Movie

You Are Here: Home / Archives / Category / Movie

തമ്പി കണ്ണന്താനവും കഥകളും
-എ. എസ്. ദിനേശ്

Categories:

മനസു കൊണ്ടു മരിച്ചവരെ ഓർക്കുന്ന ദിവസം. അതുകൊണ്ടു മാത്രമല്ല, സംവിധായകൻ തമ്പി കണ്ണന്താനത്തെ ഓർമിക്കുന്നത്. തമ്പി കണ്ണന്താനത്തിന്റെ കഥാസമാഹാരം പ്രകാശനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അതിലെ കഥകൾ ഞാൻ നേരിട്ടു കേട്ടിട്ടുണ്ട്, വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചിലതൊക്കെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ അയച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട്, തമ്പി സാറിന്റെ കഥാസമാഹാരം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഉള്ളിലെവിടെയോ തണുത്ത തഴുകൽ.

സുഹൃത്തും സഹപാഠിയുമായ ശ്രീകുമാർ അരുക്കുറ്റി മുഖാന്തിരമാണ് അന്നത്തെ സൂപ്പർ സംവിധായകനായ തമ്പി കണ്ണാന്താനത്തെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. അന്ന് ഫ്രീലാൻസ് ജേണലിസ്റ്റായിരുന്ന ഞാൻ തമ്പി കണ്ണന്താനത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ആർട്ടിക്കിൾ എഴുതി. ആ എഴുത്താണ് ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത, എന്റെ തലതിരിഞ്ഞ ജീവിതത്തെ മാറ്റി മറിച്ചത്. അതു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു വന്നപ്പോൾ നന്നായിട്ടെഴുതിയെന്നു പറഞ്ഞ് കൂടെ കൂട്ടി. മറ്റു പറയത്തക്ക ജോലിയില്ലാത്തതിനാൽ തമ്പി സാറിന്റെ ഓഫിസിലെ നിത്യസന്ദർശകനായിരുന്നു. അന്ന് ആരുമല്ലാതിരുന്ന എന്നെ അദ്ദേഹം നിർമിച്ച പഞ്ചലോഹം എന്ന സിനിമയിൽ പി.ആർ.ഒ ആക്കി. സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ചിന്തിക്കാത്തത് ഒരു നിയോഗം പോലെ കടന്നുവന്ന ജീവിത പാതയിൽ എന്റെ ആദ്യത്തെ ചുവടുവെപ്പിന് തമ്പി സാറിന്റെ സ്‌നേഹവും വിശ്വാസവും ഊർജവുമുണ്ടായിരുന്നു.

നാലു ദിക്കിലോട്ടും നോക്കി ഒരിടത്തും നീങ്ങാതിരുന്ന എന്റെ കൈ പിടിച്ചു മുന്നോട്ടു നടന്നുപോകാനുള്ള വഴി കാണിച്ച് ആത്മധൈര്യം പകർന്ന തമ്പി സാറിനെ കൂടുതൽ പറഞ്ഞു ചെറുതാക്കുന്നില്ല. എന്റെ സിനിമാ ജീവിതവിജയം തമ്പി കണ്ണന്താനത്തിന്റെ ഓർമകളിലൂടെയാണു വിടർന്നുല്ലസിക്കുന്നത്.
ഓർമകൾ ഓർമിക്കാൻ മാത്രമുള്ളതല്ല, നെഞ്ചിനോരം സൂക്ഷിക്കാനുമുള്ളതാണ്.

subscribe

പാഠം ഒന്ന്, ആന്റോ ജോസഫ്
-ഷാജി പട്ടിക്കര

Categories:

പട്ടിക്കര ഡയറീസ് – ഈ പംക്തി എഴുതിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ എന്തൊക്കെ എഴുതണം, എങ്ങനെ എഴുതണം തുടങ്ങിയ ആശയക്കുഴപ്പങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, എവിടെ തുടങ്ങണം എന്ന കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് രണ്ടാമതൊരു ചിന്ത ഇല്ലായിരുന്നു. എന്റെ തുടക്കം പോലെ ആന്റോ ജോസഫിൽ നിന്നു തന്നെ തുടങ്ങാം. സിനിമയ്ക്കു വേണ്ടിയുള്ള അഹോരാത്ര പരിശ്രമങ്ങൾക്കൊടുവിൽ – മോഹൻലാലിന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ – ഞാൻ എത്തിപ്പെട്ടത് ഒരു സിംഹത്തിന്റെ മടയിൽ ആയിരുന്നു. സാക്ഷാൽ ആന്റോ ജോസഫിന്റെ മടയിൽ!

ആ കഥ പറയാം, അതിനുമുമ്പ് എന്റെ നാട്ടിലേക്കൊന്നു പോകാം, തൃശൂർ ജില്ലയിലെ പട്ടിക്കര. എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും തനി നാട്ടിൻപുറം! വിദ്യാഭ്യാസം കഴിഞ്ഞ് ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച സിനിമാമോഹവുമായി നടക്കുന്ന കാലം. നാട്ടിലെ യുവതരംഗം ക്ലബ്ബിന്റെ സെക്രട്ടറിയായി ചില്ലറ പ്രവർത്തനങ്ങളുമായി നടക്കുമ്പോഴാണ് പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളായ പ്രദീപ് നാരായണൻ, പ്രകാശൻ എന്നിവർ ടെലിഫിലിമുകൾ എടുത്തു തുടങ്ങുന്നത്. സമാന മനസ്‌ക്കരായ ഞങ്ങൾ കുറച്ചു സുഹൃത്തുക്കൾ ഒപ്പം കൂടി. ഓരോരുത്തർക്ക് ഓരോ ജോലി. ആർട്ടിസ്റ്റുകളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരിക, ഹോട്ടൽ ബുക്കിങ് തുടങ്ങിയ പ്രൊഡക്ഷന്റെ ചുമതലകൾ എനിക്കായിരുന്നു. അതായിരുന്നു എന്റെ ബാലപാഠങ്ങൾ.

കുറേ നാളത്തെ പരിശ്രമത്തിനു ശേഷം എനിക്ക് ഒരു സിനിമയിൽ പ്രൊഡക്ഷൻ മാനേജരായി അവസരം കിട്ടി. ജനശക്തി ഫിലിംസിന്റെ ബാനറിൽ ജയപാല മേനോൻ നിർമിച്ച് പി.ടി. കുഞ്ഞുമുഹമ്മദ് സംവിധാനം ചെയ്ത ഗർഷോം ആയിരുന്നു സിനിമ. ആരിഫ് പൊന്നാനി ആയിരുന്നു അതിന്റെ പ്രൊഡക്ഷൻ കൺട്രോളർ. കൂറ്റനാടും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലുമായിരുന്നു ചിത്രീകരണം. കൂറ്റനാടിനടുത്ത് വളയംകുളത്തുള്ള ‘മാനംകണ്ടത്ത് തറവാട്’ ചിത്രത്തിലെ ഒരു പ്രധാന ലൊക്കേഷൻ ആയിരുന്നു.

അവിടത്തെ ചിത്രീകരണം കഴിഞ്ഞ് കൂറ്റനാട് ചിത്രീകരണം നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കേ, വേറൊരു സിനിമയുടെ അണിയറ പ്രവർത്തകർ ലൊക്കേഷൻ തേടി അവിടെയെത്തി. അവർക്ക് വേണ്ടത് പ്രൗഢിയുള്ള ഒരു മുസ്‌ലിം തറവാടായിരുന്നു. മാനംകണ്ടത്ത് തറവാടിന്റെ സ്റ്റിൽസ് കണ്ട് അവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. നേരിട്ട് ആ വീട് കാണണം എന്നായി. അങ്ങനെ, അവർക്ക് വഴി കാണിക്കാനായി സ്റ്റിൽ ഫോട്ടോഗ്രാഫറായിരുന്ന ഖാദർ കൊച്ചന്നൂരിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഞാനും അവരുടെ കാറിൽ കയറി. വന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ആന്റോ സാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ കാർ യാത്രയിലാണ് ഞാൻ സാറിനെ പരിചയപ്പെടുന്നത്. എന്തായാലും വീട് കണ്ടു. എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഷൂട്ടിന് തീയതിയും തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ വഴികാട്ടിയായ ഞാൻ ആ ചിത്രത്തിൽ ആന്റോ സാറിനൊപ്പം കൂടി.

subscribe

പ്രകാശം പരത്തുന്ന വില്ലൻ
-മോഹൻലാൽ

Categories:

ജീവിതം കടങ്കഥ പോലെയാണെന്ന് പലപ്പോഴും ജോസ്പ്രകാശ് സാർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഒരു കടങ്കഥ തന്നെയായിരുന്നു ആ ജീവിതമെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുമുണ്ട്. ഒരുപാടൊരുപാട് പരുക്കൻ പ്രതലങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയ ഒന്നായിരുന്നു ജോസ്പ്രകാശ് സാറിന്റ ജീവിതം. പക്ഷേ, ആ പരുക്കൻ അനുഭവങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അദ്ദേഹം ജീവിച്ചു തീർത്ത ജീവിതം വളരെ സൗമ്യമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ കാണുമ്പോഴും സാർ പറഞ്ഞു:”ലാൽ….ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് ജീവിതം. ഏറിയാൽ, എൺപതോ തൊണ്ണൂറോ വർഷങ്ങൾ അത്രയൊക്കയേ മനുഷ്യന് ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കാൻ കഴിയൂ. അതിനിടയിൽ മത്സരങ്ങൾ, വിദ്വേഷങ്ങൾ ഒന്നിനും ഒരർത്ഥവുമില്ല.” ജീവിതത്തെ ശരിക്കും പഠിച്ചിരുന്നു ജോസ്പ്രകാശ് സാർ. പ്രമേഹം മൂർച്ഛിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വലതുകാൽ മുറിച്ചു മാറ്റിയ ഘട്ടത്തിൽ ഞാൻ പലപ്പോഴും സാറിനെ വീട്ടിൽ പോയി കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അനുഭവങ്ങളുടെ വലിയൊരു സാഗരം അന്നേരങ്ങളിൽ എനിക്കു മുമ്പിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. വേദനിപ്പിക്കുന്നതും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതുമായ ഓർമകൾ സാറിനെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പോഴും ആരെക്കുറിച്ചും നല്ലതു മാത്രമേ അദ്ദേഹത്തിനു പറയാനുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അതു നല്ല മനുഷ്യരിൽ മാത്രം കാണുന്ന സവിശേഷതയാണ്.

