ജീവിതം കടങ്കഥ പോലെയാണെന്ന് പലപ്പോഴും ജോസ്പ്രകാശ് സാർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഒരു കടങ്കഥ തന്നെയായിരുന്നു ആ ജീവിതമെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുമുണ്ട്. ഒരുപാടൊരുപാട് പരുക്കൻ പ്രതലങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയ ഒന്നായിരുന്നു ജോസ്പ്രകാശ് സാറിന്റ ജീവിതം. പക്ഷേ, ആ പരുക്കൻ അനുഭവങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അദ്ദേഹം ജീവിച്ചു തീർത്ത ജീവിതം വളരെ സൗമ്യമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ കാണുമ്പോഴും സാർ പറഞ്ഞു:”ലാൽ….ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് ജീവിതം. ഏറിയാൽ, എൺപതോ തൊണ്ണൂറോ വർഷങ്ങൾ അത്രയൊക്കയേ മനുഷ്യന് ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കാൻ കഴിയൂ. അതിനിടയിൽ മത്സരങ്ങൾ, വിദ്വേഷങ്ങൾ ഒന്നിനും ഒരർത്ഥവുമില്ല.” ജീവിതത്തെ ശരിക്കും പഠിച്ചിരുന്നു ജോസ്പ്രകാശ് സാർ. പ്രമേഹം മൂർച്ഛിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വലതുകാൽ മുറിച്ചു മാറ്റിയ ഘട്ടത്തിൽ ഞാൻ പലപ്പോഴും സാറിനെ വീട്ടിൽ പോയി കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അനുഭവങ്ങളുടെ വലിയൊരു സാഗരം അന്നേരങ്ങളിൽ എനിക്കു മുമ്പിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. വേദനിപ്പിക്കുന്നതും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതുമായ ഓർമകൾ സാറിനെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. അപ്പോഴും ആരെക്കുറിച്ചും നല്ലതു മാത്രമേ അദ്ദേഹത്തിനു പറയാനുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അതു നല്ല മനുഷ്യരിൽ മാത്രം കാണുന്ന സവിശേഷതയാണ്.

ശരിക്കും ജോസ്പ്രകാശ് സാർ നടനെന്നതിനപ്പുറം വലിയൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു. ഒരുപാട് നന്മകളുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ. പക്ഷേ, സിനിമയിൽ പ്രേക്ഷകരുടെ വെറുപ്പും വിദ്വേഷവും പിടിച്ചു പറ്റുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കാനായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിയോഗം. അപൂർവമായി ലഭിച്ച അഭിനയ സാധ്യതയുള്ള വേഷങ്ങളിൽ സാർ അഭിമാനിക്കുകയും ആഹ്ലാദിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. നന്മ നിറഞ്ഞ ആ വില്ലനെ ഞാൻ ആദ്യം നേരിൽ കാണുന്നത് ‘അഹിംസ’യുടെ കോഴിക്കോട്ടെ ലൊക്കേഷനിൽ വച്ചാണ്. ‘മഞ്ഞിൽ വിരിഞ്ഞ പൂക്കൾ’ കഴിഞ്ഞ് നാലോ അഞ്ചോ ചിത്രങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാണ് അഹിംസയിലേക്കുള്ള വാതിൽ എനിക്കുമുമ്പിൽ തുറന്നത്. മലയാളത്തിലെ മിക്ക താരങ്ങളും ഒന്നിച്ച ആ ചിത്രത്തിലും ജോസ്പ്രകാശ് സാറിന് വില്ലൻ വേഷമായിരുന്നു. എന്റെ കഥാപാത്രവും വില്ലനായിരുന്നു. പുതുമുഖ നടനായ എന്നോടു നിറഞ്ഞ സ്‌നേഹത്തോടെയായിരുന്നു സാർ പെരുമാറിയിരുന്നത്. സിനിമയിലൂടെ ഞാൻ കണ്ടു പരിചയിച്ച ജോസ്പ്രകാശ് എന്ന നടനേ അല്ലായിരുന്നു അത്. അത്രമാത്രം സ്‌നേഹം അദ്ദേഹം എനിക്കു നൽകി. ആ അനുഭവം ഒരു വലിയ സത്യം കൂടി എന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. സിനിമയിലെ മിക്ക വില്ലൻമാരും ജീവിതത്തിൽ നിഷ്‌കളങ്കരാണ്. അതിലൊരു വില്ലനായിരുന്നു പാവം ജോസ്പ്രകാശ് സാറും.

