Book

You Are Here: Home / Archives / Category / Book

Aswathy Srikanth Light of My Life & Letters
– അശ്വതി ശ്രീകാന്ത് / മരിയ റാൻസം

Categories:
  • അക്ഷരമുറ്റത്ത് നിന്ന് നാട്യവഴികളിലൂടെ

നാലു വയസു മുതൽ അമ്മയുടെ ശിക്ഷണത്തിൽ നൃത്തം പഠിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും, ഒരു നർത്തകിയാകണമെന്ന തീരുമാനമെടുത്തത് വളരെ വൈകിയാണ്. അമ്മ മറ്റു കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ അവർക്കൊപ്പം ചേർന്ന് അമ്മ പറയുന്നത് അനുസരിക്കുമെങ്കിലും വലിയൊരു ആഭിമുഖ്യം നൃത്തത്തോടു ചെറിയ കുട്ടി ആയിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പുലർത്തിയിരുന്നില്ല. ഏഴാം വയസിൽ മറ്റു കുട്ടികൾക്കൊപ്പം ഗുരുവായൂരിലായിരുന്നു അരങ്ങേറ്റം. അന്നെനിക്ക് മുടി കുറവായിരുന്നു. ഇന്നത്തെപ്പോലെ വിഗ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് അപൂർവം. അമ്മയ്ക്കാണെങ്കിൽ നല്ല തിരക്കും. അതുകൊണ്ട് ഒരാൺകുട്ടിയുടെ വേഷത്തിലായിരുന്നു അരങ്ങേറ്റം. പിന്നീട്, കുറേ നാൾ അമ്മ മറ്റു കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നതിനാപ്പം പഠിച്ചു. പത്താം വയസിൽ അതിനുമൊരു തടസമുണ്ടായി. നൃത്താധ്യാപിക എന്ന നിലയിൽ അമ്മ അച്ചടക്കത്തിന്റെ ആൾരൂപമാണ്. അമ്മയുടെ മറ്റു ശിഷ്യരുടെ കുറ്റങ്ങൾക്കു കൂടി ശിക്ഷ കിട്ടുക എനിക്കാവും. മറ്റു കുട്ടികളോടു പ്രകടിപ്പിക്കാനാത്ത ദേഷ്യം എന്നോടു കാണിച്ചതിൽ പ്രതിഷേധിച്ച് ഒരു ദിവസം ഞാൻ ക്ലാസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി. പിന്നെ, രണ്ടു കൊല്ലം നൃത്തം പഠിച്ചില്ല. പതിമൂന്നാം വയസിലാണ് നൃത്തപഠനം വീണ്ടും ആരംഭിച്ചത്. എന്റെ നൃത്തം ആളുകൾ അംഗീകരിക്കുന്നു എന്നൊരു തോന്നൽ വന്നുതുടങ്ങിയത് അക്കാലത്താണ്. ഡിഗ്രി പഠനകാലത്താണ് ഗൗരവമായി നൃത്ത പഠനത്തിലേക്ക് എത്തുന്നത്.

ആറു വയസു മുതൽ സംഗീതവും പഠിച്ചിരുന്നു. ഞാൻ പാട്ടുകാരിയാകണമെന്നായിരുന്നു അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം. അമ്മയ്ക്കു സംഗീതം അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അമ്മയുടെ അമ്മയും അനിയത്തിയും നന്നായി പാടുമായിരുന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ, എന്റെ മനസു നിറയെ സാഹിത്യവും പുസ്തകങ്ങളും ആയിരുന്നു. വിഷ്വൽ കമ്യൂണിക്കേഷൻ പഠിക്കാനായിരുന്നു മോഹം. ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തിൽ ബിരുദപഠനം കഴിഞ്ഞ് എൻട്രൻസ് എഴുതി. ചെന്നൈയിൽ സീറ്റ് ലഭിച്ചു. എന്നാൽ, നൃത്തവിദ്യാലയത്തിലെ കാര്യങ്ങൾ അമ്മയ്ക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് നടത്തിക്കൊണ്ടുപോകാൻ പറ്റാത്ത സാഹചര്യമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടത്തെ കാര്യങ്ങൾ ഗൗരവത്തോടെ ഏറ്റെടുക്കേണ്ടി വന്നു. അങ്ങനെ വിഷ്വൽ കമ്യൂണിക്കേഷൻ എന്ന സ്വപ്നം ഉപേക്ഷിച്ചു. കാലിക്കറ്റ് യൂണിവേഴ്‌സിറ്റിയിൽ ഇംഗ്ലീഷിൽ മാസ്റ്റർ ഡിഗ്രിക്ക് ചേർന്നു. ഒപ്പം, നൃത്തപഠനവും തുടർന്നു.