ശരിക്കും ജോസ്പ്രകാശ് സാർ നടനെന്നതിനപ്പുറം വലിയൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. ഒരുപാട് നന്മകളുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ. പക്ഷേ, സിനിമയിൽ പ്രേക്ഷകരുടെ വെറുപ്പും വിദ്വേഷവും പിടിച്ചു പറ്റുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കാനായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിയോഗം. അപൂർവമായി ലഭിച്ച അഭിനയ സാധ്യതയുള്ള വേഷങ്ങളിൽ സാർ അഭിമാനിക്കുകയും ആഹ്ലാദിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. നന്മ നിറഞ്ഞ ആ വില്ലനെ ഞാൻ ആദ്യം നേരിൽ കാണുന്നത് ‘അഹിംസ’യുടെ കോഴിക്കോട്ടെ ലൊക്കേഷനിൽ വച്ചാണ്. ‘മഞ്ഞിൽ വിരിഞ്ഞ പൂക്കൾ’ കഴിഞ്ഞ് നാലോ അഞ്ചോ ചിത്രങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാണ് അഹിംസയിലേക്കുള്ള വാതിൽ എനിക്കുമുമ്പിൽ തുറന്നത്. മലയാളത്തിലെ മിക്ക താരങ്ങളും ഒന്നിച്ച ആ ചിത്രത്തിലും ജോസ്പ്രകാശ് സാറിന് വില്ലൻ വേഷമായിരുന്നു. എന്റെ കഥാപാത്രവും വില്ലനായിരുന്നു. പുതുമുഖ നടനായ എന്നോടു നിറഞ്ഞ സ്‌നേഹത്തോടെയായിരുന്നു സാർ പെരുമാറിയിരുന്നത്. സിനിമയിലൂടെ ഞാൻ കണ്ടു പരിചയിച്ച ജോസ്പ്രകാശ് എന്ന നടനേ അല്ലായിരുന്നു അത്. അത്രമാത്രം സ്‌നേഹം അദ്ദേഹം എനിക്കു നൽകി. ആ അനുഭവം ഒരു വലിയ സത്യം കൂടി എന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. സിനിമയിലെ മിക്ക വില്ലൻമാരും ജീവിതത്തിൽ നിഷ്‌കളങ്കരാണ്. അതിലൊരു വില്ലനായിരുന്നു പാവം ജോസ്പ്രകാശ് സാറും.

അഹിംസയ്ക്കു ശേഷം പല ചിത്രങ്ങളിലും സാറുമൊന്നിച്ച് അഭിനയിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യമുണ്ടായി. ഞാൻ സിനിമയിൽ വരുന്നകാലത്ത് മലയാളത്തിലെ വില്ലൻ കഥാപാത്രങ്ങൾ ബാലൻ കെ. നായരിലും കെ.പി. ഉമ്മറിലും ജനാർദ്ദനനിലും ജോസ്പ്രകാശ് സാറിലും ചുറ്റിക്കറങ്ങുകയായിരുന്നു. നാലുപേർക്കും അവരവരുടേതായ അഭിനയശൈലിയുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇവർക്കിടയിലേക്കാണ് പുതിയ വില്ലനായി ഞാൻ രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നത്. പിൽക്കാലത്ത് സാർ എന്നോട് പറയുമായിരുന്നു:”ലാലിന്റെ വില്ലൻ വേഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് പലപ്പോഴും ഞങ്ങൾ സെറ്റിൽ ചർച്ച ചെയ്യുമായിരുന്നു.” അങ്ങേയറ്റം സ്റ്റൈലൈസ്ഡ് ആയിട്ടുള്ള വില്ലനായിരുന്നു ജോസ്പ്രകാശ് സാർ. ഒരു കാലഘട്ടം മുഴുവൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വില്ലൻ വേഷങ്ങൾ വെള്ളിത്തിരയെ ഇളക്കിമറിച്ചിരുന്നു. കറുത്ത കോട്ടും കണ്ണടയും ധരിച്ച് ചുണ്ടിൽ പൈപ്പും തിരുകി വാക്കിങ് സ്റ്റിക്ക് കറക്കി നിൽക്കുന്ന ആ വില്ലനെ എങ്ങിനെ മറക്കാനാണ്. കാലം കടന്നപ്പോൾ മെല്ലെ മെല്ലെ ഈ വേഷം മാഞ്ഞു തുടങ്ങി. പുതിയ വില്ലൻമാർ കടന്നു വന്നു. ജോസ്പ്രകാശ് സാർ സ്വഭാവ കഥാപാത്രങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങിത്തുടങ്ങി. ശശികുമാർ സാറിന്റെ ‘സ്വന്തമെവിടെ ബന്ധമെവിടെ’ എന്ന ചിത്രത്തിൽ എന്റെ അച്ഛന്റെ വേഷമായിരുന്നു സാറിന്. ആ സിനിമയിലെ നായകൻ ശരിക്കും സാറിന്റെ കഥാപാത്രമായിരുന്നുവെന്ന് പറയാം. നായിക പൊന്നമ്മ ചേച്ചി (കവിയൂർ പൊന്നമ്മ)യും. ഞങ്ങളൊന്നിച്ച അക്കാലത്തെ ഏറെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു ചിത്രമായിരുന്നു ‘സ്വന്തമെവിടെ ബന്ധമെവിടെ.’

സിനിമയിൽ വന്ന കാലം മുതലേ ജോസ്പ്രകാശ് സാർ എനിക്കൊരു ഉപദേശം നൽകിയിരുന്നു.”വേഷം ചെറുതോ വലുതോ എന്നൊന്നും നോക്കരുത്. കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങൾ ലാൽ നന്നായി പ്രയോജനപ്പെടുത്തണം സിനിമ ഒരു ഭാഗ്യ പരീക്ഷണത്തിന്റെ വേദി കൂടിയാണ്.” സാറിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ഞാനിന്നും ഏറെ വിലമതിക്കുന്നു. എന്റെ അച്ഛനേക്കാളും പ്രായം സാറിനുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഏറ്റവും അടുത്ത ഒരു സുഹൃത്തിനോടെന്നപോലെ ജോസ്പ്രകാശ് സാറിനോട് ഇടപെടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അങ്ങിനെയൊരു സ്വാതന്ത്ര്യം എനിക്കദ്ദേഹത്തിന്റെ മേൽ ഉണ്ടായി. അതും വലിയൊരു ഭാഗ്യമായി ഞാൻ കാണുന്നു. സാർ എന്നുള്ള വിളി സ്‌നേഹത്തിന്റെ പാരമ്യതയിൽ ജോസേട്ടാ.. എന്നാകും ചിലപ്പോൾ എടാ ജോസേ എന്നായും മാറും. ആ സൗഹൃദവട്ടങ്ങളിൽ വലിപ്പച്ചെറുപ്പം നോക്കാതെ പരാതികളോ പരിഭവങ്ങളോ ഇല്ലാതെ ജോസ്പ്രകാശ് സാറും കൂടി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബവും നല്ലൊരു സൗഹൃദമാണ് എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത്.

subscribe

ഇഷ്ടം സംവിധാനം
– വിനീത് ശ്രീനിവാസൻ / രാജ്കുമാർ ആർ

Categories:

അച്ഛനു വേണ്ടി മകന്റെ പാട്ട്! വിനീത് ശ്രീനിവാസന്റെ സിനിമയിലെ തുടക്കം അങ്ങനെയാണ്, കിളിച്ചുണ്ടൻ മാമ്പഴത്തിലെ പാട്ടിലൂടെ. അച്ഛൻ തിരക്കഥ എഴുതിയ ഉദയനാണ് താരം എന്ന സിനിമയിലും വിനീത് ശ്രീനിവാസൻ അച്ഛനുവേണ്ടി പാടി. സൈക്കിൾ എന്ന ചിത്രത്തിലൂടെ വിനീത് നടനുമായി. പിന്നീട് നിരവധി ചിത്രങ്ങളിൽ കഥാപാത്രങ്ങളായി വിനീത് സ്‌ക്രീനിൽ എത്തി. അതിനിടയിൽ മലർവാടി ആർട്‌സ് ക്ലബിലൂടെ തിരക്കഥാകൃത്തിന്റെയും സംവിധായകന്റെയും പാട്ടെഴുത്തുകാരന്റെയും തൊപ്പിയും അണിഞ്ഞു. ആനന്ദം, ഹെലൻ എന്നീ ചിത്രങ്ങൾ നിർമിച്ചു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ തന്നെ വിനീതിനെ അച്ഛന്റെ മകൻ എന്നുവിളിക്കാം. വിനീത് നായകനായ തണ്ണീർമത്തൻ ദിനങ്ങൾ വൻവിജയമായി. ഒടുവിൽ നിർമിച്ച ഹെലൻ മികച്ച ചിത്രമെന്ന അഭിപ്രായം നേടി. അന്നും ഇന്നും ലാളിത്യമാണ് വിനീതിന്റെ മുഖമുദ്ര.
സിനിമയിലേക്കു ആഗ്രഹം തോന്നിയപ്പോൾ മലർവാടി ആർട്‌സ് ക്ലബ് തന്നു. പിന്നീട് ഒരു ചവിട്ടുപടിയായി തട്ടത്തിൻ മറയത്ത് തന്നു. വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു ഒരു മാറ്റം ആവശ്യമായി വന്നപ്പോൾ ഹെലനും തന്നു. ഒരൊറ്റ പേര് വിനീത് ശ്രീനിവാസൻ… മലർവാടിയിലൂടെ വിനീത് കൈപിടിച്ചുയർത്തിയ അജു വർഗീസ് ഫേസ്ബുക്കിൽ കുറിച്ചതാണിത്. ഇതുപോലെയുള്ള സൗഹൃദങ്ങളാണ് വിനീതിന്റെ കരുത്ത്.

