July 2017

You Are Here: Home / July 2017

പ്രണവം
ബി. ചിത്തിര

Categories:
മലയാളിയുടെ മനസിൽ ദൃശ്യവിസ്മയങ്ങൾ തീർത്ത മോഹൻലാൽ ചിത്രമായ ‘ദൃശ്യ’ത്തിന്റെ തമിഴ് പതിപ്പായ ‘പാപനാശ’ത്തിന്റെ തൊടുപുഴയിലെ സെറ്റിൽ വച്ചാണ് മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് പ്രണവ് മോഹൻലാലിനെ ആദ്യം കാണുന്നത്. പാപനാശത്തിന്റെ അസിസ്റ്റന്റ് ഡയറക്ടറായിരുന്നു പ്രണവ്. സെറ്റിൽ ഓടിനടന്ന് വർക്ക് ചെയ്യുന്ന പ്രണവിനെക്കുറിച്ച് കമൽഹാസൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ”പാവം പയ്യൻ. സെറ്റിൽ അവൻ കഠിനാദ്ധ്വാനം ചെയ്യുന്നതു കാണുമ്പോൾ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാനെന്റെ കുട്ടിക്കാലം ഓർക്കും. ഇങ്ങനെയൊക്കെയായിരുന്നല്ലോ ഒരു കാലത്ത് ഞാനും. മോഹൻലാൽ എന്ന വലിയ ഒരു നടന്റെ മകനാണെന്ന ഭാവമൊന്നും ആ കുട്ടിയുടെ മുഖത്തില്ല. വർക്കിൽ അങ്ങേയറ്റം സിൻസിയർ ആണ്. വിനയം, ന• തുടങ്ങി ലാലിന്റെ സ്വഭാവഗുണങ്ങൾ പലതും അവനിലുണ്ട്. തീർച്ചയായും പ്രണവിനു സിനിമയിൽ നല്ലൊരു ഭാവിയുണ്ട്.”മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം പ്രണവ് വരികയാണ്. ജിത്തു ജോസഫ് സംവിധാനം ചെയ്യുന്ന ‘ആദി’ എന്ന സിനിമയിൽ നായകനാവാൻ. ഇതോടെ വർഷങ്ങളായി മലയാളികൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ചോദ്യത്തിന് തിരശീല വീഴുന്നു. സിനിമയിൽ മക്കൾ താരങ്ങൾ പുതുതരംഗങ്ങൾ തീർക്കുന്ന വർത്തമാനകാലത്തു പ്രേക്ഷകർ നിരന്തരം ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എവിടെ പ്രണവ്? അയാൾ എന്നാണ് സിനിമയിൽ വരിക? എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും വിനയപൂർവം മൗനം പാലിക്കുകയാണ് പ്രണവ്. തിരുവനന്തപുരത്ത് ‘ആദി’യുടെ പൂജാ ചടങ്ങിനെത്തിയപ്പോഴാണ് പ്രണവിനെ വീണ്ടും കാണുന്നത്. ഒരു പക്ഷേ ഇങ്ങനെയൊരു പൂജാ ചടങ്ങ് മലയാളത്തിലുണ്ടായികാണില്ല. ജൂലൈ അഞ്ചിന് അച്ഛന്റെയും മകന്റെയും സിനിമകളുടെ പൂജാവേദിയായി മാറുകയായിരുന്നു തിരുവനന്തപുരത്തെ താജ് വിവാന്റ. മോഹൻലാൽ നായകനാകുന്ന ‘ഒടിയനും’, പ്രണവ് നായകനാകുന്ന ‘ആദി’യും. രണ്ടു ചിത്രങ്ങളുടെയും ഷൂട്ടിംഗ് ഓഗസ്റ്റിൽ ആരംഭിക്കും. ‘ആദി’യുടെ പൂജാചടങ്ങിലേക്കും പ്രണവിന്റെ മനസിലേക്കും. ചലച്ചിത്ര സാംസ്‌കാരിക രാഷ്ട്രീയ മണ്ഡലങ്ങളിലെ അതികായർ ഒന്നുചേർന്ന ചടങ്ങ് മറക്കാനാവാത്ത ചില ഓർമകൾ കൂടിയാണ് പുതു തലമുറയ്ക്കു പകർന്നുനൽകിയത്. രാവിലെ ഒൻപതു മണിയാകുമ്പോഴേക്കും ഓഡിറ്റോറിയം നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞിരുന്നു. മോഹൻലാൽ ഭാര്യ സുചിത്രക്കും മക്കളായ പ്രണവിനും വിസ്മയക്കുമൊപ്പമാണ് എത്തിയത്. പ്രണവിന്റെ ആദ്യ ഷോട്ട് വിവാന്റയിലാണ് ചിത്രീകരിച്ചത്. സഹോദരി വിസ്മയയാണ് ആദ്യ ക്ലാപ് നൽകിയത്. ‘സം ലൈസ് കാൻ ബി ഡെഡ്‌ലി’ എന്നാണ് ആദി സിനിമയുടെ ടാഗ് ലൈൻ. മുൻ മുഖ്യമന്ത്രി ഉമ്മൻചാണ്ടി, മന്ത്രി എ.കെ. ബാലൻ, ബി.ജെ.പി നേതാവ് വി. മുരളീധരൻ, നെടുമുടി വേണു, ജിത്തു ജോസഫ്, മല്ലിക സുകുമാരൻ, ടി.കെ. രാജീവ് കുമാർ, രാജീവ് നാഥ്, എം.ജി. ശ്രീകുമാർ, മുകേഷ്, ജഗദീഷ്, കെ.ബി. ഗണേഷ്‌കുമാർ, ലാൽ ജോസ്, ബി. ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ, മേജർ രവി, അശോക് കുമാർ, സുരേഷ് കുമാർ, സനൽ കുമാർ … തുടങ്ങി നിരവധി പേർ ആശംസകൾ നേർന്ന ചടങ്ങ് മലയാള സിനിമയിലെ അപൂർവ നിമിഷങ്ങളിലൊന്നായി മാറി. മൂന്നു മണിക്കൂറിലേറെ നീണ്ടുനിന്ന ചടങ്ങിന്റെ മുഖ്യ ആകർഷണം പ്രണവ് തന്നെയായിരുന്നു. അപ്പു എന്ന പ്രണവ് അഭിനയകലയിലെ അതികായനായ അച്ഛനെപ്പോലെ മകനും മലയാളിക്കു മുന്നിൽ എന്നും വിസ്മയമാണ്. ബാല നടനെന്ന നിലയിൽ നേരത്തെ പ്രണവിന്റെ പ്രതിഭ സിനിമാലോകം തിരിച്ചറിഞ്ഞതാണ്. അച്ഛന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും പ്രശസ്തിയിൽ നിന്നെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞ് പ്രണവ് തന്റേതായ ഒരു ലോകം നിർമിക്കുകയായിരുന്നു. സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഘോഷയാത്ര എന്നു വേണമെങ്കിൽ നമുക്കതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കാം. യാത്രകളുടെയും പുസ്തകങ്ങളുടെയും കൂട്ടുകാരനായി അയാൾ നമ്മൾക്കിടയിലൂടെ നമ്മളറിയാത്ത വഴിത്താരകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെ നമ്മൾ പ്രണവിനെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇയാൾ എന്താണ് സിനിമയിൽ വരാത്തത്? ശക്തമായ ആ എൻട്രിക്കുവേണ്ടി മലയാളി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.