‘നൃത്ത്യാലയ’ എന്നത് അമ്മയുടെ സ്വപ്നം സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ അച്ഛൻ തുടങ്ങിയ സ്ഥാപനമാണ്. പരിസ്ഥിതി സൗഹൃദത്തോടെ നിർമിച്ച കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ വിദ്യാലയമാണത്. ബോധപൂർവമായ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്നതിനപ്പുറം സാഹചര്യങ്ങളും നിയോഗവുമാണ് എന്നെ ഇവിടേക്ക് എത്തിച്ചത്.

  • എം.ടി. വാസുദേവൻ നായർ എന്ന അച്ഛനും കലാമണ്ഡലം സരസ്വതി എന്ന അമ്മയും

ഭാഗ്യം ചെയ്ത മകളാണ് ഞാൻ. എട്ടാം ക്ലാസിലും പത്തിലും മലയാളം ക്ലാസിൽ അച്ഛന്റെ കഥകൾ പഠനവിഷയമായിരുന്നു. പാഠഭാഗമെടുക്കുമ്പോൾ ടീച്ചർ എന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കുന്നതും തിരിച്ച് ഞാൻ ടീച്ചറെ നോക്കുന്നതുമൊക്കെ ഇന്നും ഓർമയിലുണ്ട്. അച്ഛന്റെ പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചുതുടങ്ങുന്ന പ്രായവുമതാണ്.

വീട്ടിലാണെങ്കിൽ, അച്ഛന്റെ സിനിമാ-സാഹിത്യ സുഹൃത്തുക്കൾ വരും. പുനത്തിൽ കുഞ്ഞബ്ദുള്ള, തിക്കോടിയൻ, എൻ.പി. മുഹമ്മദ് തുടങ്ങിയ വലിയ എഴുത്തുകാർ വീട്ടിൽ വരും. അവധിക്കാലം ചെലവഴിക്കുക ചെന്നൈയിലാണ്. അവിടെ, അച്ഛനൊരു ഫ്‌ളാറ്റുണ്ടായിരുന്നു. തിരക്കഥയുടെ ജോലികൾക്കായി അച്ഛനവിടെ ആയിരുന്നു. അമ്മയുടെ ഉന്നത പഠനവും ചെന്നൈയിലായിരുന്നു. യാഥാസ്ഥിതിക ബ്രാഹ്മണ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച്, പത്തു വയസു മുതൽ കലാമണ്ഡലത്തിൽ പഠിച്ച് ഒന്നാം റാങ്കോടെ പാസായ വ്യക്തിയാണ് അമ്മ. ഡോ. പത്മ സുബ്രമണ്യം, ചിത്ര വിശ്വേശ്വരൻ മുതലായ വലിയ ഇതിഹാസങ്ങളുടെ അടുത്ത്, അമ്മ പഠിക്കുന്നതും ഗുരുക്കന്മാർ പഠിപ്പിക്കുന്നതും കണ്ടിരിക്കാൻ സാധിച്ചത് പുണ്യം തന്നെയാണ്. ചിന്നസത്യം സാറിന്റെ ക്ലാസുകൾ കാണാൻ സാധിച്ചതെല്ലാം വലിയ ഭാഗ്യം തന്നെ.

subscribe

അക്കിത്തം ജ്ഞാനപീഠത്തിന്റെ പ്രഭയിൽ
– എസ്. സന്ദീപ്

Categories:

അറുപത്തിയേഴ് വർഷം മുമ്പ് താനെഴുതിയ കാവ്യത്തിലെ വരികൾ ഇന്നും സാധാരണക്കാരുടെ പോലും ചുണ്ടിൽ നിന്ന് ഉതിർന്നു വീഴുകയും പലതരത്തിലുള്ള വേദികളിൽ ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ കവിക്കുണ്ടാകുന്ന ആത്മസംത്യപ്തി എത്രമാത്രമായിരിക്കും. എന്നാൽ, അക്കിത്തത്തിന് അത്രവലിയ ആത്മസംത്യപ്തിയൊന്നുമില്ല. എന്തൊക്കെയോ മഹാകാര്യങ്ങൾ താൻ ചെയ്‌തെന്ന ഭാവവുമില്ല. എഴുതേണ്ടതു മുഴുവൻ എഴുതിയിട്ടില്ലെന്നും ചെയ്യേണ്ടതു മുഴുവൻ ചെയ്തിട്ടില്ലെന്നുമുള്ള ഒട്ടൊരു അസംത്യപ്തിയും അപൂർണതാ ബോധവുമാണ് ഈ 93-ാം വയസിലും അദ്ദേഹത്തിനുള്ളത്. ഇന്ത്യയിലെ പരമോന്നത സാഹിത്യപുരസ്‌കാരമായ ജ്ഞാനപീഠ പുരസ്‌കാര ലബ്ധി അറിഞ്ഞപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് വലിയ ഭാവമാറ്റമൊന്നുമില്ല. സന്തോഷത്തിന്റെ ചെറിയ തിരയിളക്കം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതൊഴിച്ചാൽ.

അക്കിത്തം അച്യൂതൻ നമ്പൂതിരി ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഇതിഹാസമെഴുതിയത് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തിലാണ്. ഇപ്പോൾ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ട് കഴിഞ്ഞ് രണ്ടു ദശകം കൂടി കടക്കുന്നു. പക്ഷേ, അത് ആസ്വാദകരുടെ നെഞ്ചിൽ കൊളുത്തുന്ന നാളങ്ങൾ ഈനൂറ്റാണ്ടിലും പഴയ അളവിൽത്തന്നെ.

”വെളിച്ചം ദുഃഖമാണുണ്ണി
തമസല്ലോ സുഖപ്രദം”
എന്നത് ഏറെ ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുക മാത്രമല്ല ഏറെ ചിന്തകൾക്കു വഴിയൊരുക്കുക കൂടി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ആ കവി വാക്യത്തിന്റെ മുഴക്കങ്ങൾ എത്രപേർ മനസിലാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നറിയില്ല. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ഇതിഹാസത്തിലൂടെ വെളിച്ചം എങ്ങനെ ദുഃഖമാകുന്നുവെന്നും കവി പറയുന്നുണ്ട് ഏറെ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ദർശനമായിരുന്നു അത്. എത്രത്തോളം വിമർശിക്കപ്പെട്ടുവോ അതിലേറെ പ്രശംസിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട് ഈ വരികൾ. എന്നാൽ ആറര പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കിപ്പുറവും ആ വീക്ഷണത്തിനു പ്രസക്തി നഷ്ട്ടപ്പെടുന്നില്ല, ഒരുപക്ഷേ ഏറുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ബോധമനസിൽ നിന്നാണ് കവിത ജനിക്കുന്നതെന്നു പോലും കരുതാത്ത കവിക്കാകട്ടെ കവിതയാണ് ജീവിതമെന്ന ഭാവമില്ല. കാപട്യങ്ങളില്ലാത്ത മനസിൽ നിന്ന് ഒഴുകിവരുന്ന നിഷ്‌കളങ്കമായ പുഞ്ചിരിയോടെ അക്കിത്തം അച്യൂതൻ നമ്പൂതിരി, സത്യധർമാദികളെപ്പോലെ കവിതയും ഏറെയൊന്നും ശേഷിച്ചിട്ടില്ലാത്ത പുതിയ കേരളീയ സമൂഹത്തിന്റെ പൂമുഖത്തു ചാരുകസേരയിലിരിക്കുന്നു.

subscribe

സമുദ്രശില എന്ന ജിഗ്‌സോപസിൽ
– സജയ് കെ.വി

Categories:

2018-ലെ പ്രളയപര്യന്തമുള്ള മലയാളിയുടെ ആൺ-പെൺജീവിതമാണ് കഥനപ്പെടുന്നത് ‘സമുദ്രശില’ എന്ന സുഭാഷ് ചന്ദ്രന്റെ നോവലിൽ. ‘സമുദ്രശില’ എന്ന മഹാരൂപകത്തെ ചൂഴ്ന്നു തിരയടിക്കുകയാണ് അത്രയൊന്നും കഥാപാത്രബഹുലമോ, സംഭവബഹുലമോ അല്ലാത്ത ആഖ്യാനസമുദ്രം. ജലവും ശിലയും തമ്മിലുള്ള ചിരന്തനമായ ഇണചേരലാണ് നടക്കുന്നത്, ‘വെള്ളിയാങ്കല്ല്’ എന്ന സമുദ്രശിലയുടെ ഖരത്വത്തിനും അറബിക്കടലിന്റെ ജലത്വത്തിനും ഇടയിൽ. ‘തടശില പോലെ തരംഗലീലയിൽ’ എന്നെഴുതി വിരസദാമ്പത്യത്തെ ആശാൻ നിർവചിച്ചിട്ട് ഒരു നൂറ്റാണ്ട് പിന്നിടുമ്പോഴാണ് സമുദ്രശില എന്ന ഈ രൂപകം വീണ്ടുമുയിർകൊള്ളുന്നത് മലാളസാഹിത്യത്തിൽ. ശിലീഭവിച്ച പെൺകാമനകളുടെ കഥനചരിത്രം അങ്ങ്, വാത്മീകിരാമായണത്തിലെ അഹല്യയുടെ കഥ തൊട്ടു തുടങ്ങുന്നു. ദ്രവപ്പെടാനുള്ള ശിലയുടെ ഇച്ഛ, ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവളെ വീണ്ടും പ്രണയിനിയാക്കി മാറ്റാറുണ്ട്. പ്രണയത്തിന്റെ മാസ്മരികതയിൽ സ്വയം ഒരു ചന്ദ്രകാന്തശിലയായി അലിഞ്ഞ പെണ്മയുടെ പിൽക്കാലജീവിതമാണ് സമുദ്രമധ്യത്തിൽ ഖരവും സ്ഥാവരവുമായി നിലകൊള്ളുന്ന ശിലയുടേത്. ഇതിഹാസത്തിൽ ‘അംബ’ (അമ്മ എന്നും) എന്ന പേരുകാരിയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട പ്രണയപരാജിതയും തിരസ്‌കൃതയുമായ സ്ത്രീയിലെ മാതൃത്വമെന്ന അംശത്തെ സമകാലത്തിൽ വച്ച് പരിശോധിക്കുകയാണ് നോവലിസ്റ്റ്. ‘അംബ’ എന്ന മാതൃത്വപര്യായം മാത്രം ഈ ജന്മാന്തരത്തിലും അവളുടെ സ്വത്വകേന്ദ്രത്തിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു വളരുന്നു. ‘അംബ’യുടെ കഥയാണ് ‘സമുദ്രശില’ , അവളുടെ പ്രണയത്തിന്റെയും സഹനത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും കഥ. ഒരു പക്ഷേ, അർബുദം പോലെ, അർബുദത്തോടൊപ്പം, വളർന്നു പടർന്ന് അവളെത്തന്നെ ഗ്രസിക്കുകയാണ് അംബയുടെ മാതൃത്വം. അടുപ്പിൽ നിന്നു പട്ടടയിലേക്കു മുതിരുന്ന ബലിച്ചോറിന്റെ ജീവിതം മാത്രമാണ്, ഏറിയും കുറഞ്ഞും ഓരോ മലയാളിസ്ത്രീയും ജീവിക്കുന്നതെന്ന് ഓർമിപ്പിക്കുന്നു ഈ നോവൽ. മുഷിപ്പനും മുരടനും പരദാരമോഹിയുമായ ഭർത്താവ് എന്ന മലയാളി പുരുഷന്റെ മാതൃകാരൂപം, ‘സിദ്ധാർത്ഥൻ’ എന്ന അംബയുടെ ഭർത്താവിന്റെ രൂപത്തിൽ ഈ കൃതിയിലും കടന്നുവരുന്നു. അവൾക്കുമുണ്ടായിരുന്നു കാല്പനികമേദുരമായ പ്രണയവചസ്സുകളാലും ഉന്മത്തമായ പ്രണയചേഷ്ടകളാലും അവളിലെ പെണ്മയെയും ഉണ്മയെയും വിരുന്നൂട്ടിയ ഒരു കാമുകൻ. ‘അഥവാ ചില കാലമാ സ്ഥയാൽ മധുരസ്വപ്‌നസമം സ്മരിക്കയാം’ (ആശാൻ, ലീല) എന്ന പോലെ കാലാന്തരത്തിൽ സ്വപ്‌നമായി പരിണമിച്ച് അയഥാർത്ഥീകരിക്കപ്പെടാനാണ് അത്തരം പ്രണയങ്ങളുടെ വിധി. വീണ്ടുമൊരിക്കൽക്കൂടി മധ്യവയസ്സിന്റെ തരിശിൽ തനിച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ അവൾ ആ മാന്ത്രികപ്രകാശത്താൽ പ്രലോഭിതയായി ചില പ്രണയക്കെണികളിലൊക്കെയെത്തിപ്പെട്ടേക്കാം. അംബയും റൂമി ജലാലുദ്ദീനും തമ്മിലുള്ള വികട പ്രേമനാടകത്തിനൊടുവിലും അതാണു സംഭവിച്ചത്. ആത്മാവിന്റെ ഓക്കാനം എന്തെന്ന്, അതിനാൽ, അവളറിഞ്ഞു. അത്രമാത്രം.