  • സൗഹൃദങ്ങൾ ഭാഗ്യം

നല്ല സൗഹൃദങ്ങൾ എക്കാലത്തും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അവരവരുടെ കാര്യങ്ങളുമായി ചിലർ മാറിപ്പോയിട്ടുണ്ട്. എല്ലാവരുടെയും ജീവിതത്തിൽ മാറ്റം ഉണ്ടാവുമല്ലോ. അങ്ങനെയുള്ള ബന്ധങ്ങളും അതിനൊപ്പം ജീവിതത്തിൽ എല്ലാക്കാലത്തും കൂടെയുള്ളവയും ഉണ്ട്. സൗഹൃദങ്ങൾ ജീവിതത്തിനു ബലം നൽകുന്ന വലിയ ശക്തിയാണ്. കോളേജ് പഠനകാലം മുതൽ കൂടെയുള്ള സുഹൃത്തുക്കൾ മാത്രമല്ല, കഴിഞ്ഞ അഞ്ചാറു വർഷത്തിനിടയിൽ ഞാൻ പ്രവർത്തിച്ച സിനിമകളിൽ എനിക്കൊപ്പം നിന്നവരുമായും അടുത്ത സൗഹൃദമുണ്ട്. അങ്ങനെ ആ സൗഹൃദം വളരുന്നുണ്ട്. അതൊരു വലിയ അനുഗ്രഹമാണ്. ഒരു പ്രായം കഴിഞ്ഞാൽ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ സമ്പാദിക്കുക എന്നത് പ്രയാസമാണ്. ലോകത്തെ കൂടുതൽ മനസിലാക്കുന്നതിന്റെ കുഴപ്പമാണത്. പക്ഷേ, അങ്ങനെയുള്ള സമയത്തുപോലും എനിക്ക് നല്ല സൗഹൃദങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്. അത് എന്റെ ഭാഗ്യമാണ്. അജു വർഗീസും ഷാൻ റഹ്മാനും അൽഫോൺസ് പുത്രനും എനിക്കൊപ്പം സിനിമയിൽ വന്നവരാണ്. എന്റെ ചിത്രം നന്നാവണമെന്നു അവരും അവരുടെ ചിത്രം നന്നാവണമെന്നു ഞാനും ആഗ്രഹിക്കാറുണ്ട്. സുഹൃത്തുക്കൾ എന്നതിനപ്പുറം പരസ്പരം പിന്തുണയോടെ നിൽക്കുന്നവരാണ് ഞങ്ങൾ. ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ മത്സരങ്ങളില്ല. സിനിമ ഒരു സീസണിൽ സംഭവിക്കുന്നതാണ്. എന്നാൽ, സൗഹൃദങ്ങൾ അങ്ങനെയല്ല; എന്നെന്നും കൂടെയുള്ളതാണ്.
സിനിമയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതെല്ലാം ഞാൻ ആദ്യം പറയുന്നത് ഭാര്യ ദിവ്യയോടാണ്. പിന്നെ ഷാൻ റഹ്മാനോടും നോബിൾ ബാബു തോമസിനോടും പറയും. എന്റെ എല്ലാക്കാര്യങ്ങളും അറിയുന്നത് ഈ മൂന്നുപേരാണ്. ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമായി കരുതുന്നത് ഇത്തരം സൗഹൃദങ്ങളാണ്.

subscribe

സ്‌കൂളിലെ ഷോർട്ട് ഫിലിമും ഹെലനും ഞാനും
– മാത്തുക്കുട്ടി സേവ്യർ / രാജ്കുമാർ ആർ

Categories:

രണ്ടു മാത്തുക്കുട്ടികളും ഒരുമിച്ചുള്ള ഫോട്ടോ ഫേസ്ബുക്കിൽ ഷെയർ ചെയ്ത് ആർ.ജെ മാത്തുക്കുട്ടി കുറിച്ചു: ഇതാണ് പലരും ഞാനാണെന്ന് വിചാരിച്ചിരിക്കുന്ന മാത്തുക്കുട്ടി സേവ്യർ. കൺഗ്രാജുലേഷൻസ് ബ്രദർ. നീ പൊളിക്കും എന്ന് എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു. ഒന്നൂല്ലേൽ ഇത് എന്റെ പേരല്ലേ… മാത്തുക്കുട്ടി സേവ്യറിന്റെ ആദ്യ ചിത്രം ഹെലനെപ്പറ്റി മറ്റൊരു പോസ്റ്റിൽ ആർ.ജെ മാത്തുക്കുട്ടി എഴുതി: മുണ്ട് മടക്കിക്കുത്തുമ്പോഴും മീശ പിരിക്കുമ്പോഴുമല്ല, മേലെ നിന്നൊരു സ്റ്റീൽ പാത്രം താഴെ വീഴുമ്പോൾ ഒരു തിയേറ്റർ മുഴുവൻ കൈയടിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? ഹെലൻ കാണണം!
പൊള്ളുന്ന പകലുകളും നിയോൺ രാത്രികളുമില്ലാതെ നമുക്കൊരു തണുത്തുറഞ്ഞ ത്രില്ലർ സിനിമയുണ്ടാക്കാമോ?
ഹെലൻ കാണണം. എല്ലാ മരവിപ്പുകൾക്കും മീതെ സ്‌നേഹത്തിന്റെ ഊഷ്മളത വന്ന് പൊതിയുന്നത് അനുഭവിക്കണോ? ഹെലൻ കാണണം. അന്ന ബെൻ, ലാൽ, അജു വർഗീസ് എന്നിവർ പ്രധാന വേഷത്തിൽ അഭിനയിച്ച സർവൈവൽ ത്രില്ലർ ജോണറിലുള്ള ഹെലൻ ഒരു അത്ഭുത ചിത്രമാണ്. മാത്തുക്കുട്ടിയുടെ മനസിൽ സ്‌കൂൾ പഠനകാലത്തേ കയറിക്കൂടിയതാണ് സിനിമ. പഠനശേഷം നിരവധി ഹ്രസ്വചിത്രങ്ങൾ സംവിധാനം ചെയ്തു. ആദ്യ ചിത്രം തിയേറ്ററുകളിൽ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ സന്തോഷത്തിലാണ് മാത്തുക്കുട്ടി.

  • സ്‌കൂളിലെ ഷോർട്ട് ഫിലിം

സ്‌കൂൾ പഠനകാലത്താണ് ആദ്യ ഷോർട്ട് ഫിലിം ചെയ്തത്. സ്‌കൂളുകളിൽ സ്മാർട്ട് ക്ലാസുകൾ തുടങ്ങിയ കാലം. സ്‌കൂളിൽ ഒരു പ്രൊജക്ടർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ആവേശത്തിലാണ് ആദ്യ ഷോർട്ട് ഫിലിം ഒരുക്കിയത്. അന്ന് ഓൺലൈനിൽ നോക്കി പഠിച്ചൊക്കെയാണ് എടുത്തത്. ആ പ്രായത്തിൽ അതിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ കാണുമ്പോൾ പൊട്ടത്തരമായി തോന്നും. ഷോർട്ട് ഫിലിം എടുത്ത ശേഷം റിലീസ് ചെയ്യാനുള്ള അനുമതി വാങ്ങി. രണ്ടായിരത്തി അഞ്ഞൂറോളം കുട്ടികൾ പഠിക്കുന്ന സ്‌കൂളാണ്. ഓരോ ക്ലാസിനും പ്രിവ്യൂ വച്ചു. പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസിലെ ചേട്ടന്മാർക്ക് ഞങ്ങളുടെ ഷോർട്ട് ഫിലിം കണ്ടപ്പോൾ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും തോന്നിയില്ല. എന്നാൽ, ചെറിയ ക്ലാസിലെ കുട്ടികൾ കൈയടിച്ചു. അതു നൽകിയ ആത്മവിശ്വാസവും സന്തോഷവും വലുതായിരുന്നു. അതാണ് സിനിമയിലേക്ക് വരാനുള്ള ആത്മവിശ്വാസം നൽകിയത്. പിന്നീട് അനിമേഷൻ ആൻഡ് ഗ്രാഫിക് ഡിസൈനാണ് പഠിച്ചത്.

  • സ്വപ്‌നമാണ് ഈ സിനിമ

ഹെലന്റെ കഥ വർഷങ്ങളായി മനസിലുണ്ട്. ഹെലന്റെ തിരക്കഥാകൃത്തുക്കളിൽ ഒരാളായ ആൽഫ്രഡിന് ന്യൂസ് പേപ്പർ ക്ലിപ്പിങ്‌സ് ശേഖരിക്കുന്ന സ്വഭാവമുണ്ട്. ചിത്രത്തിന്റെ ത്രെഡിൽ സന്ദർഭത്തിന് അനുസരിച്ച് ഈ വാർത്തകൾ ചേർത്തുവച്ചപ്പോഴാണ് ഹെലന്റെ തിരക്കഥ യാഥാർത്ഥ്യമായത്. കഴിഞ്ഞ ജനുവരിയിൽ തിരക്കഥ പൂർത്തിയാക്കി. പുതിയ ആശയങ്ങൾ വരുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ വിനീതേട്ടനോട് പറയും. ഹെലന്റെ കഥ വിനീതേട്ടനോട് പറഞ്ഞു. ‘ഞാൻ നിർമിക്കാം’ എന്ന് അദ്ദേഹം ഇങ്ങോട്ടുപറയുകയായിരുന്നു.

subscribe

ratheesh balakrishnan poduval ഒരു പയ്യന്നൂർക്കാരന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ
– രതീഷ് ബാലകൃഷ്ണൻ പൊതുവാൾ / രാജ്കുമാർ ആർ

Categories:

രസകരമായ മുഹൂർത്തങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ചിത്രമാണ് ആൻഡ്രോയിഡ് കുഞ്ഞപ്പൻ. നവാഗതനായ രതീഷ് ബാലകൃഷ്ണൻ പൊതുവാൾ സംവിധാനം ചെയ്യുന്ന ചിത്രത്തിൽ സൗബിൻ ഷാഹിറും സുരാജ് വെഞ്ഞാറുമൂടുമാണ് പ്രധാന വേഷത്തിൽ. റോബോട്ട് പ്രധാന കഥാപാത്രമായി എത്തുന്ന ചിത്രം മലയാളികളുടെ ഹൃദയം കവർന്നു. രതീഷ് സംസാരിക്കുന്നു.

  • എന്റെ നാടും കഥാപാത്രങ്ങളും

ഞാൻ പയ്യന്നൂർ സ്വദേശിയാണ്. ആൻഡ്രോയിഡ് കുഞ്ഞപ്പനിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെ കണ്ടെത്തിയത് എന്റെ നാടായ പയ്യന്നൂരിൽ നിന്നാണ്. നാട്ടിൽ എനിക്ക് പരിചിതമായ സ്ഥലങ്ങളിലായിരുന്നു ഷൂട്ടിങ്ങും. പയ്യന്നൂർ, അന്നൂർ ഭാഗങ്ങളിൽ നിരവധി നാടകനടന്മാരുണ്ട്. അവരെ സിനിമയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളാക്കണം എന്ന ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടുകാരായ അഭിനേതാക്കളെ ഓഡിഷനിലൂടെ കണ്ടെത്തുന്നത് അങ്ങനെയാണ്. ഭൂരിഭാഗം അഭിനേതാക്കളും വടക്കൻ കേരളത്തിൽ നിന്നുള്ളവരാണ്. കഥാപാത്രങ്ങളുടെയും സംഭാഷണങ്ങളുടെയും പൂർണതയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്.