എം.ടി സാഹിത്യത്തിലെയും സിനിമയിലെയും മഹാപർവതം
മോഹൻലാൽ

Categories:
എം.ടി സാറുമായുള്ള പരിചയം സിനിമ തന്ന സൗഭാഗ്യങ്ങളിലൊന്നാണ്. സാറിനെ എന്നാണു പരിചയപ്പെട്ടതെന്ന് ഓർമയില്ല. എന്നോ, എവിടെ വച്ചോ സംഭവിച്ച ഒരു ഭാഗ്യം. എഴുത്തുകാരനും നടനും എന്നതിനപ്പുറത്തേക്കു ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദം വളർന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും സുകൃതമായി ഞാൻ അതിനെ നെഞ്ചേറ്റുന്നു. ഗുരുത്വത്തിന്റെ വലിയൊരു നദിയായി എന്നിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. എന്റെ 38 വർഷത്തെ അഭിനയജീവിതത്തിൽ എം.ടി സാർ എഴുതിയ വിസ്മയകരമായ കുറേ തിരക്കഥകളിൽ അഭിനയിക്കാൻ എനിക്കു സാധിച്ചു. ഒറ്റ ഓർമയിൽ മാത്രം എത്രയെത്ര ചിത്രങ്ങൾ! എന്തെന്ത് അനുഭവങ്ങൾ! അവയെല്ലാം അഭിനയജീവിതത്തിലെ അഭിമാനനിമിഷങ്ങളാണ്. ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ തനിയെ, അടിയൊഴുക്കുകൾ, ഉയരങ്ങളിൽ, രംഗം, അനുബന്ധം, ഇടനിലങ്ങൾ, പഞ്ചാഗ്നി, അമൃതം ഗമയഃ, താഴ്‌വാരം, സദയം തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളിലെല്ലാം ചെറുതും വലുതുമായ വേഷങ്ങൾ. ഒരു നടനു ലഭിക്കാവുന്ന മഹാഭാഗ്യമായി തന്നെ ഞാനതിനെ കാണുന്നു. തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ സംഭാഷണങ്ങളും സാഹചര്യങ്ങളും സൃഷ്ടിക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനാവൈഭവത്തിനു ശരീരഭാഷ നൽകാൻ ഏതു നടനും സ്വാഭാവികമായും ആഗ്രഹിച്ചു പോകും. സിനിമയിലെത്തും മുമ്പ് എം.ടി സാറിന്റെ പല കൃതികളും പല ആവർത്തി ഞാൻ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോഴും വായിക്കാറുണ്ട്. തിരക്കഥകൾ വായിക്കുന്നതും ആ കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതും മനോഹരമായ ദൃശ്യാനുഭവമാണ്. സാറിന്റെ സ്‌ക്രിപ്റ്റിന്റെ മനോഹാരിത, കഥാപാത്രമായി മാറാൻ എളുപ്പം കഴിയും എന്നതാണ്. നടന്റെ മനസും ശരീരവും കഥാപാത്രമായി അതിവേഗം മാറും, പാകപ്പെടും. എത്ര പിരിമുറുക്കമുള്ള രംഗമാണെങ്കിലും അനായാസം അതിനെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ നടനു കഴിയും. സാറിന്റെ കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളവരിൽ ആരുടെയും അനുഭവം മറിച്ചാകില്ലെന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. ഞാനവതരിപ്പിച്ച എം.ടി കഥാപാത്രങ്ങളെല്ലാം എനിക്കു പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. ‘ഉയരങ്ങളി’ലെ ആന്റി ഹീറോ ആയ ജയരാജിനെ ഞാൻ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ക്ലൈമാക്‌സിൽ പിടിക്കപ്പെടുമെന്നുറപ്പായപ്പോൾ ‘തോൽക്കാൻ ഞാൻ തയാറല്ലെങ്കിലോ?’ എന്നു പറഞ്ഞ് ഉയരങ്ങളിൽ നിന്നു ചാടി മരിക്കുന്ന ജയരാജൻ ഇന്നും എനിക്കു വിസ്മയമാണ്. പ്രദർശനത്തിനെത്തിയ കാലത്തേക്കാൾ പിൽക്കാലത്താണ് ‘ഉയരങ്ങളിൽ’ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റിയത്. ഇന്നാണ് ഇറങ്ങുന്നതെങ്കിൽ ആ സിനിമ ഏറെ കൊണ്ടാടപ്പെടുമായിരുന്നു. ‘ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ തനിയെ’യിൽ എന്റെ കഥാപാത്രം രണ്ടോ മൂന്നോ സീനിലേ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുള്ളൂ. എന്നിട്ടും ഞാനതിനെ ഒരുപാടു സ്‌നേഹിക്കുന്നു. ‘അമൃതം ഗമയഃ’യും ‘സദയ’വും ‘താഴ്‌വാര’വും എന്നിലെ നടന് ഒരുപാടു സന്തോഷവും അസ്വസ്ഥതകളും ഉണ്ടാക്കിയ വേഷങ്ങളാണ്. മലയാള നോവൽ സാഹിത്യം 100 വർഷം പിന്നിട്ടപ്പോൾ തെരഞ്ഞെടുത്ത പത്ത് നോവലുകളിലെ പത്തു കഥാപാത്രങ്ങളെ ‘കഥയാട്ടം’ എന്ന പരിപാടിയിലൂടെ അരങ്ങിൽ പകർന്നാടാനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കുണ്ടായി. അതിലൊന്ന് ‘രണ്ടാമൂഴ’ത്തിലെ ഭീമനായിരുന്നു. എത്ര തവണ ആ കൃതിയിലൂടെ ഞാൻ കടന്നു പോയിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. വായിക്കുന്തോറും കഥാപാത്രത്തിലേക്കു നടനെ പിടിച്ചുവലിക്കുന്ന അനുഭവം. അത് അഭ്രപാളിയിലും സാക്ഷാത്ക്കരിക്കുമെന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. പല എഴുത്തുകാരും ഷൂട്ടിംഗ് കഴിയുന്നതുവരെ ലൊക്കേഷനിലുണ്ടാകാറുണ്ട്. പക്ഷേ, എം.ടി സാറിന്റെ സാന്നിധ്യം വളരെ കുറവാണ്. ‘അമൃതം ഗമയഃ’യുടെ ഷൂട്ടിംഗ് കോഴിക്കോട്ടു നടക്കുമ്പോൾ എം.ടി എന്ന സംവിധായകന്റെ കരവിരുതിലൂടെ കടന്നുപോകാനുള്ള അവിചാരിതമായ അവസരവും എനിക്കുണ്ടായി. ഹരിഹരൻ സാർ ഇടയ്ക്ക് ഇല്ലാതിരുന്ന സമയം. അദ്ദേഹമാണ് എന്റെ ചില രംഗങ്ങൾ ഷൂട്ട് ചെയ്തത്. അതു മറ്റൊരനുഭവം. ഇത്രയും കാലത്തിനിടയിൽ ഞാൻ എം.ടി സാറിനോട് അഭ്യർത്ഥിച്ച ഒരേയൊരു കാര്യം എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത് പ്രിയദർശനുവേണ്ടി ഒരു സ്‌ക്രിപ്റ്റ് എഴുതിക്കൊടുക്കാനാണ്. എന്തുകൊണ്ടോ, പല കാരണങ്ങളാലും അതു നടക്കാതെ പോയി.

എഴുതിക്കാണിപ്പ്
കൃഷ്ണ പൂജപ്പുര

Categories:
ഏയ്… ടൈറ്റിൽസ് എന്നു പറഞ്ഞാലൊന്നും ആ ഒരു ഇതു കിട്ടില്ല. എഴുതിക്കാണിപ്പ് എന്നു തന്നെ പറയണം. മുമ്പൊക്കെ തിയേറ്ററിൽ വൈകി എത്തുന്നവർ അടുത്തിരിക്കുന്നയാളോടു വെപ്രാളത്തോടെ ചോദിക്കും. ” എഴുതികാണിപ്പ് കഴിഞ്ഞോ?” കപ്പലണ്ടിയെ പോപ്പ് കോൺ വിഴുങ്ങിയതുപോലെ ഫാനിനെ ഏസി വിഴുങ്ങിയതുപോലെ ”എഴുതിക്കാണിപ്പിനെ ടൈറ്റിൽസ്” വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞു. എഴുതിക്കാണിപ്പും സിനിമയും തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് പണ്ട് ഇന്ത്യൻ ന്യൂസ് റിവ്യൂ എന്നൊരു റീൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് അന്നത്തെ സിനിമാപ്രേമികൾക്കറിയാം. ക്രിസ്തുദേവന്റെ വരവറിയിച്ച് സ്‌നാപക യോഹന്നാൻ വന്നതുപോലെ ഇതാ സിനിമ തുടങ്ങുന്നു എന്നതിന്റെ സൂചനയായിട്ടാണ് ഇന്ത്യൻ ന്യൂസ് റിവ്യൂവിന്റെ വരവ്. ന്യൂസ് റിവ്യൂവിനു മുമ്പു മറ്റു പരസ്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. രാമുവിന്റെ പല്ലുവേദനയും പല്ലിലെ പോടുമൊക്കെ പേസ്റ്റും ദന്തചൂർണവുമൊക്കെ ഉപയോഗിച്ചപ്പോൾ കുറഞ്ഞെന്നും സോപ്പ് ഉപയോഗിച്ചു കുളിച്ചപ്പോൾ ഫുഡ്‌ബോളിൽ ഒന്നാമനായിയെന്നുമൊക്കെ അറിയിച്ചുകൊണ്ടുള്ള പരസ്യങ്ങളാണ്. മുത്തച്ഛൻ, ചെറുപ്പക്കാരൻ, ചെറുപ്പക്കാരി, എട്ടു വയസുകാരൻ എന്നിങ്ങനെ പതിവു പരസ്യ ഫോർമുല തന്നെയാണ്. മുത്തച്ഛന് ഉപദേശകന്റെ റോളാണ്. ഇന്ത്യൻ ന്യൂസ് റിവ്യൂവിൽ ബിഹാറിലെ വെള്ളപ്പൊക്കം, ഭോപ്പാലിലെ വരൾച്ച എന്നിവയാണ് ഹിറ്റ് ഐറ്റങ്ങൾ. തന്റെ കൃഷി എങ്ങനെയാണു നശിച്ചതെന്നും ആ തകർച്ചയിൽ നിന്നു കരകയറാൻ ഗവൺമെന്റും പഞ്ചായത്തും നടത്തിയ സേവനങ്ങളെല്ലാം ഇതിലുൾപ്പെടും. ബിഹാറികൾ അയാളുടെ മാതൃഭാഷയിൽ പറയുന്നതു നമ്മുടെ മാതൃഭാഷയിൽ തത്സമയം നമ്മളെ കേൾപ്പിക്കും. ഒരു ദേശത്തിന്റെ ദൈന്യതയോ, മനുഷ്യജീവിതങ്ങളോടുള്ള സഹാനുഭൂതിയോ അല്ല പടം പെട്ടെന്നു തുടങ്ങുന്നില്ലെടോ എന്നുള്ള സമ്മർദ്ദമാണു നമ്മുടെ മനസിൽ. ന്യൂസ് റിവ്യൂ കഴിമ്പോൾ മൊത്തത്തിൽ ഒരു കൈയടി ഉണ്ടാകും. സിനിമ തുടങ്ങുന്നു എന്നതിന്റെ ഉൾവിളി പ്രേക്ഷകനു കിട്ടിയതിന്റെ കൈയടിയാണ്. ഇന്നത്തെ ടൈറ്റിലിൽ അഞ്ചു മിനിട്ട് താങ്ക്‌സ് പറച്ചിലാണല്ലോ. താങ്ക്‌സ് കാണിക്കുന്നവരുടെ കുടുംബാംഗങ്ങൾ മാത്രം കയറിയാൽത്തന്നെ പടം ഇരുപത്തിയഞ്ചു ദിവസം നിറത്തോടും. മുമ്പു നന്ദിപ്രകാശനം ഇത്രയങ്ങോട്ടില്ല. വിവിധ തരത്തിലാണു മുമ്പൊക്കെ എഴുതിക്കാണിപ്പു വന്നിരുന്നത്. സിനിമ തുടങ്ങുന്നു. സന്തുഷ്ട കുടുംബം. അച്ഛനും അമ്മയും മൂന്നു മക്കളും മൂത്തത് രണ്ട് ആണും. ഇളയതു പെങ്കൊച്ചും. സന്തുഷ്ട കുടുംബമെന്നുവച്ചാൽ ഇതിനപ്പുറം ഒരു സന്തുഷ്ടകുടുംബം തപസു ചെയ്താൽ പോലും കിട്ടില്ല. അച്ഛൻ പോലീസ് ഓഫീസറോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തോ വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥനോ ആണ്. ഒരു പാട്ട് മസ്റ്റാണ്. ജീവിതം മുഴുവൻ ഇങ്ങനെ ഐക്യത്തോടെ പോണം, എന്നും സന്തുഷ്ടി കളിയാടണം, പരസ്പര സ്‌നേഹത്തോടെ ജീവിക്കണം തുടങ്ങി, സാധാരണ ഗതിയിൽ ഒരിക്കലും സംഭവിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത കാര്യങ്ങൾ ഇൾക്കൊള്ളിച്ചാണ് പാട്ട്. പാട്ടു തീരുമ്പോൾ അതാ ഒരുറപ്പ്. ഠേ.. ഠേ.. ഠേ.. എന്ന് മൂന്നു വെടി. ആദ്യ വെടിയിൽ അച്ഛൻ വീണു. അടുത്ത വെടിയിൽ അമ്മയും. പിന്നെ ആകെ ബഹളമാണ്. ആ ബഹളത്തിൽ ജ്യേഷ്ഠനും അനിയനും വേർപിരിയുന്നു. അതാ അവർ ഓടുകയാണ്. ഓടുന്ന ഏട്ടന്റെ കാലുകളിൽ ക്യാമറ. അവിടെ അതാ എഴുതിക്കാണിപ്പു തുടങ്ങുന്നു. പിക്‌ചേഴ്‌സിന്റെ പേര് എഴുതിക്കാണിക്കുന്നു. സിനിമയുടെ പേര്, തുടർന്ന് പേരുകളുടെ നീണ്ടനിര. എഴുതിക്കാണിപ്പ് അവസാനിക്കുമ്പോൾ അതുവരെ ഓടിയിരുന്ന ചെറിയ കാലുകൾ വലുതാവുന്നു. നായകൻ നിൽക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ ആൾ വെടിയേറ്റ് വീഴില്ല. ഇളയമകളെ കൊള്ളത്തലവൻ തന്നെ ഏറ്റെടുത്തു താവളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയാലുമായി.