നിരുപാധികസ്‌നേഹമെന്ന നിരന്തരാഹുതിയിലൂടെ അവൾ പോറ്റിപ്പുലർത്തിയ ‘അപ്പു’ എന്ന അപൂർണ മനുഷ്യനാകട്ടെ, ഒരു പൂർണപുരുഷന്റെ രതിമോഹങ്ങളോടെ, മനുഷ്യനായി മുതിരുന്നതിനു പകരം പുരുഷനായിയൊടുങ്ങേണ്ടി വരുന്ന മലയാളി പുരുഷന്റെ ഭാഗധേയം സ്വയംവരിച്ചു. അപ്പുവും അപ്പുവിലൊതുങ്ങുന്നില്ല, അംബ, അംബയിലെന്ന പോലെ. അവനെയാണ് അവൾ ഒടുവിൽ ഉപരിസുരതം ചെയ്ത് ഹനിക്കുകയും ആത്മഹനനത്തിലൂടെ സ്വയം ഒടുങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നത്. ഇതിന്റെ പാരിസ്ഥിതിക വിവക്ഷകളാണ് ഈ നോവലിനെ പ്രളയപര്യന്തമുള്ള മലയാളിയുടെ പടുവാഴ്‌വിന്റെ പ്രതിരൂപാത്മകാഖ്യാനം കൂടിയാക്കി മാറ്റുന്നത്. പ്രളയം കേരളഭൂമിക്കു മേൽ കച്ചയഴിച്ചു കവയ്ക്കുകയായിരുന്നു, അപ്പുവിനു മേൽ അംബയെന്ന പോലെ കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലത്ത്. പലവിധമായ ആർത്തികളുടെയും വിശപ്പുകളുടെയും ഒരു വികലസമാഹാരം മാത്രമായ മലയാളിയെ ഉപരിസുരതം ചെയ്ത് കൊന്ന ശേഷം സ്വയം മരണപ്പെടുകയായിരുന്നു പ്രളയകാലത്തെ കേരളം. ‘നിഗ്രഹോത്സുകം സ്‌നേഹവ്യഗ്രമെന്നാലും ചിത്തം’ എന്നതിന്റെ പൊരുൾ, പാരിസ്ഥിതികാർത്ഥത്തിലേക്ക്, പരാവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു ആ ദുരന്തദുർമ്മുഹൂർത്തത്തിൽ. എന്നിട്ടും ശരിയായൊരു പാഠം പഠിക്കാത്ത മലയാളി സുഭാഷ് ചന്ദ്രന്റെ നോവൽദർപ്പണത്തിനു മുന്നിൽ പരുങ്ങിക്കുഴങ്ങി നിൽക്കുന്നതു കാണണമെങ്കിൽ നോവലിനെക്കുറിച്ചു വന്ന അപൂർവം ചില, പ്രതികൂലാഭിപ്രായങ്ങളിലൂടെ ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചാൽ മതി. ഭാഷ നോവലിന്റെയും നോവലിസ്റ്റിന്റെയും മുഖ്യപരിഗണനയായി മാറുന്ന സന്ദർഭങ്ങൾ നോവലിലൂടനീളമുണ്ട്. ‘കരിമ്പ്’ എന്ന വാക്കിന്റെ ആവിർഭാവനിമിഷം വരെ ചെന്ന് അതിന്റെ ചാറൂറ്റിയെടുക്കുകയാണ് ‘നോവലിസ്റ്റ്’ എന്ന കഥാപാത്രം ഒരു വേളയിൽ.

subscribe