഹിക്കേണ്ടതുണ്ടോ, ജീവിതം ഇതു തന്നെയായി മാറുമോ എന്നൊക്കെയുള്ള സന്ദേഹങ്ങൾ മനസിൽ നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ, അതിനെയെല്ലാം അതിജീവിക്കാനും പരിശീലനം പൂർത്തിയാക്കാനും കഴിഞ്ഞു. നാഷണൽ ഡിഫൻസ് അക്കാദമിയിലെ പരിശീലനത്തിനു ശേഷം 1975-ൽ ഇന്ത്യൻ മിലിട്ടറി അക്കാദമിയിൽ തുടർപരിശീലനത്തിനായി പോയി. ഇന്ത്യൻ മിലിട്ടറി അക്കാദമിയിലെ ഒരു വർഷത്തെ പ്രത്യേക പരിശീലനത്തിനു ശേഷം 1976-ൽ കമ്മിഷൻഡ് ഓഫിസറായി പുറത്തുവരുമ്പോഴേക്കും ജീവിതവും കാഴ്ചപ്പാടുകളും മാറിമറിഞ്ഞിരുന്നു.

subscribe