ആലത്തൂരിലെ അറബിയും അറേബ്യയിലെ ആലത്തൂരുകാരനും
നൗഷാദ് ആലത്തൂർ / പി.ടി. ബിനു

Categories:
മലയാള സിനിമയിലെ പ്രമുഖ നിർമാതാക്കളിൽ ഒരാളാണ് നൗഷാദ് ആലത്തൂർ. നൗഷാദിന്റെ ഗ്രാൻഡേ ഫിലിം കോർപ്പറേഷൻ നിരവധി നല്ല സിനിമകൾ നിർമിച്ചിട്ടുണ്ട്. മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിതം തേടി അറബിനാട്ടിൽ എത്തുകയും ബിസിനസിൽ വിജയം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്ത നൗഷാദ് സൗദി അറേബ്യയിൽ അറിയപ്പെടുന്ന മലയാളി ബിസിനസുകാരനാണ്. 23 വർഷമായി നൗഷാദ് സൗദിയിലാണു താമസം. പ്രേഷകശ്രദ്ധയാകർഷിച്ച നിരവധി ചിത്രങ്ങളുടെ നിർമാതാവു കൂടിയായ നൗഷാദിന്റെ ജീവിതം സിനിമാക്കഥ പോലെയാണ്. കയറ്റങ്ങളുമിറക്കങ്ങളും ട്വിസ്റ്റുകളുമുള്ള ജീവിതം. പ്രവാസം യൗവനാരംഭത്തിൽ തന്നെ പ്രവാസജീവിതം ആരംഭിച്ച വ്യക്തിയാണു ഞാൻ. പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ്, ഒന്നു രണ്ടു വർഷങ്ങൾ നാട്ടിൽ ചെലവഴിച്ചശേഷം മുംബൈയിൽ എത്തി. സുഹൃത്തിനൊപ്പമാണ് മുംബൈയിൽ എത്തിയത്. മൂന്നു മാസത്തോളം മുംബൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. തുടർന്ന് ഗുജറാത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നഗരമായ അഹമ്മദാബാദിൽ എത്തി. മൂന്നുവർഷത്തോളം അഹമ്മദാബാദിൽ ബിസിനസ് ചെയ്തു. മൂന്നു ഷോപ്പുകൾ നടത്തിയിരുന്നു. ആ സമയത്താണ് എന്റെ സഹോദരീ ഭർത്താവ് സൗദിയിലേക്കുള്ള വിസ ഏർപ്പാടാക്കിത്തരുന്നത്. തായിഫിലെ ഒരു വർക്ക്‌ഷോപ്പിലായിരുന്നു ആദ്യം ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചത്. അക്കാലത്ത് മലയാളികൾ വളരെ കുറവായിരുന്നു തായിഫിൽ. ഏഴു വർഷത്തോളം തായിഫിൽ ജോലി ചെയ്തു. അതിനുശേഷം ജിദ്ദയിൽ എത്തി. ജിദ്ദയിലെത്തിയ ശേഷമാണു സ്വന്തമായി ബിസിനസ് ആരംഭിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം ഉടലെടുത്തത്. ജനറൽ സർവീസിന്റെ ഓഫിസായിരുന്നു തുടങ്ങിയത്. ജിദ്ദയിലെ ഷറഫിയയിലാണ് ഓഫിസ് ആരംഭിച്ചത്. ജിദ്ദയിൽ മലയാളികൾ ധാരാളമുള്ള സ്ഥലമാണ് ഷറഫിയ. വർഷങ്ങളോളം തായിഫിൽ താമസിച്ചതിനാൽ അറബ് ഭാഷ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിൽ നല്ല വശമുണ്ടായിരുന്നു. ഷറഫിയയിലെ മലയാളികൾക്ക് അറബ് ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുന്നതിൽ വൈദഗ്ധ്യം കുറവായിരുന്നു. അറബിയിലുള്ള പരിജ്ഞാനം എനിക്കു ബിസിനസിൽ വലിയ ഗുണം ചെയ്തു. പാസ്‌പോർട്ട് സംബന്ധമായ, സൗദി സർക്കാരുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പേപ്പറുകൾ ക്ലിയർ ചെയ്തുകൊടുക്കലായിരുന്നു ജനറൽ സർവീസ് ചെയ്തിരുന്നത്. ബിസിനസിലേക്കുള്ള വരവ് ജനറൽ സർവീസ് വിജയമായിരുന്നു. സൗദിയിൽ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളുണ്ടായിരുന്നു. ആ സൗഹൃദവലയത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ടാണ് ബിസിനസ് മേഖലയിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്നത്. സുഹൃത്തുക്കളുമായി വിവിധ ബിസിനസുകളിൽ പാർട്ണർഷിപ്പ് ചേർന്നു. ചെയ്ത ബിസിനസുകളിലൊന്നും പാളിച്ചകൾ ഉണ്ടായില്ലെന്നത് ഈശ്വരാനുഗ്രഹം. ബിസിനസിലെ ഐക്യമാണു വിജയത്തിന്റെ രഹസ്യം. കാര്യങ്ങൾ കച്ചവട പങ്കാളികളുമായി തുറന്നു ചർച്ച ചെയ്യുക, മാറ്റേണ്ടവ അല്ലെങ്കിൽ പരിഷ്‌കരിക്കേണ്ടവ ഏതെന്നു കണ്ടെത്തി പരിഹാരം കാണുക തുടങ്ങിയവയൊക്കെ കൂട്ടായി എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളാണ്. സ്ഥാപനങ്ങൾ 16 വർഷമായി സൗദിയിൽ ബിസിനസ് ചെയ്യുന്നു. ജിദ്ദയിൽ ടെക്‌സ്റ്റെൽസ്, ഹോട്ടലുകൾ, സൂപ്പർമാർക്കറ്റ്, സ്വീറ്റ് ഷോപ്പുകൾ തുടങ്ങിയവയുണ്ട്. മക്കയിൽ ഇലക്ട്രോണിക്‌സ് ഷോപ്പ് നടത്തുന്നു. സ്ഥാപനങ്ങളെല്ലാം നല്ല നിലയിൽത്തന്നെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. പുതിയ പ്രോജക്ടുകൾ മനസിലുണ്ട്. സൗദിയിലെ ഭാവി സാഹചര്യങ്ങൾ പഠിച്ചതിനുശേഷം പുതിയ സംരംഭങ്ങൾ തുടങ്ങിയാൽ മതിയെന്നാണ് ഇപ്പോഴത്തെ തീരുമാനം. സൗദിയിലെ ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യം മലയാളികൾ മാത്രമല്ല, അവിടെയുള്ള എല്ലാ പ്രവാസികളും ഇപ്പോൾ പ്രതിസന്ധി നേരിടുന്നു. നിരവധി ആളുകൾ ദിനംപ്രതി മടങ്ങിപ്പോരുന്നു. പലയിടങ്ങളിലും പിടിച്ചുനിൽക്കാനാകാത്ത സാഹചര്യം ഉടലെടുക്കുകയാണെന്നു വേണം പറയാൻ. നിതാഖത്ത് വന്നതിനുശേഷം ആയിരക്കണക്കിന് മലയാളികളാണ് സൗദിയിൽ നിന്നു നാട്ടിലേക്കു മടങ്ങിയത്. കൃത്യമായ വിസയോ മറ്റു രേഖകളോ ഇല്ലാത്ത ധാരാളം പേർ സൗദിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരാണ് ആദ്യഘട്ടത്തിൽ അവിടെ നിന്നു മടങ്ങിയത്. തുടർന്ന്, മറ്റുള്ളവരും മടങ്ങേണ്ട സാഹചര്യം രൂപപ്പെട്ടു. രാജ്യം സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം പോകുന്ന അവസ്ഥയാണുള്ളത്. എല്ലാ രംഗത്തും സ്വദേശിവത്കരണം നടപ്പാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ വിവിധ ട്രേഡുകളിൽ സൗദി പൗരന്മാരെ മാത്രമേ നിയമിക്കാവൂ. സ്വദേശിവത്കരണം ഉൾപ്പെടെയുള്ള സർക്കാർ നടപടികൾ കൂടുതൽ ഊർജിതമാകും. അല്ലെങ്കിൽ, സൗദി വലിയ പ്രതിസന്ധികളിലേക്കു കൂപ്പുകുത്തുമെന്നാണ് വിദഗ്ധരുടെ അഭിപ്രായം.