അഹിംസയ്ക്കു ശേഷം പല ചിത്രങ്ങളിലും സാറുമൊന്നിച്ച് അഭിനയിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യമുണ്ടായി. ഞാൻ സിനിമയിൽ വരുന്നകാലത്ത് മലയാളത്തിലെ വില്ലൻ കഥാപാത്രങ്ങൾ ബാലൻ കെ. നായരിലും കെ.പി. ഉമ്മറിലും ജനാർദ്ദനനിലും ജോസ്പ്രകാശ് സാറിലും ചുറ്റിക്കറങ്ങുകയായിരുന്നു. നാലുപേർക്കും അവരവരുടേതായ അഭിനയശൈലിയുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇവർക്കിടയിലേക്കാണ് പുതിയ വില്ലനായി ഞാൻ രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നത്. പിൽക്കാലത്ത് സാർ എന്നോട് പറയുമായിരുന്നു:”ലാലിന്റെ വില്ലൻ വേഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് പലപ്പോഴും ഞങ്ങൾ സെറ്റിൽ ചർച്ച ചെയ്യുമായിരുന്നു.” അങ്ങേയറ്റം സ്റ്റൈലൈസ്ഡ് ആയിട്ടുള്ള വില്ലനായിരുന്നു ജോസ്പ്രകാശ് സാർ. ഒരു കാലഘട്ടം മുഴുവൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വില്ലൻ വേഷങ്ങൾ വെള്ളിത്തിരയെ ഇളക്കിമറിച്ചിരുന്നു. കറുത്ത കോട്ടും കണ്ണടയും ധരിച്ച് ചുണ്ടിൽ പൈപ്പും തിരുകി വാക്കിങ് സ്റ്റിക്ക് കറക്കി നിൽക്കുന്ന ആ വില്ലനെ എങ്ങിനെ മറക്കാനാണ്. കാലം കടന്നപ്പോൾ മെല്ലെ മെല്ലെ ഈ വേഷം മാഞ്ഞു തുടങ്ങി. പുതിയ വില്ലൻമാർ കടന്നു വന്നു. ജോസ്പ്രകാശ് സാർ സ്വഭാവ കഥാപാത്രങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങിത്തുടങ്ങി. ശശികുമാർ സാറിന്റെ ‘സ്വന്തമെവിടെ ബന്ധമെവിടെ’ എന്ന ചിത്രത്തിൽ എന്റെ അച്ഛന്റെ വേഷമായിരുന്നു സാറിന്. ആ സിനിമയിലെ നായകൻ ശരിക്കും സാറിന്റെ കഥാപാത്രമായിരുന്നുവെന്ന് പറയാം. നായിക പൊന്നമ്മ ചേച്ചി (കവിയൂർ പൊന്നമ്മ)യും. ഞങ്ങളൊന്നിച്ച അക്കാലത്തെ ഏറെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു ചിത്രമായിരുന്നു ‘സ്വന്തമെവിടെ ബന്ധമെവിടെ.’

സിനിമയിൽ വന്ന കാലം മുതലേ ജോസ്പ്രകാശ് സാർ എനിക്കൊരു ഉപദേശം നൽകിയിരുന്നു.”വേഷം ചെറുതോ വലുതോ എന്നൊന്നും നോക്കരുത്. കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങൾ ലാൽ നന്നായി പ്രയോജനപ്പെടുത്തണം സിനിമ ഒരു ഭാഗ്യ പരീക്ഷണത്തിന്റെ വേദി കൂടിയാണ്.” സാറിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ ഞാനിന്നും ഏറെ വിലമതിക്കുന്നു. എന്റെ അച്ഛനേക്കാളും പ്രായം സാറിനുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഏറ്റവും അടുത്ത ഒരു സുഹൃത്തിനോടെന്നപോലെ ജോസ്പ്രകാശ് സാറിനോട് ഇടപെടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അങ്ങിനെയൊരു സ്വാതന്ത്ര്യം എനിക്കദ്ദേഹത്തിന്റെ മേൽ ഉണ്ടായി. അതും വലിയൊരു ഭാഗ്യമായി ഞാൻ കാണുന്നു. സാർ എന്നുള്ള വിളി സ്‌നേഹത്തിന്റെ പാരമ്യതയിൽ ജോസേട്ടാ.. എന്നാകും ചിലപ്പോൾ എടാ ജോസേ എന്നായും മാറും. ആ സൗഹൃദവട്ടങ്ങളിൽ വലിപ്പച്ചെറുപ്പം നോക്കാതെ പരാതികളോ പരിഭവങ്ങളോ ഇല്ലാതെ ജോസ്പ്രകാശ് സാറും കൂടി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബവും നല്ലൊരു സൗഹൃദമാണ് എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത്.

subscribe