  • സിനിമയിൽ പതിനഞ്ചു വർഷം

ആൻഡ്രോയ്ഡ് കുഞ്ഞപ്പന്റെ സ്‌ക്രിപ്റ്റിന്റെ വർക്ക് തുടങ്ങിയിട്ട് നാലഞ്ചു വർഷമായി. ശരിക്കും ഞാൻ പ്രൊഡക്ഷൻ ഡിസൈനറാണ്. മുംബൈയിലാണ് വർക്ക് ചെയ്യുന്നത്. അസിസ്റ്റന്റായും ഇൻഡിപെന്റന്റായും സിനിമയിൽ പതിനഞ്ചു വർഷമായി ആർട്ട് ഡയറക്ടറാണ്. പത്ത് വർഷമായി മുംബൈയിലാണ്. പ്രൊഡക്ഷൻ ഡിസൈനറായി പ്രവർത്തിച്ചതാണ് സംവിധായകനാകാനുള്ള എന്റെ പരിചയം. പ്രൊഡക്ഷൻ ഡിസൈനർ എപ്പോഴും ഡയറക്ടറുടെ കൂടെയാണ് വർക്ക് ചെയ്യുന്നത്. ഒരു സിനിമയിൽ എങ്ങനൊക്കെ പ്രവർത്തിക്കാനാവുവോ അങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

  • സംവിധാനം എന്ന സ്വപ്നം

സംവിധാനം നേരത്തെ മനസിലുണ്ടായിരുന്ന ആഗ്രഹമാണ്. ഈ കഥ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുമായി പങ്കുവച്ചപ്പോൾ വർക്കാവാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്നു ബോധ്യം വന്നതുകൊണ്ടാണ് പ്രോജക്ടുമായി മുന്നോട്ടുപോയത്. സിനിമയുടെ കാമറമാൻ ഷാനു ജോൺ വർഗീസിന്റെ സുഹൃത്തും സഹപാഠിയുമാണ് നിർമാതാവ് സന്തോഷ് ടി. കുരുവിള. സ്‌ക്രിപ്റ്റ് എഴുതിക്കഴിഞ്ഞ് ഷാനു വഴിയാണ് അദ്ദേഹത്തെ സമീപിച്ചത്. ആൻഡ്രോയിഡ് കുഞ്ഞപ്പനു മുമ്പു ചില തിരക്കഥകൾ എഴുതിയിരുന്നു എങ്കിലും ജോലിത്തിരക്കുമൂലം പൂർത്തിയാക്കാനായില്ല. ആൻഡ്രോയിഡ് കുഞ്ഞപ്പന്റെ ആശയം തോന്നിയപ്പോൾ എഴുതിനോക്കി. പൂർത്തിയായപ്പോഴാണ് സൗബിനോട് പറഞ്ഞത്.

subscribe

Kamal Haasan ‘Apoorva Nayagan’
– കമൽഹാസൻ / ഭാനുപ്രകാശ്

Categories:

പതിനഞ്ചു വർഷം മുമ്പ്, ആൾവാർപേട്ടിലുള്ള കമൽഹാസന്റെ പഴയ വീട്ടിലേക്കുള്ള പടികൾ ആദ്യമായി കയറുമ്പോൾ ‘ഇന്ത്യൻ’ മുതൽ ‘കളത്തൂർ കണ്ണമ്മ’വരെയുള്ള സിനിമകളിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ഛായാചിത്രങ്ങൾ ചുമരിൽ കാണമായിരുന്നു. കമലിന്റെ അഭിനയചക്രത്തിലൂടെയുള്ള ഒരു സ്വപ്നസഞ്ചാരം പോലെ നീണ്ടുപോകുന്ന ചിത്രവഴിത്താരകൾ! രാജ് കമൽ ഫിംലിസിന്റെ സ്വീകരണമുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ അവിടെ ഒരു ആറു വയസുകാരന്റെ വലിയ ബ്ലാക്ക് ആന്റ് വൈറ്റ് ഫോട്ടോ. ആദ്യ സിനിമയായ ‘കളത്തൂർ കണ്ണമ്മ’യിലെ കുഞ്ഞു കമൽ. ‘കടന്നുവന്ന വഴികളൊന്നും ഞാൻ മറന്നിട്ടില്ല’ എന്ന് കമലിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആ ചിത്രം മന്ത്രിക്കുന്നുവോ? മുകളിലെ മുറിയുടെ കനമുള്ള വാതിൽ തുറന്ന് നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇന്ത്യൻ സിനിമയിലെ ആ മഹാത്ഭുതം മുന്നിലെത്തി. കൈകൂപ്പി, ഹസ്തദാനത്തോടെ ഒരു സ്വാഗതം!

അതായിരുന്നു ആദ്യ കൂടികാഴ്ച. പുതിയ ചിത്രത്തിന്റെ ചർച്ചയ്‌ക്കെത്തിയ വിദേശികളോട് ഒഴിവു ചോദിച്ച് ഇരുപത് മിനിറ്റ് സമയം കമൽ അനുവദിച്ചു. സമയക്കുറവു മൂലം ഇന്റർവ്യൂ പൂർത്തിയാക്കാനാകാതെ മടങ്ങുമ്പോൾ സ്‌നേഹത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ കമൽ പറഞ്ഞു: ”വിഷമിക്കേണ്ട, തീർച്ചയായും ഒരഭിമുഖത്തിനുള്ള സമയം ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു തരും.”
കാത്തിരിപ്പ് അത്ര നീണ്ടതായി തോന്നിയില്ല. കുറച്ചുവർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കൊച്ചിയിലെ ലേ മെറിഡിയനിൽ വച്ച് തികച്ചും യാദൃച്ഛികമായി കമൽ സമയം അനുവദിച്ചു. മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട സംഭാഷണം സിനിമേതരവിഷയങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയി. കവി, നോവലിസ്റ്റ്, കഥാകൃത്ത്, തിരക്കഥാകൃത്ത്, പത്രപ്രവർത്തകൻ. കമലിലെ എഴുത്തുകാരനെ പരിചയപ്പെടുത്തിയ അഭിമുഖമായിരുന്നു അത്. തുടർന്ന് പരിചയം പുതുക്കാൻ രണ്ടവസരംകൂടി സാധ്യമായി. കോഴിക്കോട്ട് ഐ.വി. ശശിയെ ആദരിച്ച ‘ഉത്സവ’വും ചെന്നൈയിൽ നടന്ന ഇന്ത്യൻ സിനിമയുടെ നൂറാം പിറന്നാൾ ആഘോഷവും. അന്നും കമൽ പറഞ്ഞു: ”വൈകാതെ നമുക്കു കാണാം.”

ഒരു സന്ധ്യയിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി എത്തിയ കമലിന്റെ കോൾ, അടുത്തദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് പന്ത്രണ്ടുമണിക്ക് ആൾവാർപേട്ടിലെ ഓഫിസിലെത്താനായിരുന്നു നിർദ്ദേശം. കാറിന്റെ വേഗതയിൽ ഒരു രാത്രിമുഴുവൻ കമലിന്റെ വേഷപ്പകർച്ചകൾ മനസിലൂടെ കടന്നുപോയ യാത്ര. നേരത്തേയെത്തി ഓഫിസിൽ കമലിനുവേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പ്. കൃത്യം പന്ത്രണ്ടുമണിക്ക് കമൽ മുന്നിൽ. പത്തുവർഷത്തിനു ശേഷവും അതേ ചിരി, കൈകൂപ്പൽ, ഊഷ്മളമായ അതേ ഹസ്തദാനം. ഒരു പക്ഷേ, ഇനിയും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത കമലിന്റെ പുതുഭാവങ്ങൾ! ഫോട്ടോഗ്രാഫർ അജീബ് കൊമാച്ചി തന്റെ ക്യാമറയിൽ അതെല്ലാം മനോഹര ദൃശ്യങ്ങളാക്കി മാറ്റി. ആ കൂടിക്കാഴ്ചയും മറക്കാത്ത അനുഭവമായിരുന്നു.

അറുപത്തിയഞ്ചാം പിറന്നാളിലേക്കു നടന്നടുക്കുന്ന കമലുമായി വീണ്ടും ഒരു സംഭാഷണത്തിനായി ചെന്നൈയിലെത്തുമ്പോൾ തിമിർത്തു പെയ്യുന്ന ആടിമാസമഴയാണ് സ്വാഗതമേകിയത്. ആൾവാർപേട്ടിലെ വീട്ടിൽ വച്ച് ഞങ്ങൾ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി. ചന്ദന നിറത്തിലുള്ള പാന്റും ഷർട്ടും ധരിച്ച് ക്ലീൻഷേവിൽ പുഞ്ചിരി തൂകിയ കമൽ. അറുപത്തിയഞ്ചിലും ഒരു യുവാവിന്റെ കരുത്തും പ്രസരിപ്പും ഞങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. പുറത്ത് തിമിർക്കുന്ന മഴയേക്കാളും ശക്തി കമലിന്റെ വാക്കുകൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. അക്ഷരങ്ങൾ വാക്കുകളായ് പെയ്തിറങ്ങിയത് സിനിമ മാത്രം സ്വപ്നം കണ്ട് നട്ടുച്ച നേരത്തും മദിരാശി നഗരത്തിലൂടെ സൈക്കിൾ ചവിട്ടി ലൊക്കേഷനിലേക്കു പോകുന്ന കമൽഹാസനിൽ നിന്നാണ്.