പുറപ്പെട്ടുപോയവന്റെ ജീവിതം
മനോഹരൻ വി. പേരകം

Categories:
പ്രവാസം എന്ന വാക്ക് എല്ലാ എഴുത്തുകാരും തലങ്ങുംവിലങ്ങും ഉപയോഗിച്ചു വല്ലാത്തൊരു ക്ലീഷെയായിട്ടുണ്ടെന്നാണു തോന്നുന്നത്. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു ഇന്ത്യൻ അവസ്ഥയിൽ ഇന്ത്യക്കാർക്കു പ്രവാസം സാധ്യമല്ല തന്നെ! സ്വന്തം ദേശത്തിന്റെ പരിമിതികളിൽ അതിന്റെ കഷ്ടങ്ങളിൽ അസംതൃപ്തരായ ഒരു വിഭാഗം കടൽ കടന്നുപോയ ചരിത്രസന്ദർഭങ്ങളെ ഒരിടത്തും പ്രവാസിയായി അംഗീകരിച്ചിട്ടില്ല. ജീവനുതന്നെ ഭീഷണിയാകുന്ന ഘട്ടങ്ങളിൽ എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞുള്ള പലായനമാണ് ഒരു പ്രവാസിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. എന്നിട്ടും വിദേശവാസത്തിന്റെ സുഖശീതോഷ്ണത്തിൽ അഭിരമിച്ച പല എഴുത്തുകാരും പ്രവാസത്തിന്റെ മൊത്തക്കച്ചവടക്കാരായി കൊണ്ടാടപ്പെടുന്നുണ്ട് എന്നതാണു ഖേദകരം. എൺപത്തഞ്ചിലെ മാർച്ച് പതിനേഴിനാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി അറബ് രാജ്യമായ ബഹറിനിലെത്തുന്നത്. ഒരു പ്രവാസിയുടെ ജീവിതക്ലേശം തരിമ്പുപോലും ആ യാത്രയിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. നിലവിലുള്ള അവസ്ഥയിൽ നിന്നു വിടുതിനേടി മെച്ചപ്പെട്ട ജീവിതാവസ്ഥ സ്വപ്‌നംകണ്ടുള്ള പാച്ചിലായിരുന്നു അത്. ഒരു രാത്രിയാണു വീടുവിട്ടിറങ്ങുന്നത്. നേരെ ബസിൽ മുംബൈയ്ക്ക്. പത്തുപതിനഞ്ചു ദിവസം അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തിന്റെയൊപ്പമാണു താമസിച്ചത്. അദ്ദേഹമാണ് എന്റെ യാത്രയ്ക്കുള്ള പേപ്പറുകൾ ശരിയാക്കിയത്. ഒരുച്ചയ്ക്കായിരുന്നു ബഹറിനിലേക്കുള്ള വിമാനം. തണുത്തുവിറച്ചുള്ള രണ്ടര മണിക്കൂർ യാത്രയ്ക്കുശേഷമാണ് ബഹറിൻ എയർപോർട്ടിൽ വിമാനമിറങ്ങുന്നത്. അവിടെയെത്തുമ്പോഴും ഉച്ചനേരം തന്നെ. കൈയിലെ ബാഗിൽ അമ്മയുണ്ടാക്കിത്തന്ന അവലോസുണ്ടകളുടെ ഒരു പൊതിയും മൂന്നു പുസ്തകങ്ങളും ജീവിതം വിവരിച്ച കുറേ കത്തുകളുമായിരുന്നു. മാക്‌സിംഗോർക്കിയുടെ അമ്മ, എമിലി സോളയുടെ നാന, വിലാസിനിയുടെ അവകാശികളുടെ നാലാം ഭാഗവുമായിരുന്നു ആ പുസ്തകങ്ങൾ. പ്ലെയിനിങ്ങി പുറത്തേക്കു കടന്നതും ഞാനൊന്നാന്തിപ്പോയി. പുറത്തു നെറുകെ പിളർത്തുന്ന ചൂട്. മുന്നോട്ടുവച്ച കാൽ പിന്നിലേക്കെടുത്തു സ്തംഭിച്ചെന്നോണം നിന്നു. എന്റെ ദൈവമേയെന്ന് ഉള്ളിൽ കരഞ്ഞു. മരുഭൂമിയിലെ പൊള്ളുന്ന കാലാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതിത്രയും ഭീകരാവസ്ഥയിലുള്ളതാണെന്നു കരുതിയില്ല. ഓഫീസിലെ നമ്പറിലേക്കു വിളിച്ചു. അപ്പുറത്ത് തലശേരിക്കാരനായ ഒരു കൃഷ്ണൻ നായരായിരുന്നു ഫോണെടുത്തത്. മലയാളിയായതുകൊണ്ടു കാര്യങ്ങൾ വേഗത്തിൽ പറഞ്ഞുമനസിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്നെ കൊണ്ടുപോകാനുള്ള ജീപ്പോടിച്ചുകൊണ്ടു കരിയിൽ മുങ്ങിയ കൊല്ലത്തുകാരൻ രവിയേട്ടനെത്തി. എന്തെടെയ് എന്ന അയാളുടെ ആദ്യ വിളിയിൽത്തന്നെ മലയാളഭാഷയുടെ ദേശവ്യതിയാനങ്ങൾ മനസിൽ തറച്ചു. നാട്ടിൽ ലീവിൽ വരുന്ന എല്ലാ ഗൾഫുകാരെയും എനിക്കപ്പോൾ ഓർമ വന്നു. അവർ വസ്ത്രങ്ങളിൽ പൂശുന്ന അത്തറിന്റെ മണം എന്റെ മൂക്കിലേക്ക് ഇരച്ചെത്തി. ശരിക്കും നാട്ടിലേക്ക് ലീവിനു വന്നിരുന്ന, അത്തറു പൂശി, ക്യാമറ കഴുത്തിലിട്ടു നടന്നിരുന്ന ആർഭാടക്കാരാണ് കേരളത്തിലെ മിക്ക ചെറുപ്പക്കാരെയും ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളുടെ മായികലോകത്തെത്തിച്ചതെന്നാണ് എനിക്കു തോന്നുന്നത്. ഓഫീസിന്റെ പടിക്കൽ ജീപ്പ് നിർത്തി എന്നെയിറക്കി രവിയേട്ടൻ വർക്ക്‌ഷോപ്പിലേക്കു പാഞ്ഞുപോയി. കുറച്ചുനേരം ഓഫീസ് വാതിൽക്കൽ നിന്നു പരുങ്ങിയെങ്കിലും പിന്നീടു വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്കു കടന്നുചെന്നു. അന്നേരം കുറേപ്പേർ തോളിൽ ബാഗും കൈയിൽ പാസ്‌പോർട്ടുമായി അകത്തെ കസേരകളിലിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാനേജരുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന എന്റെ ഊഴമെത്തി. തണുത്ത ആ മുറിയിലേക്കു കടന്നപാടെ നാട്ടിലെ മഴക്കാലമാണ് എനിക്കോർമ വന്നത്. മഴകൊണ്ടുനടക്കും ഞാൻ. മഴ എനിക്കെന്നും ഹരമായിരുന്നു. മഴയുടെ തുള്ളിവീഴ്ചകൾ ശിരസിലേറ്റു നാട്ടുവഴികളിലൂടെ ഞാനങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടുമോടുമായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ‘ കുരുത്തല്യാത്തോനേ… ‘ എന്ന വിളിക്കിടയിലും ആ ശീതം കൊള്ളൽ എനിക്കു ഹരമായിരുന്നു. ”നിങ്ങൾക്ക് എന്തെല്ലാം പണിയറിയാം..?” പെട്ടെന്ന് ഞാൻ കണ്ട മഴകൾ നിലച്ചതുപോലെയായി. ശരിക്കും തോർന്നു. മഴ കൊണ്ടുനനഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമെന്നു കരുതി ഞാൻ കർച്ചീഫെടുത്തു ശിരസും മുഖവും തുടച്ചു. മാനേജർ മേശപ്പുറത്തടിച്ച് എന്റെ ശ്രദ്ധ ക്ഷണിച്ചു വീണ്ടും ചോദിച്ചു ” എന്തൊക്കെ വേലയറിയും..? ”

മലയാളികൾക്ക് എന്തുപറ്റി
അമൽ കെ. ജോബി

Categories:
മലേഷ്യയിൽ ജനിച്ചുവളർന്നിട്ടും മലയാളം മറക്കാത്ത അഭിനേത്രിയാണ് ജലജ. മലയാള സിനിമാചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായി നിരവധി കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകിയ താരം വിദേശത്തായിരിക്കുമ്പോഴും പൂർണമായും മലയാളിയാണ്. കൊച്ചു കേരളത്തെ, നമ്മുടെ ഭാഷയെ, സംസ്‌കാരത്തെ, പാരമ്പര്യത്തെ ഒരുപാടിഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴും ജലജയ്ക്ക് ഒരു സങ്കടമുണ്ട്. ”ഇവിടെയെത്തി പത്രം വായിച്ചാൽ ആദ്യം കാണുന്നത് പീഡനവാർത്തകളാണ്. പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളെ മുതൽ വൃദ്ധകളെ വരെ പീഡിപ്പിക്കുന്ന ഒരുകൂട്ടമാളുകൾ. അപ്പോൾ സ്വയം ചോദിച്ചുപോകും, നമ്മൾ, മലയാളികൾക്കെന്തുപറ്റിയെന്ന്.” പ്രായപൂർത്തിയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ അമ്മയെന്ന നിലയിൽ, ഏതൊരു മലയാളി വീട്ടമ്മയെയും പോലെ ജലജയ്ക്കുമുണ്ട്, ആശങ്കകൾ. അവരതു രോഷത്തോടെ പങ്കുവയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മലയാളത്തെക്കുറിച്ചാണ് ജലജ സംസാരിക്കുന്നത്. അച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ച ഭാഷ നന്നായി മലയാളം സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ ഞാൻ കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് അച്ഛനോടാണ്. അച്ഛൻ മലേഷ്യയിൽ ഇംഗ്ലീഷ് പ്രൊഫസറായിരുന്നു. മക്കളെല്ലാവരും മാതൃഭാഷ പഠിക്കണമെന്നതു നിർബന്ധമായിരുന്നു, അച്ഛന്. വീട്ടിൽ സംസാരിക്കുന്നത് മലയാളമാണ്. അതുകൊണ്ട് മലയാളം നന്നായി അറിയാം. സ്‌കൂളിൽ നിന്നു പഠിക്കുന്നത് ഇംഗ്ലീഷ്. അച്ഛൻ തന്നെയാണ് എല്ലാ ശനിയും ഞായറും വൈകിട്ട് മലയാളം എഴുതാനും വായിക്കാനും പഠിപ്പിച്ചത്. അതിനുവേണ്ടി കേരളത്തിൽ നിന്ന് ‘മലയാളം പാഠാവലി’ വരുത്തിച്ചു. ഇതറിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛന്റെ മലയാളി സുഹൃത്തുക്കൾ പറഞ്ഞു: ”എന്തായാലും മാഷ് പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. ഞങ്ങളുടെ മക്കളെയും കൂടെ കൂട്ടണം.” അച്ഛൻ സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതിച്ചു. അതോടെ വീട്ടിലെ വലിയ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിനു ചുറ്റും ഇരുപതോളം കുട്ടികൾ പഠിക്കാൻ വന്നു. ആ കുട്ടികളെയെല്ലാം അച്ഛനാണ് മലയാളം പഠിപ്പിച്ചത്. ഞങ്ങൾ ആറുമക്കളുണ്ട്. നാലാണും രണ്ടു പെണ്ണും. എല്ലാവർക്കും സ്ഫുടമായി മലയാളം എഴുതാനും വായിക്കാനും അറിയാം. അങ്ങനെയുള്ള എന്നെയാണ് മലയാളം നന്നായി സംസാരിക്കാൻ അറിയില്ലെന്നു പറഞ്ഞു പ്രശസ്തനായ ഒരു സംവിധായകൻ ഡബ്ബ് ചെയ്യിക്കാതെ തിരിച്ചയച്ചത്. എന്റെ സംസാരത്തിൽ ഇംഗ്ലീഷ് ചുവ ഉണ്ടെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ടെത്തൽ. പക്ഷേ, അടൂർ സാർ അടക്കമുള്ള മലയാളത്തിലെ പ്രശസ്തരായ മറ്റ് സംവിധായകർ എന്നെക്കൊണ്ടാണ് ഡബ്ബ് ചെയ്യിച്ചത്. അവർക്കാർക്കും അങ്ങനെയൊരു പ്രശ്‌നം തോന്നിയതുമില്ല. അച്ഛന്റെ പാത പിന്തുടർന്നു ഞാനും മകൾ അമ്മുവിനെ മലയാളം പഠിപ്പിച്ചു. നാട്ടിലെത്തുമ്പോൾ മലയാള പാഠപുസ്തകം വച്ചിട്ടായിരുന്നു പഠനം. അവളതു പെട്ടെന്നുതന്നെ മനഃപ്പാഠമാക്കുകയും ചെയ്തു. ബഹറിനിലെ വീട്ടിലേക്ക് ഒരു ദിവസം ഭർത്താവ് പ്രകാശിനെ കാണാൻ ഒരാൾ വന്നു. മൂന്നുവയസുള്ള മോളാണ് ഡോർ തുറന്നത്. കണ്ടയുടൻ അതിഥി ചോദിച്ചു: ”മോളേ, ഡാഡി എവിടെ?” അവൾക്ക് ഒന്നും മനസിലായില്ല. അപ്പോഴാണു ഞാൻ ചെന്നത്. ”ഡാഡി എവിടെയെന്ന് ചോദിച്ചിട്ട് മോളൊന്നും പറയുന്നില്ല” അയാൾ പറഞ്ഞു. ”അച്ഛൻ എവിടെയെന്നു ചോദിച്ചുനോക്കൂ” അച്ഛനെക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോൾ അമ്മു കൃത്യമായ മറുപടി പറഞ്ഞു. മോളെ ആ രീതിയിലാണു ഞങ്ങൾ വളർത്തിയത്. നമ്മളെ അച്ഛൻ, അമ്മ എന്ന് വിളിച്ചില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ആരെയാണു മക്കൾ അങ്ങനെ വിളിക്കുക? അതൊക്കെ നമ്മുടെ പൈതൃകത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. പപ്പ, മമ്മി എന്നൊക്കെ വിളിക്കാൻ സായിപ്പൻമാരുണ്ടല്ലോ. മലയാളികൾ മാത്രമാണു സ്വന്തം ഭാഷയോട് ഇത്രയും അവഗണന കാണിക്കുന്നത്. തമിഴന്മാരെയും തെലുങ്കന്മാരെയും നോക്ക്. അവർ അവരുടെ ഭാഷയിലേ സംസാരിക്കുകയുള്ളൂ. ബഹറിനിൽ താരമായി അറിയപ്പെടാൻ ഒട്ടും ആഗ്രഹമില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അമ്മുവിനെ ഇന്ത്യൻ സ്‌കൂളിൽ ചേർക്കാതിരുന്നത്. തൊട്ടടുത്തുള്ള സ്‌കൂളിലായിരുന്നു അവളുടെ പഠനം. ഇന്ത്യൻ സ്‌കൂളിൽ ചേർന്നാൽ ജലജയുടെ മകൾ എന്ന പരിഗണന അവൾക്കു കിട്ടും. അതു വേണ്ടെന്നു തോന്നി. ഞാനവിടെ മിസിസ് നായരാണ്. മോൾ ദേവി നായരും. ദേവിയുടെ കൂട്ടുകാരുടെ അമ്മമാരെല്ലാം ചേർന്നു ഞങ്ങളൊരു കുക്കിംഗ് ഗ്രൂപ്പുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഓരോ മാസവും ഓരോ വീട്ടിൽ ഒത്തുചേരും. അവർ സ്വന്തം നാട്ടിലെ വിഭവങ്ങളുണ്ടാക്കും. അവിടെ മലയാളത്തിലെ വിഭവങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിക്കാണിക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് അത്ഭുതമാണ്. ഒരിക്കൽ ബീറ്റ്‌റൂട്ടിന്റെ തോരൻ വച്ചപ്പോൾ അവർ അമ്പരന്നുപോയി. കാരണം ബീറ്റ്‌റൂട്ട് അവർ പച്ചയ്ക്കാണ് കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത്. അതിന് ഇങ്ങനെയൊരു ഗുണം കൂടിയുണ്ടെന്നതു പുതിയൊരു അറിവായിരുന്നു, അവർക്ക്.