”അതൊന്നും മറക്കാനാവില്ല അനിയാ. ഷൂട്ടിങ്ങുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഈ നഗരത്തിലെ ഹോട്ടലുകളിൽ താമസിക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ പലപ്പോഴും ഞാൻ വെറുതെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കും. നാൽപ്പതു വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പുള്ള ഓർമയാണ് അത്. ഹോട്ടൽ മുറിയിലിരുന്ന് തിരക്കഥാകൃത്ത് എഴുതി തരുന്ന സ്‌ക്രിപ്റ്റ് ലൊക്കേഷനിലെത്തിക്കണം. അതെത്തിച്ചശേഷം വീണ്ടും ഹോട്ടലിലെത്തണം. അപ്പോഴേക്കും അടുത്ത സീൻ എഴുതി വച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ഇത് കാറിൽ വന്നൊന്നുമല്ല ഞാൻ വാങ്ങിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത്. സൈക്കിൾ ചവിട്ടിയാണ് വരുന്നതും പോകുന്നതുമെല്ലാം. എന്റെ വിയർപ്പ് ഈ നഗരത്തിന്റെ മുക്കിലും മൂലയിലുമൊക്കെ വീണിട്ടുണ്ടാകും. ശരിക്കും കഠിനാദ്ധ്വാനമായിരുന്നെങ്കിലും എനിക്ക് ഒരു സ്വപ്നമുണ്ടായിരുന്നു. സിനിമയെന്ന സ്വപ്നം. അതുകൊണ്ട് പുലർച്ച അഞ്ചുമണിവരെ തുടർച്ചയായി ജോലി ചെയ്താലും അതൊരു അദ്ധ്വാനമായി തോന്നിയില്ല. ആഹ്ലാദം മാത്രമായിരുന്നു എനിക്ക്. ഇഷ്ടപ്പെട്ട മേഖലയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നതിന്റെ ആഹ്‌ളാദം.”

സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെയുള്ള യാത്ര
……………………………………….

ഞാൻ ധാരാളം സ്വപ്നം കാണുന്നവനാണ്. ഉറങ്ങുമ്പോഴല്ല, യഥാർത്ഥജീവിതത്തിൽ വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ട് പ്രവർത്തക്കുമ്പോഴെ, എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ആയിത്തീരാൻ കഴിയൂ. ഒന്നുമില്ലായ്മയിൽ നിന്ന് എന്നെ ഇവിടെവരെയെത്തിച്ചത് ഞാൻ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളാണ്. ജീവിതം ഒരു വലിയ സ്വപ്നമാണെന്ന് മുമ്പൊരിക്കൽ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വലിയ വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണുന്ന എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നം നിങ്ങൾക്കു മുന്നിലിരിക്കുന്ന മജ്ജയും മാംസവുമുള്ള ഈ കമൽഹാസൻ തന്നെയാണ്. സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാത്തവരായി ആരുണ്ട്? കുഷ്ഠരോഗിക്കും, കള്ളനും വരെ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്. സ്വപ്നങ്ങൾക്കൊത്ത് നമ്മളും ഉയർന്ന് പ്രവർത്തിച്ചെങ്കിൽ മാത്രമേ നമ്മൾക്കും ഒരു സ്വപ്നമായി മാറാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ. കാലത്തിനൊപ്പം നമ്മുടെ ജീവിതവും കടന്നുപോകുന്നുണ്ട്. പ്രായം ശരീരത്തിനേ ആകാവൂ. മനസിനെ എപ്പോഴും ചെറുപ്പത്തിലേക്കു പിടിച്ചുവയ്ക്കാൻ നമ്മൾ പഠിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ നമ്മളുടെ പ്രവൃത്തിക്കും വാർധക്യം സംഭവിക്കും. പക്ഷേ, ഒരു കലാകാരന്റെ സർഗാത്മക പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് പ്രായം തടസമാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. ആറാം വയസിൽ തുടങ്ങിയ സിനിമാ ജീവിതം അറുപതാം വയസിലും ഞാൻ തുടരുന്നു. അഹങ്കാരത്തിന്റെ പുറത്താണ് ഇത് പറയുന്നതെന്ന് കരുതരുത്. നല്ല ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ പിൻബലത്തിലാണ്. അന്നും ഇന്നും എന്റെ കൈമുതൽ ഈ ആത്മവിശ്വാസം തന്നെയാണ്. കമൽഹാസൻ എന്ന എന്റെ പേരിനുപോലും പ്രത്യേകതയുണ്ട്. ഹിന്ദുവിന്റെയും മുസ്ലീമിന്റെയും നാമങ്ങൾ ചേർന്നതാണ് കമൽഹാസൻ. എന്റെ അച്ഛനിട്ട പേരാണത്. എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെയൊരു പേര് എനിക്കു നൽകി എന്നൊരിക്കലും ഞാൻ അച്ഛനോടു ചോദിച്ചിട്ടില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യസമരകാലത്ത് അച്ഛനൊപ്പം ജയിലിൽ കിടന്നിരുന്ന ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ പേരാണ് കമൽഹാസൻ എന്നൊരു കഥ ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിനപ്പുറം ഒന്നും അറിയില്ല. ജ്യേഷ്ഠന്മാർക്ക് ചന്ദ്രഹാസൻ, ചാരുഹാസൻ എന്നീ പേരുകളാണ് നൽകിയത്. എന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ, വിശ്വാസം, രാഷ്ട്രീയം ഇതൊക്കെ രൂപപ്പെടുംമുമ്പ്, എനിക്ക് ഓർമവയ്ക്കും മുമ്പ് അച്ഛൻ നൽകിയ ഈ പേരിൽ എനിക്കഭിമാനം മാത്രമേയുള്ളൂ.

പരമക്കുടി എന്ന ഗ്രാമം
………………………………………….

പരമക്കുടി ഗ്രാമത്തിലാണ് ഞാൻ ജനിച്ചത്. പക്ഷേ, ഞാൻ വളർന്നത് ചെന്നൈയിലാണ്. ചെറിയ കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോഴെ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം ചെന്നൈയിലേക്കു താമസം മാറിയിരുന്നു. എന്റെ ബാല്യകാല ഓർമകളിൽ പരമക്കുടിക്കു വലിയ സ്ഥാനമൊന്നുമില്ല. അച്ഛൻ പറഞ്ഞുതന്ന കാര്യങ്ങളിൽ നിന്നാണ് പരമക്കുടി എന്റെ മനസിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്. വല്ലപ്പോഴും ഞാൻ പരമക്കുടിയിൽ പോകാറുണ്ട്. ആ യാത്ര ആരുമറിയാറില്ല. അതൊരു പഴയ ഓർമയെ വീണ്ടെടുക്കലാണ്. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ജീവിച്ച മണ്ണിനെ തൊട്ടുവന്ദിക്കുന്നപോലുള്ള ഒരനുഭവം.

ഇപ്പോൾ നമ്മൾ ഇരിക്കുന്ന ഈ വീട് എന്റെ ജീവിതസ്പന്ദനങ്ങളോരോന്നും പകർത്തിവച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതെന്റെ പഴയവീടാണ്. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും സഹോദരങ്ങളുമൊക്കെ ഒന്നിച്ചു താമസിച്ച വീട്. ശരിക്കും എന്റെ ഓർമകൾ ആരംഭിക്കുന്നത് ഇവിടെ നിന്നാണ്. പരമക്കുടിയിൽ നിന്ന് അച്ഛൻ ഞങ്ങളെയുംകൊണ്ട് ഈ വീട്ടിലേക്കാണു വന്നത്. കുറെക്കാലം ഇവിടെ വാടകയ്ക്കു താമസിച്ച ശേഷമാണ് ഈ വീടു വാങ്ങിയത്. ഇവിടെയെത്തുന്ന ഓരോ നിമിഷവും ഞാനൊരു കുട്ടിയായി മാറും. ഓർമകൾ എന്നെ വന്നു പൊതിയും. ആ ഓർമ സുഖമുള്ളതും ചിലപ്പോൾ നീറുന്നതുമാകും. ഈ മുറ്റത്തും വരാന്തകളിലും പടികളിലും ആ കൊച്ചുകമൽ ഇപ്പോഴും ഓടിക്കളിക്കുന്നുണ്ട്. അവന്റെ കുസൃതികൾക്കുള്ള അമ്മയുടെ ശകാരം ഇപ്പോഴും എന്റെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. കളത്തൂർ കണ്ണമ്മയിൽനിന്നും വിശ്വരൂപത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം കമൽഹാസൻ സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് ഈ വീട്ടിൽ നിന്നാണ്. ഒരുപാടൊരുപാട് ഓർമയാണ് അനുജാ എനിക്കീ വീട്. എന്റെ മരണംവരെ ഇതെനിക്ക് കൊട്ടാരം തന്നെയാണ്. അച്ഛനും അമ്മയുമാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഹീറോകൾ. അച്ഛൻ കോൺഗ്രസുകാരനായിരുന്നു. ഞാൻ ജനിക്കും മുമ്പേ അദ്ദേഹം സജീവ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തകനായിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യസമരപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമായി നിന്നതുകൊണ്ട് ജയിലിലൊക്കെ കിടക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. തൊഴിൽ കൊണ്ട് വക്കീലായിരുന്നെങ്കിലും അച്ഛൻ ഒരിക്കലും സ്ഥാനമാനങ്ങൾ മോഹിച്ചിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു എം.എൽ.എയോ, എം.പിയോ ഒക്കെ ആകാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അതിനൊന്നും ഒട്ടും മോഹമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

വീട്ടിലെ ചെറിയ കുട്ടിയായതുകൊണ്ട് എല്ലാവർക്കും ഒരു പ്രത്യേക വാത്സല്യം എന്നോടുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛൻ ഒരുപാട് തമാശകൾ പറയുന്ന ആളായിരുന്നെങ്കിലും അൽപ്പം ഭയം കലർന്ന ബഹുമാനമായിരുന്നു എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തോടുണ്ടായിരുന്നത്. എന്നാൽ അമ്മ അങ്ങനെയല്ല. നല്ല ഒരു കൂട്ടുകാരനെപ്പോലെയായിരുന്നു. എന്റെ സ്വഭാവരീതികൾ പലതും അമ്മയിൽ നിന്നു കിട്ടിയതാണ്. ജീവിതത്തിൽ എന്നെ ഏറെ സ്വാധീനിച്ചതും അമ്മയാണ്. കാരണം അമ്മ വളരെ ബോൾഡായിരുന്നു. അച്ഛനേക്കാൾ ബോൾഡ്. എന്തിലും തന്റേതായ അഭിപ്രായങ്ങൾ വെട്ടി തുറന്നു പറയാൻ അമ്മയ്ക്കു മടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരിക്കലും ഒന്നും എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നിൽ അടിച്ചേൽപ്പിച്ചിട്ടില്ല. സ്‌കൂളിൽ പോയി പഠിക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നതിൽ ഒരിക്കലും നിരാശയുണ്ടായിട്ടില്ല. ഏത് അക്കാഡമിക് സ്ഥാപനങ്ങൾ തരുന്നതിനേക്കാളും വലിയ പാഠമാണ് ഞാനെന്റെ ജീവിതം കൊണ്ടു പഠിച്ചത്.