അനിയൻ കാർത്തി ചേട്ടൻ സൂര്യ
സുനിത സുനിൽ

Categories:
താരകുടുംബത്തിലെ ഇളമുറക്കാരനാണ് കാർത്തി. അച്ഛൻ ശിവകുമാറിനും ജ്യേഷ്ഠ സഹോദരൻ സൂര്യയ്ക്കും പിന്നാലെ സിനിമയിലേക്ക് എത്തിയ കാർത്തി വളരെ പെട്ടെന്നാണ് തമിഴ്, മലയാളി പ്രേക്ഷകരുടെ ഹൃദയം കീഴടക്കിയത്. മസാലമാസ് ചിത്രങ്ങൾ ചെയ്ത് ആരാധകരുടെ ഹൃദയം കീഴടക്കിയ കാർത്തി തന്റെ സഹോദരനായ സൂര്യയെക്കുറിച്ച് * സൂര്യ പൊതുവെ ശാന്തനാണ്. വീട്ടിലോ വീട്ടിലും സൂര്യ ശാന്തസ്വഭാവക്കാരനാണ്. ആരോടും അധികം ദേഷ്യപ്പെടാറില്ല. ഉത്തരവാദിത്തബോധമുള്ള ആളാണ്. ലോകത്തെവിടെയാണെങ്കിലും എത്ര തിരക്കിലാണെങ്കിലും വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം കൃത്യമായി അന്വേഷിച്ചിക്കും. ലൊക്കേഷനിലാണെങ്കിലും ഏടത്തിയെ വിളിച്ചു കുട്ടികളുടെയും മറ്റും കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കും. ഞങ്ങളുടെ അച്ഛനും അതുപോലെയാണ് എത്ര തിരക്കാണെങ്കിലും വീടുമായി അറ്റാച്ച്ഡ് ആണ്. അച്ഛന്റെ സ്വഭാവം എന്നേക്കാൾ കൂടുതലും കിട്ടിയിരിക്കുന്നത് ഏട്ടനാണ്. * അഭിനയത്തിൽ സൂര്യയുടെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ അഭിനയിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹം തോന്നിയപ്പോൾ ആദ്യം പറഞ്ഞത് ചേട്ടനോടാണ്. അന്നദ്ദേഹം പറഞ്ഞതു ഞാനിന്നും ഓർക്കുന്നു.”അഭിനയം സ്‌ക്രീനിൽ മതി ജീവിതത്തിൽ പാടില്ലെന്ന്”. ഏതു സിനിമയിൽ അഭിനയിക്കുന്നതിനു മുമ്പും കഥ ഏട്ടനെ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിക്കും. അദ്ദേഹം ഇല്ലെങ്കിൽ അച്ചനോടു കഥ പറയും. അതിനു ശേഷമാണ് ആ സിനിമ കമ്മിറ്റ് ചെയ്യാറുള്ളു. ഏട്ടൻ ജിമ്മിൽ പോകുന്ന വൃക്തിയാണ്. ഒരു ദിവസം പോയിട്ടു വന്നപ്പോൾ പതിവില്ലാത്ത സന്തോഷം. ഞാൻ ചെന്നു കാരണം തിരക്കിയപ്പോഴാണു പറയുന്നത് ജിമ്മിൽ കുറേ ആളുകൾ ഏട്ടനെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ വിശേഷങ്ങൾ തിരക്കിയെന്നും എന്റെ അഭിനയം അവർക്ക് ഇഷ്ടമാണെന്നും പറഞ്ഞുവത്രെ. അതിന്റെ സന്തോഷമാണ് ഏട്ടന്റെ മുഖത്തു കണ്ടത്. * കുട്ടിക്കാലം രസകരമായ ബാല്യം ആയിരുന്നു. പരസ്പരം ഏറെ ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിലും എപ്പോഴും വഴക്കായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും ഒരുമിച്ച് ഒരു മുറിയിൽ നിന്നാൽ അപ്പോൾ അടിയാണ്. ഒരു ദിവസം ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ട് അമ്മ അടുക്കളയിലേക്കു പോയി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുറിയിൽ നിന്നു ബഹളം കേട്ട് അമ്മ ഓടിയെത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകിടന്നു വഴക്കുണ്ടാക്കുന്നു. അമ്മയ്ക്കു ദേഷ്യം വന്നു. രണ്ടുപേരെയും പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ച് ഓരോ അടിയും വച്ചുതന്നു. കോളേജ് പഠനം കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു നാളുകൾക്കു ശേഷമാണു ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അടിപിടി തീർന്നത്. ചെറുപ്പം തൊട്ട് അമ്മയ്ക്ക് തലവേദനയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും. * സൂര്യയെക്കൂടാതെ ഒരു സഹോദരി കൂടിയുണ്ടല്ലോ ബൃന്ദ. രണ്ടുപേർക്കും കൂടിയുള്ള ഒരു സഹോദരി ആയതുകൊണ്ടു കൊഞ്ചിച്ചാണു വളർത്തിയത്. ഞങ്ങളുടെ രണ്ടുപേരുടെയും കാര്യത്തിൽ അവൾക്കു പ്രത്യേക കരുതലുണ്ട്. ഏട്ടനേക്കാളും അവൾക്കു പേടി എന്നെയാണ്. ഏട്ടൻ അവളെ അധികം വഴക്കു പറയാറില്ല. എന്നാൽ ഞാനങ്ങനെയല്ല. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്കു പോലും വഴക്കു പറയും. അവൾക്ക് മേക്കപ്പ് ചെയ്യുന്നതു വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. എന്നാൽ എനിക്ക് ലൈറ്റ് മേക്കപ്പാണു താത്പര്യം. ഒരിക്കൽ കോളേജിൽ പോകാൻ റെഡിയായി ഹെവി മേക്കപ്പ് ചെയ്ത് ബൃന്ദ വന്നപ്പോൾ വാതിൽക്കൽ ഞാൻ നിൽക്കുകയാണ്. കണ്ടതും എനിക്കു ദേഷ്യം വന്നു. മുഖം കഴുകിച്ച് മേക്കപ്പും കളഞ്ഞതിനു ശേഷമാണ് അവളെ കോളേജിലേക്കു വിട്ടത്. * ഭാര്യ സിനിമയുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത കുടുംബത്തിലെ അംഗം ഭാര്യ രഞ്ജിനി, മകൾ ഉമയാൽ. രഞ്ജിനി നല്ലൊരു കുടുംബിനി മാത്രമല്ല നല്ല സുഹൃത്തും കൂടിയാണ്. എന്റെ നല്ല വശങ്ങൾ മാത്രമല്ല ചീത്ത വശങ്ങൾ കൂടി മനസിലാക്കാൻ രഞ്ജിനിക്കു സാധിക്കും. സിനിമയുടെ കാര്യത്തിലും അവർ അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയാറുണ്ട്. * മകൾ അച്ഛന്റെ ആരാധികയാണോ അങ്ങനെ പറയാനും മാത്രം ആയിട്ടില്ലല്ലോ അവൾ. പിന്നെ, ഏട്ടന്റെ മക്കളായ ദിയയും ദേവും സിനിമകൾ കണ്ട് അഭിപ്രായം. ചില സിനിമകൾ ചെയ്യുന്നതിനു മുമ്പ് ദിയ വന്നു കഥയെക്കുറിച്ചു ചോദിക്കും. അവളോടു കഥ പറയുമ്പോൾ തന്നെ അഭിപ്രായവും പറയും. ആക്ടിവായിട്ടുള്ള ഗേളാണ് ദിയ.

ചരിത്രനായിക
ശാരദ / ബി. ചിത്തിര

Categories:
ചരിത്രമാണ് ഉർവശി ശാരദ. മലയാളത്തിന്റെ മാത്രമല്ല തമിഴിന്റെയും തെലുങ്കിന്റെയുമൊക്കെ അഭ്രചരിത്രം. ശാരദയോടു സംസാരിക്കുമ്പോൾ ആറുപതിറ്റാണ്ടിന്റെ സിനിമാചരിത്രമാണ് നമ്മൾ അനുഭവിച്ചറിയുക. എത്രയോ വലിയ നടീനടന്മാർ, പ്രതിഭാധനരായ സംവിധായകർ, സാങ്കേതിക വിദഗ്ധർ, മലയാളമണ്ണിന്റെ മണമുള്ളപാട്ടുകൾ, ജീവിതത്തെ പകർത്തിവച്ച തരത്തിലുള്ള കഥകൾ..! ശാരദയുടെ ചലച്ചിത്രാനുഭവങ്ങൾ ബൃഹത്തായ ഒരു പുസ്തകം തന്നെയാണ്. ഇനിയും എഴുതപ്പെടാത്ത സിനിമയുടെ ദശാബ്ദങ്ങളുടെ ചരിത്രം. ചെന്നൈ മഹാലിംഗപുരം സരസ്വതി സ്ട്രീറ്റിലെ വീട്ടിൽ വച്ചാണ് ശാരദയെ കാണുന്നത്. രണ്ടു വർഷം മുമ്പു വലിയ ആഹ്ലാദത്തോടെ മലയാളത്തിലേക്ക് ഒരു തിരിച്ചുവരവുണ്ടായിരുന്നു ശ്രീകുമാരൻ തമ്പി സംവിധാനം ചെയ്ത ‘അമ്മയ്‌ക്കൊരു താരാട്ട്’ എന്ന ചിത്രത്തിൽ വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു കഥാപാത്രത്തെ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്. ഇപ്പോൾ തിരക്കുകളിൽനിന്നെല്ലാമൊഴിഞ്ഞു വിശ്രമജീവിതം നയിക്കുകയാണ് ശാരദ. ”ജീവിതം പലവഴികളിലൂടെയും കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ് ഒടുവിൽ തുടങ്ങിയടത്തുതന്നെ ചെന്നെത്തുന്നു. ഇത് എന്റെ ഫിലോസഫിയൊന്നുമല്ല. പലരും പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളാണ്. മലയാള സിനിമയിൽ നിന്നു വർഷങ്ങളോളം മാറിനിന്നു. പിന്നീട് ‘ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങിന്റെ നുറുങ്ങുവെട്ട’ത്തിലെ ടീച്ചറായി. പിന്നെ, കുറച്ചു ഗ്യാപ്പ്. തുടർന്ന് ‘കാശ്മീരം’ വീണ്ടും ഗ്യാപ്പ്. ശേഷം ‘മഴത്തുള്ളികിലുക്കം. പിന്നെ ‘രാപ്പകൽ’, ‘നായിക’ തമ്പി സാറിന്റെ ‘അമ്മക്കൊരു താരാട്ടിൽ’, മധുസാറിനൊപ്പം പ്രധാന വേഷത്തിൽ അഭിനയിച്ചു. ഇത് ഒരു പ്രോസസായി മാത്രം കണ്ടാൽ മതി.” – ശാരദ പറയുന്നു. രണ്ടു വർഷം മുമ്പ് അഭിനയത്തിന്റെ അറുപതുവർഷവും ജീവിച്ചതിന്റെ സപ്തതിയും ഒന്നിച്ചാണു കടന്നുപോയത്. തലമുറകൾക്കൊപ്പം സഞ്ചരിച്ച ഒരഭിനേത്രിയുടെ അഭിനയത്തിന്റെയും ജീവിതത്തിന്റെയും സുവർണനിമിഷങ്ങൾ. ”ഞാൻ സിനിമയിലെത്തിയിട്ട് അറുപതുവർഷം കഴിഞ്ഞുവെന്ന് എനിക്കുതന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമാകുന്നു. ഒന്നുമില്ലായ്മയിൽ നിന്നാണ് ഇവിടെവരെയെത്തിയത്. കാലം എനിക്കു നൽകിയ സൗഭാഗ്യങ്ങൾ, പ്രേക്ഷകരുടെ സ്‌നേഹം… ഇതൊന്നും ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയില്ല. പലപ്പോഴും, ഏതൊക്കെയോ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ കൂടിച്ചേരലാണു ഞാൻ എന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അതു മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല. സിനിമയിൽ അവതരിപ്പിച്ച കഥാപാത്രത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങൾ പലപ്പോഴും എന്റെ ജീവിതത്തിലും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഒരു നിമിഷം നമ്മൾ പകച്ചുപോകും ആ അമ്പരപ്പുകൾ എന്നിലും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും ഈ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ പരിപൂർണ സംതൃപ്തയാണ്. കഷ്ടപ്പാടിന്റെയും വേദനയുടെയും ബാല്യത്തിൽ നിന്ന് എനിക്ക് ഈ സൗഭാഗ്യങ്ങളെല്ലാം തന്നത് സിനിമയാണ്. എന്തുമാത്രം മനുഷ്യർ ജീവിതം മുഴുവൻ നരകിച്ചു ജീവിക്കുന്നു. ആ അവസ്ഥ നോക്കുമ്പോൾ എനിക്കു ലഭിച്ച പേരിലും പ്രശസ്തിയിലും സന്തോഷിച്ചില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ശാരദയുടെ ജീവിതത്തിന് എന്തർത്ഥമാണുള്ളത്.” പെൺകരുത്തിന്റെ വേഷങ്ങൾ മലയാളത്തിൽ ദുഃഖപുത്രി എന്ന ഇമേജ് മറികടക്കാൻ കഴിയാതെപോയതിൽ ഒട്ടും വേദനയില്ല. ചിലരുടെ സഞ്ചാരവഴികൾ അങ്ങനെയാകും. എനിക്കു വിധിച്ചതേ എനിക്കു ലഭിക്കൂ. ഷീലയോ, ജയഭാരതിയോ ചെയ്ത വേഷത്തിലേക്ക് ഒരു പരിധി വരെ എന്ന സങ്കൽപ്പിക്കാനാവില്ല. കാരണം അവരുടെ ബോഡിലാംഗ്യേജ് അല്ല എന്റേത്. ഒരു പക്ഷേ, ജീവിതത്തിൽ ദുഃഖവും, ദുരിതവും അനുഭവിക്കുന്ന വേഷങ്ങളായിരിക്കാം എനിക്കു കൂടുതൽ ചേരുകയെന്ന് എഴുത്തുകാരും സംവിധായകരും തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. അതുമാത്രമല്ല, ശാരദയ്ക്കു പെൺകരുത്തിന്റെ വേഷങ്ങളും അവതരിപ്പിക്കാനാകുമെന്ന് മലയാളത്തിൽ പലരുടെയും ചിന്തകളിലൂടെ കടന്നുപോയിട്ടില്ല. ‘തുലാഭാര’വും ‘സ്വയംവര’വും കണ്ട പ്രേക്ഷകർ തെലുങ്ക് സിനിമകളിലെ വേഷങ്ങൾ അത്ഭുതമുണ്ടാക്കാം. അവിടെ ജഡ്ജിയും, പോലീസ് ഓഫീസറും, വീരനായികയുമൊക്കെയാണ്. പോലീസ് ഓഫീസറുടെ വേഷത്തിൽ ഞാൻ മലയാളികളുടെ മുന്നിലെത്തിയാൽ അവർ എന്നെ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കുമെന്നറിയില്ല. ദുഃഖപുത്രി എന്ന ഇമേജ് എനിക്കുശേഷം വന്ന ചില നടികൾക്കൂകൂടി ചാർത്തികിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സമാനതകളാവാം അതിനുകാരണം. ഏതെങ്കിലും ഒരു നടൻ/നടി അവതരിപ്പിച്ച് ശ്രദ്ധേയമാക്കിയ വേഷങ്ങൾ മറ്റൊരു നടനിലൂടെയോ, നടിയിലൂടെയോ പുറത്തുവരുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും, ഷീലയെപ്പോലെ, ശാരദയെപ്പോലെ, ജയഭാരതിയെപ്പോലെ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞേക്കാം. അതിനർത്ഥം അവരിൽ പ്രതിഭയില്ലെന്നല്ല. ആവർത്തനങ്ങൾ എപ്പോഴും ഒരു ആർട്ടിസ്റ്റിന് ദോഷമേ ചെയ്യൂ. പ്രഗത്ഭരായ അഭിനേത്രികൾക്കൊപ്പം മലയാളത്തിൽ പ്രഗത്ഭരായ അഭിനേത്രികളുടെ നിരയായിരുന്നു അക്കാലം. ഷീല, ജയഭാരതി, അംബിക…… ഇന്നത്തെപ്പോലെ, അക്കാലത്തു ജീവിതത്തിലോ അഭിനയത്തിലോ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ മത്സരിച്ചിട്ടില്ല. ശാരദയ്ക്കുള്ളത് ശാരദയ്ക്കും ഷീലയ്ക്കുള്ളത് ഷീലയ്ക്കും അതായിരുന്നു രീതി. ഷീല നായികയായ ചിത്രത്തിൽ എനിക്കഭിനയിക്കാൻ മടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുപോലെ ജയഭാരതിയും. ലഭിക്കുന്ന കഥാപാത്രം ഏതായാലും അതിനു തങ്ങളുടേതായ കഴിവുകൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി നന്നാക്കുക, ഇതുമാത്രമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ രീതി. ഇന്നു പുതിയ തലമുറയിലെ കുട്ടികൾ തമ്മിൽ മത്സര ബുദ്ധിയോടെയാണോ അഭിനയിക്കുന്നത് എന്നറിക്കറിയില്ല. നൂറു മീറ്റർ റിലേ പോലെയല്ല അഭിനയം. അതിൽ മത്സരിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല. നമുക്കൊപ്പം അഭിയനിക്കുന്നവരുടെ പ്രകടനം ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ അഭിനയം കൂടി മികച്ചതാക്കിയെന്നുവരാം. പഴയതലമുറയിലെ സഹപ്രവർത്തകരിൽ ആരുമായും അകൽച്ചയില്ല. ഷീലയും കവിയൂർ പൊന്നമ്മയും ഇപ്പോഴും വിളിക്കാറുണ്ട്. പലപ്പോഴും ചില ഫംഗ്ഷനും മറ്റുമായിരിക്കും പലരെയും നേരിൽ കാണുന്നത്. അതു വലിയ സന്തോഷമുള്ള കാര്യവുമാണ്. അതിജീവനങ്ങൾ സിനിമയിൽ നിലനിൽക്കാൻ പലർക്കും ഒട്ടേറെ പ്രയാസങ്ങൾ തരണം ചെയ്യേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ട്. പലപ്പോഴും ആർട്ടിസ്റ്റുകൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സഹിക്കേണ്ടി വന്നത് അവരുടെ രക്ഷിതാക്കൾക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നു. മകൾ എന്ന പരിഗണന പോലും കൊടുക്കാതെ പണത്തിനു വേണ്ടിമാത്രം മകളെ മേക്കപ്പിട്ടുകൊണ്ടു നടക്കുക. എത്രയെത്ര താരസുന്ദരിമാർക്ക് ഈ അനുഭവം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അഞ്ചോ, പത്തോ മക്കളുള്ള അച്ഛനും അമ്മയും ഒരു മകളെ ത്യജിക്കും. ആ മകളുടെ പണം കൊണ്ടു കുടുംബം നല്ലനിലയിലാക്കും. അതിനുവേണ്ടി കഷ്ടപ്പെട്ട മകൾ സിനിമയിൽ ഒന്നുമല്ലാതായിത്തീരും. സിനിമ തഴയുന്നതോടെ രക്ഷിതാക്കൾ മകളെയും ഒഴിവാക്കും. ഒടുവിൽ സ്‌നേഹത്തിന്റെ കൈത്തിരിയുമായി ഏതെങ്കിലും ഒരു പുരുഷൻ അവളുടെ ജീവിതത്തേലേക്കു കടന്നുവരും. ഒടുവിൽ പലരാലും വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട് ഒന്നുമല്ലാതായി, ചിലപ്പോൾ ജീവിതം തന്നെ അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടതായിവരും. പലരുടെയും അനുഭവമാണിത്. ഭാഗ്യത്തിനു സ്‌നേഹിക്കാൻ മാത്രമറിയാവുന്ന അച്ഛനും അമ്മയുമായിരുന്നു എനിക്ക്. ഇന്നത്തെ നായികമാർ പുതിയ കാലത്തെ നായികമാർക്ക് അനുഭവങ്ങൾ വളരെ കുറവാണെന്നു തോന്നുന്നു. കുട്ടി ജനിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ മകളെ സിനിമയിലഭിനയിപ്പിക്കണം എന്ന താത്പര്യത്തോടെ വളർത്തുന്ന മാതാപിതാക്കളാണു പലരും. കോൺവെന്റിൽ പഠിച്ച് രണ്ടോ മൂന്നോ പടങ്ങൾ കഴിയുമ്പോഴേയ്ക്കും സിനിമാഫീൽഡ് വിടുന്നു. ചിലർ പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നു. പലർക്കും നല്ല ടാലന്റുണ്ട്. നല്ല കഥയുടെ ദാരിദ്ര്യമാവാം, മിക്കവർക്കും മികച്ച വേഷങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നില്ല. പഴയകാലത്തെ ചില ചിത്രങ്ങളും പുതിയകാലത്തെ പുനരവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതരീതികളും, സാഹചര്യങ്ങളും ഒരുപാടു മാറിപ്പോയില്ലേ? തുലാഭാരം ഇന്ന് എടുക്കുകയാണെങ്കിൽ ഞാൻ ചെയ്തപോലെയാകില്ല പലരും ചെയ്യുക. എന്നേക്കാൾ കഴിവുള്ള നടികൾ നമ്മുടെ മലയാളത്തിലുണ്ട്. അവർക്ക് എന്നേക്കാൾ ഭംഗിയായി അതു ചെയ്യാൻ കഴിയും.