ആറാം വയസിൽ ആദ്യചിത്രം
……………………………………………..

മികച്ച ബാലതാരത്തിനുള്ള ദേശീയ പുരസ്‌കാരവും ആ സനിമ നേടിത്തന്നു. തിരിച്ചറിവ് നേടിത്തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പുള്ള കാലത്ത് ലഭിച്ച ആ ബഹുമതിക്ക് ഒരുപാട് മധുരമുണ്ട്. ആ പുരസ്‌കാരത്തിന്റെ വലുപ്പം ഒരുപക്ഷേ അന്നു മനസിലാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകില്ല. അച്ഛനും അമ്മയും സഹോദരങ്ങളുമാണ് ആ അംഗീകാരത്തിൽ ഏന്നേക്കാൾ സന്തോഷിച്ചിട്ടുണ്ടാകുക. ‘കളത്തൂർ കണ്ണമ്മയിലെ കൊച്ചുകമൽ ഇപ്പോഴും എന്നിലുണ്ട്. ഒരു കുട്ടിയാകാൻ എനിക്കിപ്പോഴും കഴിയും. മനസിനെ ഒന്നു പിറകിലോട്ടു പായിച്ചാൽ മതി.

ജെമിനി ഗണേശൻ, എം.ജി.ആർ, ശിവാജി ഗണേശൻ തുടങ്ങിയ മാസ്റ്റേഴ്‌സിനൊപ്പം ബാല്യത്തിലേ അഭിനയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് ഒരു മഹാഭാഗ്യമാണ്. ജെമിനി മാമയ്‌ക്കൊപ്പമായിരുന്നു സിനിമയിലെ എന്റെ തുടക്കം. സംസ്‌കൃതത്തിൽ അഗാധമായ പാണ്ഡിത്യമുണ്ടയിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്. ഒരുപാടു കഴിവുകൾ ഉണ്ടായിട്ടും അതൊക്കെ വേണ്ടപോലെ അദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചോ എന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയമാണ്. ഏതു കാര്യത്തിലും കൂടെ നിൽക്കാൻ തയാറാകുന്ന ഒരാൾ അതായിരുന്നു ജെമിനി മാമ. ശിവാജി ഗേണേശൻ സാറിനൊപ്പം അഭിനയിക്കാനായി എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയത് എന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ ചന്ദ്രദാസനാണ്. ‘പാർത്താൽ പശിക്കിറ്താ’യിരുന്നു ശിവാജി സാറിനൊപ്പം വേഷമിട്ട ആദ്യചിത്രം. സ്വന്തം മകനോട് കാണിക്കുന്ന സ്‌നേഹമായിരുന്നു സാറിന് എന്നോട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രശസ്ത സിനിമകളിലെ ഡയലോഗെല്ലാം അന്നേ എനിക്ക് കാണാപാഠമായിരുന്നു. ലൊക്കേഷനിൽ വച്ച് അത് ഞാൻ പറയുമ്പോൾ സാറിനു വലിയ സന്തോഷമാണ്. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷങ്ങളിലും, പ്രതിസന്ധിഘട്ടങ്ങളിലും തണലായി നിന്ന വലിയ മനുഷ്യൻ, അതാണ് എനിക്ക് ശിവാജി സാർ. ‘ആനന്ദജ്യോതി’യുടെ ലൊക്കേഷനിൽ വച്ച് എം.ജി.ആർ സാറിനെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്നോട് ചോദിച്ചു ”നിനക്ക് ആരാകണം?’ വലിയ നടനാകണം എന്നല്ല ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞത്, സയന്റിസ്റ്റാകണം, അതല്ല സർ ഡോക്ടറാകണം. കൃത്യമായി ഒരുത്തരം നൽകാൻ എനിക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. എം.ജി.ആർ സാറാണ് എന്നെ നീന്തൽ പഠിപ്പിച്ചത്. എത്രയോവട്ടം അദ്ദേഹം എനിക്കു ഭക്ഷണം വാരിത്തന്നിട്ടുണ്ട്. മഹാനടന്മാർക്കൊപ്പം അഭിനയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നത് വലിയ ഭാഗ്യമാണെങ്കിലും അതിനപ്പുറമുള്ള സ്‌നേഹമാണ് അവർ എനിക്കു നൽകിയത്.

മലയാളത്തിലെ തുടക്കം ‘കണ്ണും കരളും’മായിരുന്നു. തമിഴ് സിനിമകളിലെ എന്റെ അഭിനയം കണ്ടിട്ടാണ് സേതുമാധവൻ സാർ കണ്ണും കരളിലുമഭിനയിക്കാൻ വിളിക്കുന്നത്. സേതുസാറിന് ഞാനിന്നും ഒരു കുട്ടിയാണ്. അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ട് കമൽ ഇന്നും എനിക്ക് കുട്ടിയാണ്. കണ്ണും കരളിൽ അഭിനയിക്കാൻ വന്ന അതേ കുട്ടി. അതങ്ങനെയാവാതെ വഴിയില്ലല്ലോ. അച്ഛനമ്മമാർക്ക് കുട്ടികൾ എത്ര വളർന്നു വലുതായാലും അവരുടെ മനസിൽ കുട്ടി തന്നെയായിരിക്കും. ഒരുപക്ഷേ, സത്യൻമാഷും ശിവാജിസാറും എം.ജി.ആർ സാറും, ജെമിനി മാമയുമൊക്കെ ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ അവർക്കും ഞാൻ ഒരു കുട്ടി തന്നെയായിരിക്കും. ആറാമത്തെ വയസിൽ ഞാൻ ആദ്യമായി ക്യാമറയെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ സത്യൻമാസ്റ്റർ വലിയ നടനാണ്. അന്ന് മദ്രാസിലെ സ്റ്റുഡിയോകളിൽ മലയാള പടങ്ങൾ രാത്രിയിലാണ് ഷൂട്ട് ചെയ്യുന്നത്. രാത്രിയിലാകുമ്പോൾ പകുതി വാടകമതി. കുറഞ്ഞ ബഡ്ജറ്റിലുള്ള പടങ്ങളായിരിക്കും മിക്കതും. ഷൂട്ടിങ് കഴിയുമ്പോൾ രണ്ടുമണിയോ മൂന്നുമണിയോ ആകും. അപ്പോൾ ഞാൻ നല്ല ഉറക്കമായിരിക്കും. എന്നെയും തോളിലിട്ട് എല്ലാ ദിവസവും സത്യൻ മാസ്റ്റർ വീട്ടിലെത്തും. എന്നെ ഒരു സോഫയിൽ കിടത്തി ‘മോനെ ഉണർത്തേണ്ട, അവനുറങ്ങിക്കോട്ടെ’ എന്ന് അമ്മയോട് പറഞ്ഞാണ് സത്യൻ മാഷ് മടങ്ങുന്നത്. അമ്മ ആദ്യമൊക്കെ കരുതിയത് ഈ മനുഷ്യൻ പ്രൊഡക്ഷനിലെ ജോലിക്കാരനാണെന്നാണ്. പിന്നീടാണ് സിനിമയിലെ നായകനാണ് ഇദ്ദേഹമെന്ന് അമ്മ അറിയുന്നത്. ആ വല്യ നടൻ വീട്ടിൽ വന്നിട്ട് ഒന്നിരിക്കാൻ പറയാനോ, ഒരു കപ്പ് ചായ നൽകാനോ കഴിയാത്തതിൽ അമ്മയ്ക്ക് വലിയ വിഷമമുണ്ടായിരുന്നു. വലിയ മനസ്സിന്റെ ഉടമയായിരുന്നു സത്യൻ മാസ്റ്റർ.

ചെന്നൈ നഗരത്തിലൂടെ പലപ്പോഴും സത്യൻമാഷ് കാറോടിച്ചു പോകുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കൽ, ഞാൻ റോഡിലൂടെ നടന്നു വരികയായിരുന്നു. കാറിൽ വരികയായിരുന്ന മാഷ് എന്നെ കണ്ടു. ഉടനെ കാർ നിർത്തി. അദ്ദേഹത്തിന് എന്നെ മനസ്സിലായി. ‘നീ ആ പഴയ കുട്ടിയല്ലേ, കമൽ?’ ഒരുപാട് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചശേഷം എവിടെയാണ് താമസിക്കുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചു. ആ പഴയ വീട്ടിൽതന്നെ. ഞാൻ പറഞ്ഞു. ‘ശരി കയറ്.’ അദ്ദേഹമെന്നെ വീട്ടിലെത്തിച്ചു. ഒന്ന് കയറി ഇരിക്കാൻ പോലും അദ്ദേഹത്തിന് സമയമില്ലായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ കാറോടിച്ചു പോകുകയും ചെയ്തു. ചിലപ്പോൾ അദ്ദേഹം പോയത് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കായിരിക്കാം. രക്തം മാറ്റി വയ്ക്കാൻ സ്വയം കാറോടിച്ചായിരുന്നു സത്യൻമാഷ് പോയത്. ഓരോ നിമിഷവും മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, അത് ആരെയും അറിയിക്കാതെ ക്യാമറക്കു മുന്നിലെത്തിയ ഒരേ ഒരു നടൻ സത്യൻ മാഷായിരിക്കും. മാഷിനൊപ്പമുള്ള ഒരു ഫോട്ടോ പോലും എന്റെ കൈവശമില്ല. പക്ഷേ, എന്റെ മനസിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രം ഞാൻ ചില്ലിട്ട് സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. എത്ര വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും മരിക്കാത്തൊരോർമയാണത്.

subscribe

ശ്യാമസുന്ദര സംഗീതം
– മോഹൻലാൽ

Categories:

പൂർത്തീകരിക്കാനാകാതെ പോയ ഒരാഗ്രഹത്തിന്റെ കനലിനാൽ നീറുന്ന ഹൃദയവുമായാണ് ഈ കുറിപ്പ് ഞാനെഴുതുന്നത്. അപ്രതീക്ഷിത വേർപാടിന്റെ വേദനയിൽ വിറകൊള്ളുന്ന മനസുമായാണ് കെ. രാഘവൻ മാഷെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമകളിലേക്ക് ഞാൻ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നത്. രാഘവൻ മാഷ് എന്ന സംഗീതവിസ്മയത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതണമെന്ന് ഏറെക്കാലമായി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതാണ്. മാഷ് നൂറാം ജന്മദിനം ആഘോഷിക്കുന്ന വേളയാണ് ആ സംഗീത സപര്യയെ ഓർക്കാനുചിതം എന്നു കരുതി എഴുത്ത് നീട്ടിവച്ചു. ഇന്ന് നിറകണ്ണുകളോടെ പേന ചലിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ആ മഹാപ്രതിഭയുടെ വിയോഗവേദനയ്‌ക്കൊപ്പം ജീവിച്ചിരുന്ന നാളുകളിൽ അദ്ദേഹത്തെ അനുസ്മരിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയതിന്റെ നൊമ്പരം കൂടി എന്റെയുള്ളിൽ പടരുന്നുണ്ട്.

മാഷെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമകൾ ആ സാന്നിധ്യത്തെ രണ്ട് രൂപത്തിലാണ് എന്നിൽ അനുഭവപ്പെടുത്താറുള്ളത്. വ്യക്തിപരമായ സ്‌നേഹത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, ചിലപ്പോൾ ആ സംഗീതം അനുഭവവേദ്യമാക്കിയ ഗാനങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ. എനിക്ക് മാഷ് വലിയൊരു സ്വപ്‌നമാണ്. ഞാൻ അധികം സ്വപ്‌നം കാണുന്ന ആളല്ല. എന്നെ പക്ഷേ, ഒരുപാട് പേർ സ്വപ്‌നം കണ്ടതായി പറയാറുണ്ട്. രാഘവൻ മാഷും ഒരിക്കൽ എന്നെ സ്വപ്‌നം കണ്ടുവത്രെ. ഞാൻ കഥകളി വേഷമിട്ടു നിൽക്കുന്ന സ്വപ്‌നം. കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞ്, വാനപ്രസ്ഥത്തിന്റെ ഷൂട്ടിങ് ലൊക്കേഷനിൽ മാഷ് എന്നെ കാണാൻ വന്നു. അവിടെ ഞാൻ കഥകളിവേഷത്തിലായിരുന്നു. കുതിരമാളികയിലെ ലൊക്കേഷനിൽ വച്ചുണ്ടായ ആ സമാഗമത്തിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ഒന്നും സംസാരിക്കാനായില്ല. പച്ചവേഷത്തിന്റെ നിറവിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ മാഷെ നമസ്‌കരിച്ചു. തിരിച്ച് മാഷും. ‘നന്നായി വരും’ എന്ന അനുഗ്രഹം നല്കിയാണ് മാഷ് കുതിരമാളികയുടെ പടിയിറങ്ങിയത്. പിന്നീട് എനിക്കദ്ദേഹത്തെ നേരിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇടയ്‌ക്കെപ്പോഴോ മാഷിന്റെ പിറന്നാൾ ദിനത്തിൽ ഫോണിലൂടെ ഞാൻ ആശംസ അറിയിച്ചിരുന്നു.
പരിചയപ്പെട്ട നാൾമുതൽ നിർവചിക്കാനാവാത്ത എന്തോ ഒരാത്മബന്ധം എനിക്ക് മാഷോടുളളതായി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. സംഗീതം പകർന്ന ഗാനങ്ങളെപ്പോലെ മധുരം നിറയുന്ന ജീവിതം. നിഷ്‌കളങ്കത നിറയുന്ന പുഞ്ചിരി. മാഷുമായി ഹൃദയബന്ധം സ്ഥാപിക്കാൻ ആർക്കും അധിക നേരം വേണ്ട. എന്നാൽ ഏറെ പരുക്കൻ പ്രതലങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയ ഒരു ജീവിതം കൂടിയാണ് മാഷിന്റേതെന്നോർക്കുമ്പോഴെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഗീതം ഒരു നേർത്ത വേദന എന്റെ സിരകളിൽ പടർത്താറുണ്ട്.

മണ്ണിന്റെ മണവും മലയാളിത്തവുമുള്ള ഒരുപിടി ഗാനങ്ങളിലൂടെ, മലയാള സിനിമയിലെ ഗാനാലാപന ശൈലിയെ മാറ്റിത്തീർത്ത ‘നീലക്കുയിലി’ലൂടെയാണ് ആ സംഗീതം കേരളക്കരയെ ഇളക്കിമറിച്ചു തുടങ്ങിയത്. മലയാള സിനിമയുടെ യശസ് ദേശീയതലത്തോളം ഉയർത്തിയ ‘നീലക്കുയി’ലിന്റെ 60-ാം വാർഷികത്തിലും ആ ഗാനങ്ങൾ സംഗീതപ്രേമികളിൽ ഹരം നിറയ്ക്കുന്നു. പങ്കെടുക്കുന്ന സ്റ്റേജ് ഷോകളെല്ലാം അക്കാര്യം എന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. മാഷ് പാടിയ ‘കായലരികത്ത് വലയെറിഞ്ഞപ്പോൾ’ എന്ന ഗാനത്തിന് തലമുറകൾ താളം പിടിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ മലയാളത്തനിമയുടെ നാടൻശീലുകൾ നമ്മുടെ ഹൃദയതാളങ്ങളിൽ എത്രമാത്രം ഇണക്കിച്ചേർക്കാൻ മാഷിന് കഴിഞ്ഞു എന്നോർത്ത് ഞാൻ അദ്ഭുതപ്പെടാറുണ്ട്. പറഞ്ഞുകേട്ട ഒരനുഭവമാണ്, സംഗീതക്കച്ചേരികൾ കഴിഞ്ഞ് മാഷ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ സംഘാടകർ ‘കായലരികത്ത്’ കൂടി പാടിയിട്ട് പോയാൽ മതിയെന്ന് നിർബന്ധിക്കുമായിരുന്നുവത്രെ! അത്രമാത്രം മാഷിന്റെ ശബ്ദവും ആ പാട്ടും നമ്മൾ നെഞ്ചേറ്റി എന്നതാണ് സത്യം.

ലാളിത്യമാണ് മാഷിന്റെ പാട്ടിന്റെ മുഖമുദ്ര. അവ നിങ്ങൾക്കും എനിക്കും ഏതൊരാൾക്കും എപ്പോഴും പാടാവുന്നതാണ്. നൂറാം വയസിന്റെ പടിവാതിലിൽ എത്തിയ മാഷെ ഓർമിച്ചുകൊണ്ട്, മാഷുടെ വിയോഗത്തിന് രണ്ടാഴ്ചയ്ക്ക് മുമ്പ് മസ്‌കറ്റിലെ ഒരു സ്റ്റേജ് ഷോയിൽ വെച്ച് ‘മഞ്ജുഭാഷിണി’ എന്ന ഗാനം ഞാൻ പാടിയപ്പോൾ കിട്ടിയ കൈയടികൾ രാഘവൻ മാഷിന്റെ ഈണങ്ങളുടെ അനശ്വരതയെയാണ് എന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തിയത്. മരണമില്ലാതെ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ജീവിക്കുന്ന പാട്ടുകൾ. പാട്ടുകളിലെ ആ ലാളിത്യം ജീവിതത്തിലും പുലർത്തിയിരുന്നു എന്നതാണ് മാഷെ വ്യത്യസ്തനാക്കുന്നത്.

subscribe

ഹൃദയാശംസകൾ
– മധു

Categories:

ആ സ്‌നേഹം ഇപ്പോഴും കുറഞ്ഞിട്ടില്ല; പരിചയപ്പെട്ട നാളിൽ എങ്ങനെയായിരുന്നോ കമൽഹാസൻ അതുപോലെയാണ് ഇന്നും. അധികം കൂടിക്കാഴ്ചകളോ ഫോൺവിളികളോ ഒന്നും ഞങ്ങൾക്കിടയിലില്ല. എങ്കിലും കാണുമ്പോൾ ‘സാർ…’ എന്ന സ്‌നേഹത്തോടെയുള്ള കമലിന്റെ വിളിയിൽ എല്ലാമുണ്ട്. ചെന്നൈയിൽ നടന്ന ഇന്ത്യൻ സിനിമയുടെ നൂറാം പിറന്നാളാഘോഷവേളയിലാണ് ഞങ്ങൾ അവസാനമായി കണ്ടത്. ആ ദിവസം എന്റെ എൺപതാം പിറന്നാൾ കൂടിയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാവാം ആ വേദിയിൽ എന്നെ ആദരിച്ചിരുന്നു. മോഹൻലാലും മമ്മൂട്ടിയും കമലും ചേർന്നാണ് എന്നെ ഹാരമണിയിച്ചത്. ആ ചടങ്ങിനിടയിൽ കമൽ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. മലയാളസിനിമയിൽ കമൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന കാലത്തെ ഓർമകളായിരുന്നു ഏറെയും പങ്കുവച്ചത്. വീണ്ടും ഒരു മലയാളചിത്രത്തിൽ അഭിനയിക്കാൻ കൊതിതോന്നുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്കത്ഭൂതം തോന്നി. ലോകസിനിമയിലെ തന്നെ നമ്പർ വൺ താരമാണ് കമൽഹാസൻ. ഒരു ദിവസം ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂർ പോലും തന്റെ ക്രിയേറ്റിവിറ്റിയ്ക്ക് പോരാ എന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന കമലിനു പിന്നെ എങ്ങനെ ഒരു മലയാളസിനിമയിൽ അഭിനയിക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്താനാവും. പക്ഷേ, അതൊന്നും അദ്ദേഹത്തിനു വിഷയമായിരുന്നില്ല. കാരണം അത്രമാത്രം മലയാളസിനിമയെയും ഇവിടുത്തെ ആർട്ടിസ്റ്റുകളെയും കമൽ സ്‌നേഹിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. നല്ല ഒരു കഥയും കഥാപാത്രവും വരികയാണെങ്കിൽ മറ്റെല്ലാ തിരക്കുകളും മാറ്റിവച്ച് മലയാളത്തിൽ ഇനിയും അഭിനയിക്കാൻ വരുമെന്ന് അന്ന് കമൽ അടിവരയിട്ടു പറഞ്ഞു.

നായകൻമാർ ഏറെയുള്ളപ്പോഴും മലയാളത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നായകനായിരുന്നു കമൽഹാസൻ. അന്നും ഇന്നും. ‘കന്യാകുമാരി’യിലൂടെ തന്നെ നായകനായി അംഗീകരിച്ച മലയാളമണ്ണിനെ ഇന്നും നന്ദിയോടെ ഓർക്കുന്നു അദ്ദേഹം. ഈ നന്മ പലരിലും കാണാൻ കഴിഞ്ഞന്നുവരില്ല. മലയാള സിനിമകളിൽ വേഷമിട്ട അനുഭവങ്ങളൊന്നും കമൽ മറന്നിട്ടില്ല. മലയാളത്തിലെ ഒട്ടുമിക്ക താരങ്ങളുമായും ആത്മബന്ധം സൃഷ്ടിക്കാൻ കമലിനു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. സത്യൻ മാഷ് മുതൽ മോഹൻലാൽ വരെയുള്ള നടന്മാർക്കൊപ്പവും കെ. എസ്. സേതുമാധവൻ മുതൽ ജിത്തു ജോസഫ് വരെയുള്ള സംവിധായകർക്കൊപ്പവും എം.ടി. മുതൽ ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട് വരെയുള്ള എഴുത്തുകാർക്കൊപ്പവുമുള്ള മലയാണ്മയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തന്റെ ജീവിതം ഹൃദയത്തോടു ചേർത്തുവച്ചിരിക്കുകയാണ് കമൽ. ആടിയും പാടിയും സങ്കടപ്പെടുത്തിയും അഭ്രവിസ്മയങ്ങൾ തീർത്ത കമൽഹാസനെ മലയാളത്തിന്റെ തിരശീലയിൽ കണ്ടിട്ട് വർഷങ്ങളായെങ്കിലും മലയാളിക്ക് ഇന്നും കമൽഹാസൻ നായകൻ തന്നെയാണ്. തലമുറകൾക്കോ തരംഗങ്ങൾക്കോ മാറ്റിമറിക്കാനാവാത്ത ഒറ്റനക്ഷത്രം.

‘മാന്യശ്രീ വിശ്വാമിത്രനി’ൽ എനിക്കുവേണ്ടി കോറിയോഗ്രാഫി അസിസ്റ്റന്റായി കമൽ വർക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ആ അനുഭവം വളരെ രസകരമാണ്. ഡാൻസ് ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന ശരീരമല്ല എന്റേത്. പക്ഷേ സിനിമയ്ക്ക് വേണ്ടി എന്നെകൊണ്ടത് ചെയ്യിച്ചത് കമലാണ്. മാന്യശ്രീ വിശ്വാമിത്രൻ വല്ലപ്പോഴും മിനിസ്‌ക്രീനിൽ കാണുമ്പോൾ കമൽ എന്നെ ഡാൻസ് കളിപ്പിച്ച കാര്യമോർത്ത് ചിരിവരാറുണ്ട്.

കമലിന്റെ ജീവിതം ശരിക്കും ഒരു പാഠപുസ്തകമാണ്. ഇങ്ങനെയൊരു പ്രതിഭ ഇന്ത്യൻ സിനിമയിലില്ല. ഓർമവച്ച കാലം മുതൽ കമലിന്റെ ലോകം സിനിമയാണെന്നു പറഞ്ഞാൽ അതിലൊട്ടും അതിശയോക്തിയില്ല. സിനിമയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഏതു മേഖലയിലാണ് കമൽ ജോലി ചെയ്യാത്തത്? ലൈറ്റ്‌ബോയ് മുതൽ ലക്ഷകണക്കിന് ആരാധകരുള്ള താരമായി വരെ കമൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. ഇത് കമലിന്റെ ഭാഗ്യമാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. സിനിമയ്ക്കു വേണ്ടി അത്രമാത്രം കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് അദ്ദേഹം. തീർച്ചയായും രാവും പകലും നോക്കാതെയുള്ള കഠിനാധ്വാനമാണ് കമലിനെ ഇന്നത്തെ ഉലകനായകനിലേക്ക് എത്തിച്ചത്.

subscribe

കമൽ എന്ന അത്ഭുതപ്രതിഭ
– വിധുബാല

Categories:

കമൽഹാസനെ ഓർക്കുമ്പോൾ അന്നും ഇന്നും എന്നും അത്ഭുതാദരങ്ങളോടെ മാത്രമേ എനിക്ക് എഴുതാനാവൂ. കാരണം ഇന്ത്യൻ സിനിമാവേദിയിൽ തന്റെ ജീവിതം കൊണ്ടും പ്രതിഭ കൊണ്ടും ഇത്രയേറെ അത്ഭുതങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച മറ്റൊരു കലാകാരനുണ്ടാവില്ല. കമലുമൊത്തു നിരവധി ചിത്രങ്ങളിൽ അഭിനയിക്കാനുള്ള അവസരമുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഒരു നടിയെന്ന നിലയിൽ അതൊരു ഭാഗ്യമായി തന്നെ ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്. ബേബി സംവിധാനം ചെയ്ത ‘കാത്തിരുന്ന നിമിഷം’ എന്ന സിനിമയിലെ ചില രംഗങ്ങൾ ഓർമവരുന്നു. സോമനും, സുകുമാരനും, ജയനും, ജയഭാരതിയും മല്ലികയുമെല്ലാം ആ ചിത്രത്തിൽ പ്രധാനവേഷങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു സ്ത്രീയുടെ പ്രതികാരകഥയായിരുന്നെങ്കിലും ആ ചിത്രത്തിൽ കമലിന്റെയും ജയന്റെയും കഥാപാത്രങ്ങൾ ഏറെ ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു. എന്റെ കാമുകനായി കമലും ജ്യേഷ്ഠനായി ജയനുമായിരുന്നു അഭിനയിച്ചത്. രണ്ടുപേരും തമ്മിലുള്ള സംഘട്ടനരംഗങ്ങളിൽ ഡ്യൂപ്പിനെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല. ആ സംഘട്ടനം സിനിമയുടെ ഹൈലൈറ്റുമായിരുന്നു. സെറ്റിൽ ഞങ്ങളതിനെക്കുറിച്ചു പലപ്പോഴും ചർച്ച ചെയ്തിരുന്നു.

മറ്റൊരു കാര്യം അതേ ചിത്രത്തിലെ ഒരു ഗാനരംഗമാണ്. ‘ചെമ്പകത്തൈകൾ പൂത്ത മാനത്ത് പൊന്നമ്പളി ചുംബനം കൊള്ളാനൊരുങ്ങി…..’ ഈ രംഗത്ത് ഞാനും കമൽഹാസനുമായിരുന്നു അഭിനയിച്ചത്. മലയാളത്തിലെ മികച്ച ഗാനങ്ങളിലൊന്ന് കമലിനോടൊപ്പം അഭിനയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് എന്റെ ചലച്ചിത്രജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു നേട്ടമായി ഞാൻ കാണുന്നു. ഇന്നും ഗാനമേളകളിൽ ഈ ഗാനത്തിന് വലിയൊരു സ്‌പേസുണ്ട്. ഒരർത്ഥത്തിൽ ഇന്നും ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന ഗാനമാണത്. ഇങ്ങനെ ആരാധകർ ഉത്സവമാക്കിയ നിരവധി കമൽഗീതങ്ങൾ മലയാളത്തിലുമുണ്ട്.

‘സത്യവാൻ സാവിത്രി’യിലെ ‘നീലാംബുജങ്ങൾ മിഴിതുറന്നു’, ‘ആഷാഢം….. മയങ്ങി’, ‘മദനോത്സവ’ത്തിലെ ‘മാടപ്രാവേ വാ’ തുടങ്ങിയ കമലിന്റെ ഗാനങ്ങൾ ഞാൻ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഗാനരംഗങ്ങളിൽ അഭിനയിക്കുമ്പോൾ കമലിന്റെ ഭാവങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേകത തന്നെയുണ്ട്. മലയാളിയുടെ കാമുകസങ്കൽപ്പങ്ങളുടെ ഒരു മൂർത്തഭാവം തന്നെയായിരുന്നു ഒരു കാലത്ത് കമൽ. ക്യാംപസുകളെ ഇളക്കിമറിച്ച ഗാനങ്ങളായിരുന്നു പലതും. മലയാളത്തിൽ നസീർ സാറും മധുസാറും പിന്നെ സോമനും സുകുമാരനും ജയനും രാഘവനും സുധീറും വിൻസന്റും രവികുമാറും മോഹനുമൊക്കെ നിറഞ്ഞുനിന്ന കാലത്ത് തന്നെയാണ് മലയാളികൾ കമലഹാസനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടതും കൊണ്ടാടിയതും. അമ്പതിലധികം ചിത്രങ്ങൾ കമൽ മലയാളത്തിൽ ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവില്ല എന്നാണ് തോന്നുന്നത്. എങ്കിലും ഏറെ ചിത്രങ്ങളും വലിയ വിജയങ്ങളായിരുന്നു. കമലിനെ ഒരു അതിഥിയായിട്ടല്ല മലയാളികൾ കണ്ടത്. മലയാളത്തിലെ നമ്പർ വൺ താരങ്ങളിലൊരാളായിട്ടാണ് അദ്ദേഹം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടത്. എൺപതുകൾക്കു ശേഷം എണ്ണപ്പെട്ട മലയാളചിത്രങ്ങളിലെ കമൽ അഭിനയിച്ചിട്ടുള്ളൂവെങ്കിലും ആ ചിത്രങ്ങളും പലതലമുറകൾ ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നു.

സിനിമ വിട്ടു മറ്റൊരു ജീവിതമില്ലെന്നു ശരിക്കും മനസിലാകണമെങ്കിൽ കമലിന്റെ ജീവിതം തന്നെ കാണണം. ഏതൊക്കെ വഴികളിലൂടെ കടന്നുപോയാലും കമൽ സിനിമയിൽ തന്നെയുണ്ടാവും. സിനിമയ്ക്കുവേണ്ടി പുതിയ പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ നെയ്ത് അതിനെക്കുറിച്ച് വളരെ ആഴത്തിൽ പഠിച്ച് ഒരു അഭ്രവിസ്മയം സൃഷ്ടിക്കുകയെന്നത് കമലിന്റെ രീതിയാണ്. അതിനുവേണ്ടി എന്തു കഷ്ടപ്പാടുകൾ സഹിക്കാനും അദ്ദേഹം തയാറാണ്. അങ്ങനെ കമലുണ്ടാക്കിയ ചിത്രങ്ങളെല്ലാം ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽ അത്ഭുതങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചവയാണ്. ഇനിയും എത്രയോ സിനിമാമാജിക്കുകൾ കമലിൽ നിന്നും ഉണ്ടാകാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ. അത്തരം പരീക്ഷണങ്ങളെല്ലാം സിനിമാ മേഖലയ്ക്ക് അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന അമൂല്യമായ സംഭാവനകളായി മാറുമെന്ന കാര്യത്തിൽ തർക്കമില്ല.

subscribe