ശ്രീനിവാസന്റെ ജീവിതപാഠങ്ങൾ
സുനിത സുനിൽ

Categories:
ജനപ്രിയസിനിമ എന്നപേരിൽ പുറത്തിറങ്ങുന്ന ചില സിനിമകൾ മൂല്യബോധത്തെത്തന്നെ തകർത്തുകളയുന്നുണ്ട്. അത്തരം സിനിമാധാരണകളെ പൊളിച്ചെഴുതാനും അപനിർമിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്ന ചലച്ചിത്രകാരനാണ് ശ്രീനിവാസൻ. സിനിമയുമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന കലാകാരന്മാർ സമൂഹത്തിലെ പ്രശ്‌നങ്ങളോടും രാഷ്ട്രീയത്തോടുമൊക്കെ പുറംതിരിഞ്ഞു നിൽക്കണമെന്ന അഭിപ്രായകാരനുമല്ല ശ്രീനിവാസൻ. സിനിമയ്ക്കകത്തും പുറത്തുമുള്ള അപ്രിയ സത്യങ്ങൾ വിളിച്ചുപറയുന്ന, സിനിമാലോകത്തെ വ്യത്യസ്തനായ ശ്രീനിവാസൻ തന്റെ ജീവിതത്തെയും സിനിമയെയും രാഷ്ട്രീയത്തെയും ജൈവകൃഷിയെയും കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു. * സിനിമയുടെ തിരക്കിനിടയിലും കൃഷിക്ക് എങ്ങനെ സമയം കണ്ടെത്തുന്നു? വായനയിലൂടെയാണു ഞാൻ കൃഷിയിലേക്ക് എത്തുന്നത്. കേരളത്തിലെ ജനങ്ങൾ കബളിക്കപ്പെടുകയാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ആളുകൾ നമ്മളെ പറ്റിക്കുകയാണ്. പച്ചക്കറികളിൽ വിഷം കുത്തിവച്ചാണ് കേരളത്തിലേക്കു കയറ്റി വിടുന്നത്. ഇതു വെറുതെ പറയുന്നതല്ല. തമിഴ്‌നാട്ടിൽ പോയി അവിടത്തെ കൃഷിയിടങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചു ബോധ്യം വന്ന കാര്യമാണ്. അതിമാരകമായ കീടനാശിനികളാണ് അടിക്കുന്നത്. വിഡ്ഢികളായ നമ്മൾ ഇതാണല്ലോ കഴിക്കുന്നതെന്ന തോന്നലിൽ നിന്നാണു സ്വന്തമായി കൃഷിചെയ്യുക എന്ന തീരുമാനത്തിൽ എത്തിയത്. വെറുതെ ഒരാളോട് ഒരു കാര്യം പറയുന്നതുകൊണ്ട് നേട്ടമില്ല. വിഷാംശമുള്ള പച്ചക്കറികൾ വാങ്ങി ഭക്ഷിക്കരുത്, സ്വന്തം വീട്ടുവളപ്പിൽ സ്വന്തമായി കൃഷി ചെയ്യുന്നവയെ കഴിക്കാവു എന്നു പറഞ്ഞാൽ അത് ആളുകൾ അംഗീകരിക്കില്ല. അതിനു നമ്മൾ തന്നെ മാതൃകയാവണം. കൃഷി വകുപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അവിടുന്ന ലഭിക്കുന്ന വിത്തുകളാണു കൃഷിചെയ്യുന്നത്. വീടിനോടു ചേർന്നുള്ള സ്ഥലത്തു വിവിധ പച്ചക്കറികൾ കൃഷി ചെയ്യുന്നു. പന്ത്രണ്ടു വർഷമായി കൃഷി തുടങ്ങിയിട്ട്. ഏകദേശം അഞ്ചു വർഷമായി കൃഷിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രചാരണം തുടങ്ങിയിട്ട്. ഇപ്പോൾ മലയാളിക്കു ജൈവകൃഷിയുടെ പ്രധാന്യം മനസിലായിത്തുടങ്ങി. സർക്കാരുതന്നെ ഹരിത കേരളം എന്ന പരിപാടിയുമായി എത്തിയിരിക്കുന്നു. * ഒരു ജീവിതരേഖ വേണ്ടിവരുമെന്നറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ജീവിതത്തെ കൂടുതൽ നാടകീയവും സംഭവബഹുലവുമാക്കുമായിരുന്നു എന്നു താങ്കൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് മറ്റുള്ളവരുടേതു പോലെ സാധാരണ ബാല്യമായിരുന്നു എന്റേതും. കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ പാട്യം തീർത്തും സാധാരണമായ ഗ്രാമമാണ്. മധ്യവർഗവും അതിനു താഴെ തട്ടിലുമുള്ളവരാണു ഭൂരിഭാഗവും. മലബാറുകാർ അനുഭവിക്കുന്ന അവസരമില്ലായ്മ, വിദ്യാഭ്യാസ വ്യവസ്ഥയുടെ പരിമിതി ഇവയൊക്കെ എന്നെയും ബാധിച്ചിരുന്നു. അധ്യാപകനായിട്ടുപോലും അച്ഛൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് എന്നെ വളർത്താനാണു ശ്രമിച്ചത്. സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളുമായി മുന്നോട്ടുപോകാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴൊക്കെ അദ്ദേഹം കടിഞ്ഞാണിട്ടു നിർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. അച്ഛൻ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സജീവ പ്രവർത്തകനായിരുന്നു. സ്വാഭാവികമായും നാടിന്റെയും വീടിന്റെയും സ്വാധീനം എന്നെയും കമ്യൂണിസ്റ്റ് അനുഭാവിയാക്കി. കുട്ടിക്കാലത്തുതന്നെ സ്‌പോർട്‌സിലും എഴുത്തിലുമൊക്കെ കമ്പമുണ്ടായി. അതിനു പ്രധാന കാരണം വായനയാണ്. അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഡിറ്റക്ടീവ് നോവലിലാണു വായന ആരംഭിച്ചത്. വീട്ടിലുള്ളവർ പഠനമായാണു വായനയെ കണ്ടത്. വൈകാതെ അച്ഛൻ പിടിച്ചു. അച്ഛനെന്നെ ഉപദേശിച്ചു. എസ്.കെ. പൊറ്റെക്കാട്ടിന്റെ യാത്രാവിവരണങ്ങൾ വായിക്കണം. അതു ഞാൻ അനുസരിച്ചു. ബഷീർ, തകഴി, ഉറൂബ്, എം.ടി, വിലാസിനി, ഒ.വി. വിജയൻ… തുടങ്ങിയവരുടെ പുസ്തകങ്ങൾ, റഷ്യൻ ക്ലാസിക്കുകളുടെയും ബംഗാളി സാഹിത്യത്തിന്റെയും പരിഭാഷകൾ തുടങ്ങി കൈയിൽ കിട്ടിയ പുസ്തകങ്ങളെല്ലാം വായിച്ചു. വീട്ടിലെ പ്രശ്‌നങ്ങൾക്കുള്ള ആശ്വാസമായാണ് അന്നു വായനയെ കണ്ടത്. * അച്ഛൻ, മകന്റെ കലാപ്രവർത്തനത്തെ സ്വീകരിച്ചിരുന്നോ? വലിയ ദേഷ്യക്കാരനായിരുന്നു അച്ഛൻ. സങ്കൽപ്പത്തിലെ മക്കളെ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള പോംവഴിയായി അച്ഛൻ കണ്ടിരുന്നത് അടിയാണെന്നു പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അച്ഛന്റെ ക്ലാസിലെ കുട്ടികൾക്ക് അദ്ദേഹം നല്ല അധ്യാപകനാണ്. പുത്തൻ കാഴ്ചപ്പാടുകളും അനുഭവങ്ങളുമുണ്ടാക്കുള്ള അന്തരീക്ഷം വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. മധ്യസ്ഥതകളും കേസുകളും മറ്റു പ്രശ്‌നങ്ങളുമായി അച്ഛൻ അദ്ദേഹത്തിന്റേതായ ലോകത്താണു ജീവിച്ചത്. അച്ഛൻ തികഞ്ഞ കമ്യൂണിസ്റ്റായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അച്ഛന്റെ കൂടെ തോട്ടുവരമ്പിലൂടെ നടന്നുപോവുകയാണ്. പുല്ലഞ്ചേരി ഇല്ലത്തെ നമ്പൂതിരി എതിരേ നടന്നുവരുന്നു. അച്ഛനെ കണ്ടപ്പോൾ നമ്പൂതിരി ആ വഴിയിൽ നിന്നു മാറി, പാടവരമ്പിലേക്കിറങ്ങി അകന്നുനടക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ അച്ഛൻ, നമ്പൂതിരി കേൾക്കാനായി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: ” അങ്ങനെ വേണം, ഞങ്ങൾ കുറേ മാറി നടന്നതല്ലേ, ഇനി നിങ്ങളായിക്കോ…” ജന്മിമാരായ നമ്പൂതിരിമാർ കാണിച്ച ക്രൂരതയോടും അടിച്ചമർത്തൽ മനോഭാവത്തോടുമുള്ള വെറുപ്പും അമർഷവും പ്രതിഷേധവും അന്നെനിക്കു തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഭാഗമായി അച്ഛന്റെ അധ്യാപക ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടു. പിന്നീട് കമ്യൂണിസ്റ്റ് മന്ത്രിസഭ അധികാരത്തിൽ വന്നപ്പോൾ ജോലി തിരിച്ചുകിട്ടി. സ്‌കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസകാലത്തുതന്നെ എന്റെ കലാപരമായ കഴിവുകൾ സ്‌കൂളിലും നാട്ടിലുമൊക്കെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. പഠനത്തിൽ വളരെ മോശമാണെന്ന മിക്കവരുടെയും ധാരണ തകർത്തുകൊണ്ട് നാൽപ്പതു പേരുള്ള ക്ലാസിൽ, എസ്.എസ്.എൽ.സി ജയിച്ച ആറു പേരിൽ ഞാനുമുണ്ടായിരുന്നു. കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസം മട്ടന്നൂർ പഴശിരാജ എൻ.എസ്.എസിൽ. കൂത്തുപറമ്പിൽ നിന്ന് മട്ടന്നൂരിലേക്കുള്ള യാത്രാപ്പടി കുറയ്ക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ താമസം മട്ടന്നൂരിലെ അമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്കു മാറ്റി. പ്രീഡിഗ്രി പഠനകാലത്ത് കോളേജ് നാടകങ്ങളിൽ അഭിനയിച്ചിരുന്നു. വൈരൂപ്യങ്ങൾ എന്ന നാടകമാണ് ആദ്യമായി അവതരിപ്പിച്ചത്. സലാം കാരശേരിയുടെ രചന. നാടകാഭിനയത്തിൽ മുൻപരിചയമുള്ള എന്നെ നാടകം സംവിധാനം ചെയ്ത അധ്യാപകൻ സി.ജി. നായർ തെരഞ്ഞെടുത്തു. ആ വർഷത്തെ മികച്ച നടനുള്ള സമ്മാനം എനിക്കു കിട്ടി. അതിനിടയിൽ പ്രീഡിഗ്രി പരീക്ഷ. എൺപതോളം പേരിൽ നിന്നു ജയിച്ച എട്ടു പേരിൽ ഞാനുമുണ്ടായിരുന്നു. ക്ലാസിൽ കയറാതെ ഞാൻ ജയിച്ചത് അധ്യാപകർക്കുപോലും അത്ഭുതമായി. പ്രീഡിഗ്രി ജയിച്ചതോടെ വീട്ടുകാർക്ക് എന്നോടുള്ള സമീപനത്തിൽ മാറ്റം വന്നു. മട്ടന്നൂർ കോളേജിലെ അഞ്ചു വർഷം ജീവിതത്തിലെ സുപ്രധാന കാലഘട്ടമായിരുന്നു. അഭിനയവാസനയോട് അച്ഛന് ആദ്യം മുതലേ പുച്ഛമായിരുന്നു. നാടകം കളി നശിക്കാനുള്ള വഴിയാണെന്നാണ് അച്ഛന്റെ പക്ഷം. എന്നാൽ, അച്ഛനെ ഞെട്ടിച്ച സംഭവം ആയിടയ്ക്കുണ്ടായി. എനിക്ക് യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി സോണൽ മത്സരത്തിൽ മികച്ച നടനുള്ള സമ്മാനം കിട്ടി. പത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാം പേജിൽ തന്നെ ചിത്രവും വാർത്തയും വന്നു. അച്ഛൻ അത്ഭുതത്തോടെയാണു വാർത്ത കണ്ടത്. കോളേജ് പഠനത്തിനു ശേഷമാണ് ചെന്നൈയിൽ അഭിനയം പഠിക്കാൻ പോയത്.